ตัวตนที่เหนือกว่าคารมและความหล่อของปั้นจั่น-ปรมะ อิ่มอโนทัย

ปั้นจั่น-ปรมะ อิ่มอโนทัย นักแสดงหนุ่มหน้าเข้มที่มีผลงานละครเรื่อง ‘ซ่อนกลิ่น’ ซึ่งกำลังออนแอร์ทางช่อง 3 ความพิเศษคูณสองสำหรับละครเรื่องนี้คือ การรับบทพระเอกเต็มตัวเรื่องแรกในชีวิต และยังเป็นการโคจรมาพบกับพรีม-รณิดา เตชสิทธิ์ เป็นครั้งแรก ไม่ต้องเดาเลยว่าเคมีทั้งคู่จะลงตัวขนาดไหน มองภายนอกปั้นจั่นอาจจะดูเป็นหนุ่มสายฮา แต่ถ้าได้ปักหลักนั่งคุยกับเขาแล้ว คุณจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้มีดีกว่าการสร้างรอยยิ้มให้คนรอบข้างอีกมากทีเดียว

ความรู้สึกแรกที่ได้เล่นละคร ‘ซ่อนกลิ่น’ คู่กับพรีม

ดีใจที่ได้เขามาเป็นคู่ เพราะปั้นจั่นเจอนักแสดงมาเยอะ เวลาให้สัมภาษณ์ก็จะพูดตรงๆ ถ้ารู้สึกเฉยๆ ปั้นจั่นก็จะตอบตามระเบียบ สำหรับพรีมต้องบอกว่าพิเศษ อารมณ์เหมือนน้องปราง (กัญญ์ณรัณ) คือเขาทำงานง่าย พรีมเป็นเด็กน่ารัก ลุยๆ สตรอง เราไม่ได้คุยกันแค่เรื่องทำงาน ในเวลาว่างเราจะคุยเรื่องแบ็กกราวน์ชีวิตในแบบที่เราแชร์กันได้ จากข้อมูลที่ได้รับผมพอจะเดาได้ว่าพื้นฐานเขาเป็นยังไง เขาเป็นเด็กที่แข็งแรงขนาดไหน พอสนิทมากขึ้นก็ยิ่งประทับใจ เขาเป็นเด็กที่ยังมองโลกสวยงามอยู่ หลายคนอาจจะเห็นว่าพรีมอยู่มานาน แต่เขาเพิ่งอายุ 25 เอง เพิ่งโตเป็นสาว แล้ววิธีการทำงานของเขายังเฟรช ที่สำคัญคือตรงต่อเวลา ทำงานง่าย กินง่าย อยู่ง่าย เป็นพื้นฐานของนักแสดงที่ดีนะผมชอบ

ปั้นจั่นอยู่ในวงการมานานกี่ปีแล้ว

ถ้ารวมกับตอนเป็นศิลปินฝึกหัดด้วยก็ 17 ปี เข้ามาวงการแสดงจริงๆ 15 ปีครับ

โอกาสเข้ามาหาเราอยู่ตลอด เพราะอะไรถึงมีงานอย่างต่อเนื่อง

เบสมันอยู่ที่ปั้นจั่นไม่ใช่ดาราซูเปอร์สตาร์นะครับถ้าพูดตรงๆ แต่ได้ไปร่วมงานกับซูเปอร์สตาร์เป็นส่วนใหญ่ เหมือนเขาดึงเราขึ้นไปด้วย ผมรู้สึกอย่างนั้น ผมได้โอกาสตรงนั้น ผมรู้สึกว่าผมไม่ได้เป็นพระเอกเต็มตัวซะที แต่หลักๆ แล้วที่ผู้ใหญ่ให้โอกาสเสมออาจเป็นเพราะว่าผมเป็นคนทำงานง่าย ผมตรงต่อเวลา เรื่องงานผมจะค่อนข้างเป๊ะพอสมควร ผมว่าผลลัพธ์มันออกมาแบบที่ผู้ใหญ่รับได้ หรือบางเรื่องอาจจะดีกว่าที่เขาคาดหวังไว้ และอาจถูกพูดถึงแบบปากต่อปากว่า ปั้นจั่นก็โอเคนะ เล่นโอเคนะ ทำงานง่ายนะ เลยได้รับโอกาสนั้นอย่างต่อเนื่องครับ 

ผมชอบโพสิชั่นของผมตอนนี้นะครับ เป็นพระรองบ้าง เป็นพระเอกบ้าง สุดท้ายแล้วผมได้แสดงกับนักแสดงมีชื่อ เป็นซูเปอร์สตาร์ของเมืองไทยหลายท่าน แปลว่าเรามีศักยภาพพอสมควรเลยแหละที่เราไปอยู่ตรงนั้น แค่คนไม่ว่าเราว่าเราไปทำให้ละครไม่สนุก ผมว่านั่นคือกำไรแล้ว

การเป็นนักแสดง มันง่ายหรือยากสำหรับเรา

จะพูดว่าง่ายก็ง่าย จะพูดว่ายากก็ยาก ถ้าเรามองในเรื่องการทำงาน ผมว่าการเป็นนักแสดงมันไม่มีคำว่ายาก มันมีคำว่าสนุกกับคำว่าท้าทายมากกว่า ถ้าพูดในฐานะบุคคลที่ไม่ได้สวมบทเป็นนักแสดง แล้วเราเป็นนักแสดงที่เดินออกไปข้างนอก แล้วยังเป็นปั้นจั่นอยู่ ผมว่าการเป็นนักแสดงที่ไม่ได้อยู่ในบทละคร แต่คนยังมองว่าเป็นนักแสดง เป็นดารา มันยาก มันเหมือนเป็นนักแสดงที่เป็นสองพาร์ต ดารานักแสดงที่เล่นในบทบาทที่เราได้รับให้เล่น กับอีกบทบาทหนึ่งก็คือเราหลุดออกจากละครแล้ว แต่คนยังมองเราเป็นดารานักแสดง และความคาดหวังที่เขามีต่อตัวเรา

การเป็นปั้นจั่นทุกวันนี้ ต้องแลกมาด้วยอะไรหลายๆ อย่างหรือเปล่า

ปั้นจั่นว่ามันวินวินนะครับ แลกกับอะไรหลายอย่างก็จริง แต่ก็ได้รับอะไรหลายอย่างกลับมา มันคุ้มในเวลาของมัน แต่พอถึงเวลาหนึ่ง เมื่ออายุเรามากขึ้น หรือวิธีคิดเราเปลี่ยนไป มันอาจจะไม่ได้คุ้มค่าแบบที่เราก้าวมาในวันแรกๆ ก็ได้ ที่จริงผมสตาร์ทมาตั้งแต่เป็นนักร้อง เล่นละครเป็นตัวร้าย ตัวรอง เป็นพิธีกรในวันที่ไม่มีอะไร หรือเป็นตัวสองตัวสาม มันทำให้ผมรู้ว่าการอยู่ข้างหลังเราต้องเจอกับอะไร แล้วการมาอยู่ข้างหน้าพอแสงมันฉายมาที่เรา เป็นคนที่ทุกคนจับตามอง

ณ วันนี้มันเลยตกผลึกครับว่าปั้นจั่นอยู่ได้ทุกที่ ต่อให้วันนี้กระแสจะเป็นยังไงก็ตาม เรตติ้งคือส่วนหนึ่ง แต่ค่าความนิยม เราคาดหวังไม่ได้ แล้วแต่คนชื่นชอบ มันมีขึ้นและมีตก เข้าวงการแรกๆ อาจจะมีอารมณ์น้อยใจตอนเป็นนักร้อง ทำไมเราอยู่แถวหลัง ทำไมคนกรี๊ดเราน้อยจัง เวลาไปงานอาจจะประหม่าด้วย เจอประกบคู่กับดาราที่แฟนคลับเยอะกว่า ต่อให้เราพยายามปิดบังความรู้สึกนั้น แต่เราเป็นคน เราก็ยังรู้สึกอยู่ดี แต่ระยะเวลาผ่านไปทำให้เรียนรู้ แล้วก็เข้าใจมากขึ้น มีความสุขกับการทำงานมากขึ้น เข้าใจวัฏจักรมากขึ้นมากกว่า เลยทำให้ไม่มีความน้อยเนื้อต่ำใจ ผมว่านักแสดงใหม่ๆ หลายคนเป็นนะ แต่อยู่ที่ว่าจะกล้าพูดหรือไม่กล้าพูด อยู่ที่ว่าจะแสดงออกหรือเปล่า แต่ว่ามันเข้าใจได้ครับ เพราะเราคือคน

สังเกตว่าปั้นจั่นเป็นคนตรงๆ คิดยังไงก็พูดออกมา

ผมเป็นคนพูดจากความรู้สึกจริงๆ นะ

แล้วมันดีไหม ถ้ามองในฐานะที่เราเป็นบุคคลสาธารณะ

ผมว่ามันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือถ้าคนสัมผัสได้ หรือถ้าเราผิดพลาดในการพูดบ้าง เขาจะยอมรับได้ว่าเราจริงใจ แต่สมมติเป็นงานเป็นการ หรือคนไม่เข้าใจ ถ้าเราไม่กลั่นกรองมันอาจจะมีผลร้ายกับตัวเรา เพราะผมเคยมีกรณีนี้ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ทุกวันนี้ถ้าเป็นเรื่องพื้นๆ ที่ผมพูดได้ และมีข้อมูลอยู่แล้ว ผมก็จะพูด แต่ว่าอะไรที่มันบางๆ ที่มันคาบเกี่ยว ผมอาจจะข้าม หรือพูดให้มันกลมๆ กลางๆ ซะส่วนใหญ่

ปั้นจั่นตอนมีชื่อเสียงกับปั้นจั่นสมัยก่อนที่ยังโนเนม มีอะไรที่เหมือนเดิมบ้าง

ความจริงใจ ถ้าเรื่องความเป็นตัวตนผมยังเปลี่ยน เพราะว่าบางโมเมนต์อย่างตอนเป็นนักร้อง ผมเคยพยายามจะหล่อแบบเกาหลี ผมพยายามจะตามกระแส แต่ผมว่าสิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือผมซื่อสัตย์กับตัวเอง ซื่อสัตย์กับคำพูดของตัวเอง ผมเป็นคนพูดแล้วทำ ผมพูดตลอดเวลาผมจะทำอะไร ผมไม่รู้ว่าผมทำได้หรือเปล่า แต่ผมจะพยายามให้ถึงที่สุดครับ

เป้าหมายสูงสุดในวงการ

ผ่านไปแล้วครับ การมีงานมาสเตอร์พีซสักงานหนึ่ง อาจจะไม่ใช่บทที่ผมถูกใจมากที่สุด แต่ต้องบอกว่าเป็นงานมาสเตอร์พีซจริงๆ คือบุพเพสันนิวาส เพราะในหนึ่งอาชีพหนึ่งยุคที่จะมีละครที่ดังได้ขนาดนี้ ก็คงต้องเป็นบุพเพสันนิวาส แล้วผมได้ไปอยู่ในองค์ประกอบนั้น ทำให้คนรู้จักผมเยอะขึ้นมาก ถ้ามันจะมีอีกสักครั้งหนึ่ง ผมคงดีใจ แต่ว่าบางทีก็อยากจะเป็นบทที่เราเป็นคนนำ แต่อันนี้คือเราไม่ได้ลีด เราเป็นแค่ส่วนหนึ่ง

เราเป็นคนทะเยอทะยานไหม

ผมว่าผมเป็น นักแสดงส่วนใหญ่ทะเยอทะยาน ไม่งั้นเราจะไม่สามารถอยู่ในสปอตไลต์ได้ คนที่อยู่ในสปอตไลต์ คนที่กล้าแสดงออก ต้องเป็นคนที่มีฝัน มีความทะเยอทะยาน นักกีฬาหรือคนที่ประสบความสำเร็จทุกคนที่จะก้าวไปข้างหน้าล้วนมีความทะเยอทะยาน แต่อยู่ที่ว่าคุณจะเดินทางแบบไหนเท่านั้นเอง

ชีวิตนี้เราขาดอะไรไม่ได้เลย

แม่ครับ ถ้าให้บัญญัติความ พ่อกับแม่เลี้ยงผมมา ผมไม่รู้ว่าพ่อจะงอนหรือเปล่า แต่ผมรักแม่มาก คือถ้าผมมีลูกชายหรือสอนลูกสาว ผมจะสอนให้ลูกรักแม่มากกว่ารักพ่อ เพราะสุดท้ายผมเชื่อว่าผู้ชายเป็นคนที่เข้มแข็ง ฉะนั้นคุณรักผมมากอยู่แล้วล่ะ แต่คุณต้องรักแม่คุณให้มากกว่า ไม่รู้นะผมอาจจะมองว่าแม่ผมเป็นผู้หญิงสตรองและดูแลผม แม่เหมือนถังขยะสำหรับผม ผมจะพ่นอะไรใส่แม่ก็ได้ แล้วแม่ก็รับฟังและเข้าใจ ผมเป็นคนที่มีความอ่อนไหวด้านอารมณ์พอสมควรซึ่งหลายคนไม่รู้ แม่จะเป็นคนที่บอกว่าถ้าลูกจะไประบายหรือระเบิดอารมณ์ที่ไหนให้กลับมาลงที่แม่ดีกว่า แบบไม่ได้ว่าจะใช้กำลังนะ แค่แบบโวยวายหัวฟัดหัวเหวี่ยง หรือเครียดกับตัวเอง แม่เข้าใจผมทุกเรื่อง และสอนผมทุกอย่าง ถ้าไม่มีแม่ไม่มีครอบครัวก็ไม่รู้จะประสบความสำเร็จ หรือทำบางอย่างไปเพื่ออะไร

อะไรเป็นแรงบันดาลใจหรือขับเคลื่อนให้เราอยากทำงาน

ครอบครัวล้วนๆ เลย อย่างที่บอกว่าถ้าไม่มีครอบครัวก็ไม่รู้ว่าเราจะทำไปเพื่ออะไร พูดตรงๆ ว่า โอเค ชื่อเสียงมันหอมหวาน ทุกคนอยากจะเจอ แต่พอสัมผัสแล้ว ผมไม่ได้รู้สึกว่าเอร็ดอร่อยขนาดนั้น แค่รู้สึกว่าอยากอยู่เงียบๆ ถ้าไม่มีอะไรต้องแบกรับภาระ ผมอยู่แบบเงียบๆ ก็ได้ สบายๆ ดูแลตัวเองง่ายๆ แต่การมีครอบครัวผมรู้สึกว่ามันคือการเซฟมากกว่า ผมทำงานตรงนี้ชีวิตผมสบายขึ้น และผมก็ดูแลคุณพ่อคุณแม่ผมได้ดี ผมว่าสิ่งเดียวที่เขามองมาคืออยากให้ผมมีความสุข อย่างมีวันหนึ่งผมเดินไปบอกว่าผมอาจจะลดงานในวงการลงเพื่อที่จะไปทำบางอย่างอีกเวย์หนึ่ง ผมคุยตรงๆ กับที่บ้านว่ารายได้อาจจะลดลง แม่บอกคำแรกเลยว่าอะไรก็ได้ที่ลูกมีความสุข นั่นเป็นสิ่งที่เขายอมรับและให้โอกาสผม ผมก็ขอบคุณมากๆ 

เห็นว่าสนใจกีฬากอล์ฟ วางแผนอะไรอยู่หรือเปล่า

ผมเป็นคนเล่นกีฬาตั้งแต่เด็ก แต่ว่ากอล์ฟก็เป็นส่วนหนึ่งที่คุณพ่อปลูกฝังมาให้ ปั้นจั่นตั้งใจเทิร์นโปรและไปเล่นแมตช์อาชีพ คือตอนนี้เล่นในแมตช์อาชีพอยู่ ผมได้ accept เข้าไปโดยสปอนเซอร์ แต่ถ้าเทิร์นโปรได้ก็สามารถไปอยู่ในทัวร์ได้จริงๆ ไม่ต้อง accept เข้าไป ด้วยความที่จังหวะเวลามันพอเหมาะ ที่จริงกอล์ฟเป็นกีฬาที่ใช้เงินค่อนข้างสูง ถ้าเล่นก่อนหน้านี้พูดตรงๆ ว่าคงไม่มีปัญญา แต่ ณ วันนี้เราเป็นปั้นจั่นที่มีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง ก็จะมีสปอนเซอร์ที่คอยซัพพอร์ต บวกกับเขาเห็นความตั้งใจของเราจริงๆ บวกกับเวลาที่เรามีมากขึ้น มีเวลาที่จะจัดตาราง ปั้นจั่นคิดว่าถึงเวลาที่เราจะกลับมาตามความฝันของตัวเองแล้ว แล้วการได้เล่นกีฬาชนิดนี้ทำให้เราได้อยู่กับธรรมชาติและได้อยู่กับตัวเอง เลยรู้สึกว่าถ้าเราเดินทางสายอาชีพนี้ได้ ความเคารพจะเกิดขึ้นกับตัวเอง เพราะเป็นสิ่งที่ปั้นจั่นทำด้วยตัวเองล้วนๆ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับปัจจัยภายนอกมาเป็นตัวซัพพอร์ต

ความสุขของปั้นจั่นในวันนี้คืออะไร

คือการได้กลับบ้านและนอนดูทีวี แล้วก็รู้ว่าแม่อยู่ห้องนี้ พ่ออยู่ห้องนี้ น้องอยู่ห้องนี้ แล้วก็มีน้องหมาอยู่ข้างๆ ชีวิตปั้นจั่นตอนนี้เป็นรูทีนแบบนั้น ไม่ได้รู้สึกอยากดื่ม แต่ก่อนชอบปาร์ตี้ ทุกวันนี้อาจจะเพราะเล่นกีฬาหนักด้วย เลยห่างจากตรงนั้นมานาน รู้สึกว่าแค่นี้แหละชีวิตที่มีความสุข ปั้นจั่นอาจจะเป็นคนที่เทียบเคียงเก่งครับ เช่น ผมยังไม่มีรถซูเปอร์คาร์นะ แต่ตอนนี้ผมขับได้แค่มัสแตง ตอนเด็กๆ ผมไม่รู้ว่าจะมีปัญญาซื้อมัสแตงหรือเปล่าด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ผมมีแล้ว โห! ตอนได้มาวันแรกมัน fulfill จริงๆ หล่อว่ะ ขับไปทองหล่อดีกว่าเว้ย! ณ วันนี้มันจอดอยู่ที่บ้าน แล้วสุดท้ายรถที่ใช้มากที่สุดคือรถตู้ที่ขับเอง สุดท้ายก็กลับมาสู่พื้นฐาน นาฬิกาเคยซื้อเรือนละสี่ล้านตอนมีเงิน ตอนนี้ขายไปเหลือแค่โรเล็กซ์ไว้ใส่ออกงานเรือนหนึ่ง พอได้สัมผัสมันก็แค่นั้นจริงๆ กลับไปสู่พื้นฐานทุกอย่าง เพราะฉะนั้นชีวิตก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ ต่อให้มีหมื่นมีพันมันก็คือความรู้สึกแปลกใหม่ที่เราได้สัมผัส สุดท้ายใจเราก็กลับมาที่เดิม แล้วเราเป็นคนแบบนี้ ถ้าเรามีแอตติจูดแบบนี้ มันก็กลับมาเท่าเดิมอยู่ดี นอกจากเราจะเป็นคนบ้าอำนาจ หรืออยากครอบครองโลก แต่เราไม่ใช่ทางนั้น

บทเรียนล้ำค่าจากวงการนี้

ไม่มีใครให้โอกาสเราไปได้ตลอด คนเราทำผิดได้ สังคมอาจจะให้อภัย แต่มันอาจไม่เกิดขึ้นบ่อย หรือบางทีอาจไม่เกิดขึ้นเลย ในวงการเราอาจจะผิดได้ ผิดครั้งเดียวอาจจะได้รับโอกาส แต่ผิดสองครั้งอาจจะไม่มีโอกาสแล้ว หรือบางคนผิดครั้งเดียวก็ไม่ได้รับโอกาส ฉะนั้นพยายามเทคโอกาสให้คุ้มค่าที่สุด แล้วก็ไม่ใช้โอกาสเปลืองครับผม

Special Thanks: Banyan Tree Bangkok

Photographer: Ponpisut Pejaroen

Writer: Angkana Wongwisetpaiboon