จากการชิมลางด้วยบทบาทเล็กๆ ในซีรีส์เรื่อง จูบสุดท้ายเพื่อนายคนเดียว เมื่อปี 2562 ชื่อของ ฟิล์ม-รชานันท์ ค่อยๆ ถูกจดจำผ่านการสะสมประสบการณ์อย่างเงียบๆ ก่อนจะเป็นที่รู้จักในวงกว้างจากซีรีส์ เพราะเราคู่กัน และล่าสุด การเดินทางบนสายการแสดงของเธอก้าวไปอีกขั้น เมื่อคว้ารางวัล ดาวรุ่งหญิงแห่งปี (Rising Star Female of the Year) จากเวที Maya TV Awards 2025 จากบทบาท “เมธาวี” ในซีรีส์ Pluto นิทาน ดวงดาว ความรัก
ก้าวเข้าสู่ปีที่ 7 ในวงการบันเทิง เส้นทางของเธอยังเต็มไปด้วยบทเรียนใหม่ๆ ให้ค้นหาอยู่เสมอ แม้จบการศึกษาจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี สาขามีเดียการแพทย์และวิทยาศาสตร์ แต่ฟิล์มให้นิยามตัวเองว่าเป็น “เด็กวิทย์-คณิตที่มีหัวใจศิลป์” เพราะไม่ว่าชีวิตจะพาไปทางไหน แก่นกลางที่ไม่เคยเปลี่ยน คือความหลงใหลในศิลปะ ศิลปะที่เธอเชื่อว่าจะยังเป็นแกนหลักของชีวิตในทุกบทบาทที่กำลังจะมาถึง
จุดเริ่มต้นของความหลงใหลในศิลปะของฟิล์ม-รชานันท์เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร
ฟิล์มชอบศิลปะทุกแขนงมาตั้งแต่เด็ก เคยลองฝึกมาหลายอย่าง ทั้งเรียนโขน หัดเล่นกีตาร์เอง ชอบวาดภาพเหมือน เคยไปติววิชา Drawing เพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย คุณครูให้วาดภาพกระเทียมซึ่งถือว่ามีรายละเอียดมาก ตอนนั้นยังไม่เข้าใจว่าให้วาดทำไม แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าฝึกการเก็บรายละเอียด และฝึกความอดทน หากเราไม่รักมันจริงเราจะอยู่กับมันไม่ได้แน่นอน พอเราผ่านตรงนั้นมาได้ก็ไม่มีอะไรยาก
ค้นพบว่าศิลปะการแสดงเป็นอีกแขนงหนึ่งที่เราชอบตั้งแต่เมื่อไร
ฟิล์มเป็นผู้ชนะจากโครงการ GO ON GIRL&GUY Star Search by Clean & Clear และได้เข้ามาในวงการบันเทิงตอนอายุ 19 การประกวดทำให้เราได้มีโอกาสเวิร์กช็อปการแสดง วันแรกที่เข้าเวิร์กช็อป ฟิล์มขนลุกไปหมด รู้สึกสนุกมาก ถามตัวเองว่าเราไปอยู่ที่ไหนมา ถ้าเราเจอสิ่งนี้เร็วกว่านี้ ฟิล์มอาจจะเลือกเรียนการแสดงก็ได้ ตั้งแต่นั้นก็รู้ใจตัวเองว่าชอบการแสดงมากไม่แพ้กับที่ตัวเองชอบศิลปะแขนงอื่นๆ เลย
หลังชนะจากเวทีประกวด หลายคนอาจเลือกเส้นทางอื่นในวงการ ทำไมฟิล์มถึงตัดสินใจเดินหน้าบนสายการแสดง
ตอนแรกที่ได้แสดงเพราะผู้ชนะโครงการจะได้เล่น Side Story ของ Clean & Clear ตอนนั้นยังใหม่มากไม่รู้จะเล่นยังไง ก็เรียนรู้ตามหน้างาน ทำให้เต็มที่ อาศัยเก็บประสบการณ์มาเรื่อยๆ ฟิล์มก็ไม่ได้เริ่มจากเข้ามาปุ๊บแล้วได้แสดงเป็นตัวหลักเลย เริ่มต้นจากบทเล็กๆ มาก่อน แต่ฟิล์มมองว่าสิ่งสำคัญคือได้ทำสิ่งที่ชอบและมีคุณค่า ต่อให้ไม่มีคนดูเราแสดง แค่ได้เล่นก็ภูมิใจแล้วฟิล์มเลือกบทจากอะไรเป็นอันดับแรกระหว่าง “บทที่ท้าทาย” กับ “บทที่รู้สึกเชื่อมโยงกับตัวเอง”
ตั้งแต่ทำงานมาฟิล์มไม่เคยเลือกบทเลย เปิดรับทุกโอกาส เรื่องไหนเปิดให้ไปแคสต์ ฟิล์มก็จะไป ถึงแม้บทจะไม่เข้ากับเราแต่ฟิล์มก็ขอให้ได้เรียนรู้ ฟิล์มถือว่าถ้าเราไม่ไปแคสต์ เราก็จะไม่รู้จักคาแรกเตอร์ สำหรับฟิล์ม การไปแคสต์เหมือนเป็นการเรียนพิเศษ ได้เรียนรู้จากความผิดพลาดตรงนั้น เพราะไม่ใช่ทุกครั้งที่ไปแคสต์แล้วจะได้งาน
อะไรคือแรงขับที่ทำให้กล้ากระโดดเข้าสู่สิ่งใหม่ๆ โดยไม่ปล่อยให้ความกลัวมาหยุดความสนุก
ฟิล์มไปแคสต์งานบทต่างๆ ด้วยความกล้าที่จะกระโดดเข้าไป ไม่กลัวที่จะลอง ฟิล์มไม่กลัวว่าจะเป็นบทที่ท้าทายหรือใกล้เคียง บทที่ท้าทายฟิล์มจะเปรียบเป็นของขวัญที่ทำให้เราได้เรียนรู้ ส่วนบทที่ใกล้เคียงกับตัวตนของเรา ฟิล์มก็จะคิดว่าจะเอาประสบการณ์ส่วนตัวไปทำให้งานชิ้นนี้พิเศษได้ยังไงบทบาทการแสดงไหนที่ท้าทายที่สุด และตัวละครนั้นทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้กับเราอย่างไร
บทของเมธาวี ในซีรีส์ Pluto นิทาน ดวงดาว ความรัก ที่เป็นผู้พิการทางสายตา เพราะท้าทายทั้งในเชิงกายภาพและจิตใจ เรื่องนี้ได้เวิร์กช็อปได้กับคุณครูที่พิการทางสายตาด้วย ทำให้เปิดโลกมากๆ ช่วยให้เข้าใจว่าคนพิการอยากให้เรามองว่าเขาเป็นคนคนหนึ่งเหมือนกันกับเรา ทำให้ฟิล์มมองปัญหาในชีวิตเล็กลงกว่าเดิม บางคนเจอเรื่องแย่กว่าเราเขายังผ่านไปได้ ยังมองโลกในแง่ดีได้ ดังนั้นเราจะมัวคิดไม่ดีทำไม
ด้วยความท้าทายของบทบาทของเมธาวี ในซีรีส์ Pluto นิทาน ดวงดาว ความรัก ทำให้ฟิล์มคว้ารางวัลมาด้วย ความรู้สึกแรกที่รู้ว่าได้รับรางวัลเป็นอย่างไร
ฟิล์มยอมรับว่ากราฟความรู้สึกของการเป็นนักแสดงมีขึ้นๆ ลงๆ เพราะเราอยู่ในวงการมาสักระยะหนึ่งแล้ว เคยมีไฟและก็เคยหมดไฟ การได้รางวัลเลยทำให้ฟิล์มกลับมามีไฟ เมื่อก่อนเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำยังไงเราถึงจะได้รางวัลมาสักครั้งในชีวิต ได้คำตอบว่าด้วยปัจจัยอะไรหลายๆ อย่างก็อาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับเราแค่คนเดียว ต้องมีทั้งความพร้อม บทที่เราเล่น และจังหวะชีวิต
สุดท้ายได้ขอสรุปว่า ถึงจะไม่ได้รางวัลเลย เราก็แค่ตั้งใจทำหน้าที่ของเราต่อไป เคยจินตนาการว่าถ้าเราได้รางวัลแล้วยังไงต่อ ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปข้างหน้า หรือถ้าเราได้รางวัลแล้วเราจะไม่ตั้งใจต่อไปเหรอ ถ้าอย่างนั้นแค่ทำหน้าที่ของเราต่อไป และอย่าลืมว่าสิ่งที่ทำให้เรายังอยู่ตรงนี้ได้เพราะเราชอบการแสดง ถ้ายังมีความสุขก็ทำต่อไป แต่ถ้าไม่มีความสุขเมื่อไรก็แค่หยุด
นอกจากการเติบโตในอาชีพ ฟิล์มรู้สึกว่าตัวเองเติบโตขึ้นมากที่สุดในแง่ไหน
เรื่องการยอมรับตัวเอง ฟิล์มรู้สึกว่าโตขึ้นเยอะ เมื่อก่อนเป็นคนคิดเยอะมาก เสียงในหัวจะดังตลอดว่า ถ้าทำแบบนี้จะดีไหม คนอื่นจะมองยังไง บางทีเสียงในหัวดังยิ่งกว่าเสียงที่เราพูดออกมาจริงๆ ด้วยซ้ำ แต่ในขณะเดียวกัน ฟิล์มก็เคยชื่นชมตัวเองนะว่าเราเอาพลังมาจากไหน ทำไมถึงยังสดใสได้ขนาดนั้น มองย้อนกลับไปก็รู้สึกว่าเด็กคนนั้นเก่งเหมือนกัน
พอโตขึ้น สิ่งที่เรียนรู้มากที่สุดคือการรับมือกับสิ่งไม่ดีที่เข้ามา เมื่อก่อนเป็นคนแคร์เสียงวิจารณ์มาก ถึงเราจะพูดว่าไม่เป็นไร แต่จริงๆ คือรับทุกอย่างเข้ามาเก็บไว้หมด แค่ไม่พูดเท่านั้นเอง ตอนนี้ฟิล์มพยายามเลือกมากขึ้นว่าอะไรควรเก็บ อะไรไม่ควรเอาเข้ามาในใจ โดยเฉพาะสิ่งที่กระทบกับสภาพจิตใจ เรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง และรักตัวเองมากขึ้น…อาจจะยังไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็พยายามอยู่
อีก 4 ปี ฟิล์มจะอายุ 30 มองตัวเองในตอนนั้นอย่างไร
จริงๆ ก็ไม่รู้เลยว่าตอนนั้นจะเป็นยังไง อาจจะมีเส้นทางใหม่ๆ เข้ามาให้เราได้ตกหลุมรักมันก็ได้ แต่ถ้าในสายการแสดง หากยังมีโอกาสให้ได้แคสติ้ง ได้เรียนรู้ ฟิล์มก็คงยังเป็นนักแสดงอยู่ แต่ถ้าวันหนึ่งเจอทางใหม่ ก็อาจจะไปทำอะไรเงียบๆ อย่างเปิดสตูดิโอเล็กๆ สอนศิลปะเด็ก เพราะฟิล์มชอบเด็กมาก
อีกอย่างคือ ไม่ว่าจะบทบาทไหน ฟิล์มคิดว่าชีวิตก็คงยังหมุนรอบงานศิลปะอยู่ดี สุดท้ายแล้ว สิ่งที่อยากเป็นอาจไม่สำคัญเท่าสิ่งที่เรายังรักจะทำอยู่ทุกวัน
Editor in Chief & Fashion Director: Daneenart Burakasikorn
Photographer: Intrachai Watmakawan
Makeup: Piyachet Thanachotruechuwong
Hair: Benjawarn Holthaisong
Writer: Panit Tanasuk
