‘โอปอล์’ ปาณิสรา อารยะสกุล สาวมั่นตลอดกาลที่บงการชีวิตด้วยตัวของเธอเอง

“ปอล์อยากอยู่กับลูกให้มากที่สุด และจริงๆ ข้างในปอล์คือคนทำงานเบื้องหลัง” ปาณิสรา อารยะสกุล บอกเหตุผลของการเฟดตัวเองจากงานเบื้องหน้าไปทำสิ่งที่ถูกจริตกว่า “ตอนนี้ปอล์มีรายการของตัวเองชื่อว่า ‘กี้ซดโอปโซ้ย’ ในยูทูบแชนแนลของนางแมวป่า เป็นรายการที่ปอล์กับปุ๊กกี้ (ปวีณ์นุช แพ่งนคร) ตระเวนกินตามร้านอร่อยที่คนไม่ค่อยไป เพราะตั้งแต่โควิดที่ผ่านมาในฐานะเจ้าของกิจการมันซบเซามาก เราไม่กินฟรีนะ เราขอจ่ายเงิน เพื่อทำให้คนรู้จักร้านนั้นมากขึ้น ซึ่งทุกอย่างที่ทำมันคือการอยากทำจริงๆ”

อาจจะดูเหมือนง่ายแต่ไม่ง่าย ถ้าใครสักคนจะลุกขึ้นมาทำอะไรก็ได้อย่างที่ใจอยาก หากไม่ได้เป็นมนุษย์จอมวางแผน และนี่คือสิ่งที่โอปอล์เป็นมาตั้งแต่เมื่อครั้งวัยละอ่อน “ปอล์เป็นคนแพลนชีวิตอย่างระมัดระวัง ที่เห็นปอล์มีความสุขร่าเริงคือปอล์แพลนทุกอย่างแล้ว ในความร่าเริงปอล์เป็นเด็กเนิร์ด เป็นเด็กเรียนเก่งแต่ทำเป็นไม่เรียน พอมาเข้าวงการ เราอยากอยู่เบื้องหน้าตลอดไหม? ‘ก็ไม่’ แล้วทำยังไงฉันถึงจะได้ทำธุรกิจของตัวเองอย่างที่อยากทำ นั่นคือเหตุผลที่เปิดร้านกาแฟ O’s Coffee เปิดนางแมวป่า แล้วต่อยอดมาเป็นสกินแคร์ Oab’s Soap ในแพลนที่เปิดธุรกิจคือการแพลนชีวิตทั้งสิ้น”

แต่สิ่งที่โอปอล์ไม่ได้วางแผนมาก่อนคือการแต่งงานมีลูก ซึ่งสำหรับเธอแล้วยังสามารถรับมือได้สบายๆ เพียงแค่ปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตตัวเองให้สอดรับ “เวลาทั้งเจ็ดวันสิ่งสำคัญที่สุดคือลูก นั่นคือเหตุผลที่ปอล์ไม่ทำงานเบื้องหน้าเลย ในการทำธุรกิจของตัวเอง ปอล์จะเอาลูกไปด้วย เว้นแต่เวลาไปประชุมกับลูกค้า คือลูกเป็นหลักแล้วตามด้วยงาน ซึ่งยังไม่รวมการเป็นลูกที่ดี เป็นเมียที่ดี และการรันงานในบ้าน

“ปอล์เป็นคนตื่นเช้าไม่เกินหกโมงครึ่งทุกวันเพื่อลงมาเช็คอาหารเช้าพี่โอ๊คกับลูก ปอล์อยากให้พี่โอ๊คตื่นมาแล้วได้กลิ่นอาหาร ซึ่งปอล์เป็นคนเซ็ตไว้ ตอนเช้าจะง่าย ปอล์เอาตัวรอดด้วยการเป็นเมนูไข่ เป็นขนมปัง หรือถ้าเป็นข้าวต้มก็คือการต้มไว้แล้วเมื่อคืน ในหนึ่งสัปดาห์จะมีวันที่ลูกไปเรียนเปียโน เต้นฮิปฮอป ก็เตรียมพร้อมพาลูกไปเรียน ปอล์เป็นคนรับส่งทุกวัน นั่นคือความตั้งใจ ถ้าเคลียร์ช่วงเช้าเสร็จและต้องเข้าออฟฟิศช่วงบ่ายก็จะเอาลูกไปด้วย แต่ถ้าวันไหนไม่เข้าออฟฟิศหรือไม่ไปไหนก็จะอยู่กับลูก เตรียมอาหารกลางวันและเย็นของลูก แล้วนอนกับลูก”

ความสุขที่ไม่ได้วางแผน

อีกหนึ่งบทบาทของโอปอล์ในการเป็นแม่น้องอลิน น้องอลัน คือการสวมวิญญาณนักเล่า ทุกวันนอกจากการบอกรักกันแล้ว นิทานก่อนนอนคือทีเด็ดที่เด็กๆ รอคอย “เล่าไม่หยุดค่ะ เล่าไปเรื่อยๆ แล้วลูกก็จะชอบเรื่องรามเกียรติ์ สุครีพ มัจฉานุ ลูกปอล์รู้ทุกตัว ปอล์มั่วไม่ได้เลย” ในความเป็นพี่น้องที่ห่างกันแค่ไม่กี่นาที “เขาจะมีทั้งความต่างและความเหมือน อย่างเช่นกินข้าวไม่เหมือนกัน ชอบอ่านหนังสือแบบเดียวกัน ชอบเล่นแบบเดียวกัน คือเล่นต่อสู้ ต่อจิ๊กซอว์ วาดรูป ตอนหลังชอบโปเกมอน ปอล์ก็ต้องรู้จักชื่อทุกตัว”

เธอยอมรับว่าการมีลูกคือความท้าทาย “ตอนนี้ลูกมีความคิดของตัวเองแล้ว การพูดคุยและให้คำตอบก็ยิ่งยากขึ้น ท้าทายชีวิตมาก ปอล์เป็นแนวสันทนาการและไม่รู้ลึก แต่พี่โอ๊ครู้ลึกในระดับนิวเคลียสระดับเซลล์ ลูกเคยถามว่าเงามาจากไหน ปอล์บอกข้างบน ส่วนพี่โอ๊คอธิบายเรื่องการกระทบแสง ลูกถามว่าทำไมคนนั้นทำไมไม่มีขา ปอล์บอกเป็นเรื่องบุญบาป พี่โอ๊คตอบว่าเป็นเจเนติก สงสารลูกมากที่ต้องมาเจอพ่อแม่แบบนี้ (หัวเราะ)

“เวลาอยู่กับลูกๆ ปอล์ไม่เคยพูดคำหยาบกับลูก คือที่บ้านเราพ่อแม่ไม่พูดคำหยาบกับเรา เราไม่เคยเรียกน้องชายว่าไอ้ พ่อแม่ไม่เคยเรียกเราว่าไอ้ พี่โอ๊คพูดเพราะเข้าไปอี้ก เวลาคุยกับพี่โอ๊คบางทีเหมือนยุงคุยกัน ลูกก็จะไม่เคยได้ยินคำหยาบ ถ้าเพื่อนมาที่บ้านก็จะเป็นอัตโนมัติเองว่าบ้านนี้มีเด็ก”

หลักใหญ่ใจความของการเลี้ยงดูอยู่ร่วมกันในครอบครัว เธอเล่าว่า “ปอล์จะคุยกับลูกด้วยเหตุผล สำหรับปอล์ไม่รู้ว่าตีลูกแล้วจะได้ประโยชน์อะไรถ้าคุยกันเข้าใจ ตีลูกแล้วจะสร้างแผลให้ลูกไหมอะ แล้วมันจำเป็นที่จะต้องให้ลูกกลัวเราไหม เราอยากให้ลูกคุยกับเรา ผิดถูกบอกเรา เราไม่ตัดสิน ถ้าตีเขาแสดงว่าเราตัดสินว่าเขาผิด ถ้าคุณตัดสินเขาตั้งแต่ 5 ขวบ พออายุ 15 25 35 เขาจะกล้าคุยกับคุณไหม ปอล์อยากเป็นเพื่อนกับลูกไปจนแก่”

มีลูกสองคนแล้วเคยลำเอียงบ้างไหม? “โอ๊ยบุญบาป ไม่เลย คนที่มีลูกคนเดียวชอบถามว่ามีลูกสองคนรักเท่ากันไหม สำหรับปอล์มันเป็นความรักที่อธิบายไม่ได้เลย มันล้นออกมาแล้ว การมีลูกทำให้เข้าใจคำว่าชื่นใจ เวลาเหนื่อย เวลาโลกข้างนอกใจร้ายกับเรามากๆ พอกลับบ้านมาเห็นหน้าลูกก็ชื่นใจ มันรู้สึกว่าเราจะไปต่อเพื่อสองคนนี้ ปอล์ไม่เคยมีลูกคนเดียวด้วย ทันทีที่เป็นแม่ปอล์มีเลยสองคน ปอล์นึกไม่ออกว่าจะรักไม่เท่ากันได้ยังไง”

คนละครอบครัวเดียวกัน

ก่อนสร้างครอบครัวของตัวเอง พ่อและแม่คือที่พึ่งพิงและผู้ที่โอปอล์ให้ความรักมาตลอด ตอนวัยเยาว์เธอตั้งใจตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ด้วยผลการเรียน ครั้นพอก้าวสู่วัยที่เป็นแม่คนแล้วความห่วงใยดูแลที่เธอมีให้ก็ไม่เคยพร่อง “ก่อนมีลูกปอล์อยากเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ ปอล์เห็นเขาเหนื่อยมาก ปอล์ไม่ได้มาจากครอบครัวที่สุขสบาย ไม่มีต้นทุนเลย พอเริ่มทำงานเราค่อยๆ ใช้ชีวิตอย่างระวังที่สุดเพื่อให้พ่อแม่สบาย ทุกวันนี้ความสุขของเขาคือการได้มาเลี้ยงหลาน หรือว่านัดหลานไปเที่ยวด้วยกัน พอเขาแก่ตัวลงแน่นอนเรื่องโรคภัยไข้เจ็บ ทุกสามเดือนปอล์จะพาพ่อแม่ไปหาหมอเอง เพราะเขาจะซ่อนผลตรวจ เราต้องไปให้รู้! นี่คือความเป็นลูกที่เรายังต้องห่วงเขา”

ขณะเดียวกันเมื่อถึงวันที่เธอมีครอบครัว เวลาที่เจอปัญหาหนักๆ นอกจากการตั้งมั่นในสติ การได้กำลังใจและคำแนะนำที่ดีย่อมบรรเทาได้ ซึ่งคนที่เธอจะหันหน้าไปหาก็ไม่ใช่ใครอื่น “พี่โอ๊คคือคู่คิดเลยค่ะ เขาจะมีด้านที่ปอล์ไม่มี ปอล์จะมีด้านที่เขาไม่มี พี่โอ๊คคือความสุภาพ เขาเป็นคนดีที่จะไม่กลับรถในที่ที่ห้ามกลับรถ ในขณะที่เราจะบอก ‘หูย ไปเหอะน่า’ ปอล์จะเป็นคนที่ไม่เก็บอะไรไว้ข้างใน อะไรที่ไม่ชอบปอล์จะพูดเลย ปอล์เป็นคนทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น ส่วนพี่โอ๊คเป็นคนที่จะทำให้ดีที่สุด จะไม่ทำให้ใครผิดหวัง จะไม่แสดงอารมณ์ พอคนสองคนมีปัญหามาคุยกัน มันจะได้คำตอบที่พอดี”

แต่ในความสมดุลนั้นก็ยังมีความเป็นหยินหยางบางเวลา “เราทะเลาะกันเรื่องทุเรศ (หัวเราะ) เช่น สี่ทุ่มปอล์หิวข้าว พี่โอ๊คบอกไม่ควรกิน ปอล์บอกทำไมล่ะพี่โอ๊คกลัวปอล์อ้วนเหรอ ก็รู้แหละว่าไม่ใช่ แต่เราจะตีใหญ่ ตีฟูไว้ก่อน ซึ่งถ้าเข้าดีเทลปุ๊บเราผิดทุกอย่าง แต่เรื่องใหญ่ๆ เช่น เป้าหมายในชีวิต เป้าหมายในการเลี้ยงดูลูก เราไม่เคยทะเลาะกันเลย บางครั้งเราเจออะไรที่ควบคุมไม่ได้ ปอล์จะบอกพี่โอ๊คว่าช่างแม่ง ชีวิตมันแค่นี้พี่ ปอล์เป็นคนบอกพี่โอ๊คว่าให้พูดระบายออกมา เพราะบางทีเขาโกรธก็จะกดอารมณ์ไว้ พี่โอ๊คจะบอกว่ามีประโยชน์ไหมถ้าโมโห… ก็ไม่มี (หัวเราะ)

“ปอล์กับพี่โอ๊คใช้ชีวิตแบบไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตเราจะต้องเป็นเลิศ จะต้องประสบความสำเร็จ เราใช้ความสุขเป็นพื้นฐาน เราสองคนต่างมีธุรกิจ ธุรกิจของเราไปในทางเดียวกัน เราไม่กู้เงิน เราไม่มีนายทุน เราทำอย่างระมัดระวัง เมื่อเกิดอะไรขึ้นก็จะไม่เจ็บตัวมาก ทุกอย่างที่เราเลือกทำมาจากความสุข เราไม่ได้รู้สึกทะยานอยาก เรื่องลูกเราก็คิดเหมือนกัน ไม่เคยรู้สึกว่าลูกฉันจะต้องมีความเป็นเลิศ แค่ให้ลูกมีความสุขพอ”

ยิ่งกว่าความพอใจ คือให้อภัยตัวเอง

นักวางแผนตัวยงอย่างเธอ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าผลลัพธ์ต้องเป็นไปตามเป้าในหลายๆ เรื่อง แต่โอปอล์กลับบอกว่า “โอ๊ย พลาดตลอด สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกว่าโชคดีคือเราสามารถให้อภัยตัวเองและคนอื่นได้โดยไม่เก็บ เวลาเราโกรธใคร หรือเราเก็บอะไรไว้ สุดท้ายเราจะ toxic ข้างใน เราเลยไม่เลือกใช้ชีวิตแบบ toxic”

ชีวิตเดินทางมาถึงจุดนี้ คุณรู้สึกชื่นชมใครเป็นพิเศษบ้าง? “ไม่เคยมีเลย เรามองทุกคนเป็นคน ทุกคนมีข้อดีข้อเสีย เรามองข้อดีของคนนี้ เราเข้าใจข้อเสียของคนนั้น เราไม่เคยมองใครเป็นไอดอลด้านไหนเลย แล้วเราก็ไม่ได้รู้สึกดีเวลาใครบอกว่าเราเป็นไอดอลด้านไหน เพราะมันทำให้รู้สึกว่าเราทำผิดไม่ได้ ทั้งที่เราเป็นมนุษย์ มันมีดีและมีเสีย ปอล์จะชื่นชมบางด้านของบางคน เมื่อเราเจอปัญหาเหมือนที่เขาเจอก็จะหยิบมาใช้ แต่ไม่ได้เอามาใช้ทั้งหมด”

มองตัวเองอย่างไรในวัย 38 “ทุกวันนี้ปอล์มีมากกว่าที่เคยคิดว่าตัวเองจะมี แน่นอนว่าปอล์มีลูกที่ไม่เคยคิดว่าปอล์จะมี การได้ตื่นมาทุกเช้า ได้กินในสิ่งที่อยากกิน เห็นหน้าพ่อแม่ เห็นลูก เห็นสามี และช่วงที่เจอโควิดปอล์เลี้ยงพนักงานทั้งสามบริษัทได้โดยไม่ต้องเอาใครออกเลย ปอล์ว่าชีวิตปอล์มีบุญมากแล้ว

“ปอล์ในวันนี้เติบโตและเรียนรู้อะไรมากขึ้น และเรียนรู้ว่าเราทุกคนเป็นมนุษย์ มีถูก มีผิด ในวัยของปอล์ ถ้าอยากบอกคนวัยเดียวกัน เราเคยเป็นเด็กที่เต็มไปด้วยความฝัน บางคนถึงฝั่งฝันของตัวเอง บางคนความฝันต้องเปลี่ยนไป อาจจะด้วยอะไรหลายอย่าง… จงให้อภัยตัวเอง ปอล์มีเพื่อนหลายคนที่อายุใกล้กันแล้วมองชีวิตคนอื่น พอหันมามองชีวิตตัวเองแล้วรู้สึกว่าทำไมเราได้แค่นี้ มันเลยกลายเป็นความรู้สึกแย่กับตัวเอง ปอล์อยากให้กำลังใจ วันนี้เราโตพอที่จะรู้แล้วว่าชีวิต ความสำเร็จ ความสุขของแต่ละคนไม่เหมือนกันเลย อย่าเทียบตัวเองกับใคร แล้วใช้ชีวิตเราให้มีความสุขในทุกวัน”

Photographer: Adison Rutsameeronchai