เอ็กซ์คลูซีฟ! พูดคุยกับ จอส เวอาห์ แสงเงิน และ กวิน แคสกี้ ถึงบทบาทในซีรีส์เรื่องใหม่ และความทุ่มเทในหลากหลายด้านที่เป็นแรงผลักดันในชีวิต

เมื่อปีก่อน เราได้มีโอกาสคุยกับ จอส-เวอาห์ แสงเงิน และ ฟลุ๊ค-กวิน แคสกี้ ในช่วงที่ทั้งคู่มีผลงานคู่กันเรื่องแรก My Golden Blood เลือดนาย ลมหายใจฉัน ครั้งนั้นเราทำความรู้จักทั้งคู่ผ่านตัวละครมาร์ค (จอส) และตอง (กวิน) แวมไพร์กับมนุษย์ผู้มีเลือดสีทอง

มาครั้งนี้ เราได้นัดเจอกับทั้งคู่อีกครั้ง และได้รู้จักทั้งสองมากขึ้นผ่านบทบาทใหม่อย่าง อาโนลด์ (จอส) และตั้ว (กวิน) ในซีรีส์ Only Friends: Dream On ซึ่งเป็นเรื่องราวของกลุ่มนักศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์ปีสี่ ที่ต้องมาทำธีสิสในรูปแบบละครเวทีร่วมกัน ทำให้เกิดเรื่องราวและความสัมพันธ์หลากหลายรูปแบบระหว่างเพื่อนที่น่าติดตาม

นอกจากนี้ เรายังชวนทั้งจอสและกวินคุยถึงความเชื่อมโยงในมิติต่าง ๆ ที่พวกเขามีต่อการแสดง และได้เข้าใจตัวตนของทั้งคู่เพิ่มขึ้น ผ่านความพยายามในด้านอื่น ๆ ที่พวกเขาหลงใหล ไม่ว่าจะเป็นดนตรี กีฬา การแสดงบนเวที สุขภาพ และทักษะส่วนตัว รวมไปถึงผู้คนที่พวกเขาใส่ใจ

ทั้งคู่กำลังจะมีซีรีส์เรื่องใหม่ที่แสดงด้วยกันคือ Only Friends: Dream On ซีรีส์เรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร

จอส: เรื่องนี้เกี่ยวกับนักศึกษาปีสี่ คณะศิลปกรรมศาสตร์ ที่กำลังจะทำโปรเจ็กต์จบ พวกเขาต้องทำธีสิสด้วยการทำละครเวที ในซีรีส์ ตัวละครของเอิร์ท (พิรพัฒน์ วัฒนเศรษสิริ แสดงเป็นแจ็ค) มิกซ์ (สหภาพ วงศ์ราษฎร์ แสดงเป็นดีน) และกวินเป็นเพื่อนที่อยู่คณะเดียวกัน เอกเดียวกัน แจ็คคือผู้กำกับ และเป็นขวัญใจของคนในคณะ เขามีผลงานและมีชื่อเสียงพอสมควร แล้วเขาก็ได้รับการโหวตให้มารับผิดชอบโปรเจ็กต์นี้ ซึ่งคือละครเวทีเรื่อง Romeo & Romeo มาจาก Romeo and Juliet ส่วนตัวผมเองเป็นเพื่อนสนิทต่างเอกของกวิน

กวิน: ผมเป็นคนทำเสื้อผ้าในละครเวที ตอนแรกเราได้คนแสดงเป็นโรเมโอมาแล้วคนหนึ่ง คือดีน และจริงๆ มีตัวละครชื่อราฟฟี่ ที่แสดงโดยบูม (ธราธร จันทรวรกาญจน์ แสดงคู่กับอู๋ (ธนบูรณ์ เกียรตินิรันดร์) เป็นตัวละคร โรม มาแคสต์ด้วย แต่คาแรกเตอร์ราฟฟี่ซ้ำกับดีน ก็เลยให้ดีนเป็นนักแสดงหลัก ส่วนราฟฟี่เป็นอองซอมเบิล (นักแสดงสมทบ) ก็เลยต้องหาโรเมโออีกคน ส่วนตัวละครผมรู้จักกับอาโนลด์อยู่แล้ว แต่คนอื่นไม่รู้จัก ผมก็เลยลองชวนเขามาออดิชั่น เขาก็สนใจ และก็แคสต์ผ่านจอส: เนื้อเรื่องก็จะเกี่ยวกับโปรเจ็กต์จบและความสัมพันธ์ของเพื่อนในคณะ ซึ่งเด็กมหาวิทยาลัยที่กำลังใกล้จะจบไปทำงานมักจะมีความฝัน และฝันของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน ตอนเข้ามหาวิทยาลัยมา บางคนก็มาค้นหาตัวเอง บางคนก็รู้อยู่แล้วว่าอยากจะทำอะไร เนื้อเรื่องก็จะพูดถึงเรื่องนั้น เพราะคอนเซ็ปต์มันคือ Dream On ทุกตัวละครมีความฝัน รวมถึงมิตรภาพและความรักในวงเพื่อน ในเรื่องมีสามคู่ คู่หนึ่งก็เป็นแฟนเก่ากัน คู่หนึ่งก็คู่ใหม่ปลามัน อีกคู่ซึ่งคือคู่ผมก็จะเป็นเพื่อนสนิทที่ข้ามเส้น

จอสรับบทบาทตัวละครชื่ออาโนลด์ กวินเป็นตัวละครชื่อตั้ว ช่วยเล่าถึงตัวละครของตัวเองหน่อย

จอส: อาโนลด์เป็นเด็กผู้ชายที่ทำงานเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เขาเป็นลูกครึ่ง แม่อยู่ต่างประเทศกับแฟนเขา ส่วนเราเองอยู่ที่ไทยคนเดียวตั้งแต่มัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย แม่ก็ส่งเงินให้บ้าง แต่ไม่มากพอ เลยต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง เขาเป็นคนตั้งใจทำงาน อยากมีอนาคตที่ดี และเอาเงินไปตอบแทนบุญคุณแม่ด้วย อาโนลด์เป็นคนชอบเต้น และอยากค้นหาตัวเองไปเรื่อยๆ เพราะรู้สึกว่าพอได้ลงมือทำอะไรก็จะสนุกกับมัน มีอีโก้ ภูมิใจในตัวเองที่อยู่คนเดียวได้ แต่ในทางกลับกันเขาก็รักเพื่อนมาก และที่สำคัญคือเขาไม่ชอบความสัมพันธ์ ไม่ชอบการเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนไปเป็นแฟน เพราะรักเพื่อนมาก เลยคิดว่าถ้าเป็นแฟนแล้ววันหนึ่งต้องเลิกกัน มันก็อาจจะไม่ยั่งยืน

กวิน​: ตั้วเป็นคนที่ดำเนินชีวิตด้วยแพสชั่น บ้านค่อนข้างมีฐานะอยู่แล้วและมีครอบครัวที่ดี เขาชอบเรื่องศิลปะเรื่องชุด เพราะที่บ้านทำสวนสนุก แล้วเคยเห็นตัวตลก ขบวนพาเหรด ชอบทำชุดตั้งแต่เด็ก ก็เลยชอบทางนี้ และในการทำงาน เขาไม่ค่อยสนใจเรื่องเงินเท่าไร ทำตามแพสชั่นมากกว่า ชอบอะไรก็ทำไปเลย แล้วเวลาชอบใครสักคนเขาก็ทุ่มความรู้สึกมากๆ แต่ตั้วไม่เคยมีแฟนมาก่อน อยู่กับเพื่อนตลอด มีเพื่อนสนิทคือดีน จนมาเจออาโนลด์ ก็ต้องลองติดตามกันว่าความสัมพันธ์ของเขากับอาโนลด์จะเป็นอย่างไร

ความท้าทายในการรับบทนี้คืออะไร

กวิน: น่าจะเป็นที่คาแรกเตอร์เลย เพราะตั้วมีหลายมุม เวลาอยู่กับเพื่อนแก๊งนี้ก็ทำตัวแบบนี้ เวลาอยู่คนเดียวก็จะเป็นแบบนั้น พออยู่กับอาโนลด์ก็จะเป็นอีกแบบ ก็ต้องหาทิศทางในการเล่นแต่ละแบบ มุมเฮฮาตอนอยู่กับเพื่อน มุมที่เป็นตัวของตัวเอง อย่างมุมที่ชอบศิลปะ ชอบทำเสื้อผ้า ส่วนเวลาอยู่กับอาโนลด์ก็จะเก็บทรงนิดหนึ่ง ความยากอีกอย่างคือความชอบเรื่องเสื้อผ้า ผมต้องคอยสังเกตว่าช่างเสื้อผ้าในกองทำงานกันอย่างไร ต้องดูท่าทาง การเคลื่อนไหวที่ดูโปรเฟสชันนัลในการสวมชุดให้คนอื่น เพราะในเรื่องจะมีฉากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนอื่น และตั้วอาจไม่ได้เป็นคนโมโหร้าย แต่ถ้าถึงจุดที่เกินขีดความอดทน เขาก็จะระเบิดออกมา ความท้าทายคือฉากดราม่า ฉากทะเลาะกัน

จอส: ถ้านอกจากเรื่องเต้นที่ต้องเต้นให้ดูสมกับที่เรียนเอกเต้น ก็จะเป็นเรื่องการลดอายุตัวเอง อาโนลด์เป็นคนที่ค่อนข้างใช้ร่างกายนำก่อนเสมอ และจะพยายามดึงความสดใส ดึงพลังออกมา เวลาเขาเดินเข้ามาในห้อง เขาเหมือนมีแสงสว่างเปล่งออกมาเลย เขาอยากให้ทุกคนมีความสุข เป็นคนพุ่งเข้าหา ยิ้มง่าย ชอบเล่นมุก เชียร์อัพ จอสเองก็มีมุมนั้น แต่ความเป็นเด็ก ความสดใสของอาโนลด์ ที่เมื่อเทียบกับจอสที่อายุเยอะขึ้น และเราก็เพิ่งเล่น My Golden Blood มา มันแตกต่างกันมาก มาร์คใน My Golden Blood จะนิ่ง สุขุม มีอะไรก็ต้องเก็บ แต่ข้างในรู้สึกเยอะ พอเป็นอาโนลด์ เราแทบจะต้องแสดงออกให้ล้นไว้ก่อนเลย ก็ได้ปรึกษากับพี่ผู้กำกับในจุดนี้ และต้องย้อนกลับไปนึกถึงช่วงที่เรายังสดใสตอนวัยเด็ก มันเป็นอย่างไร ผมก็จะไปอยู่กับเพื่อนที่รู้จักกันมานาน เพื่อนที่เคยเห็นมุมเด็กของผม ก็ได้คุยกับเขาว่าเรามีมุมนั้นตอนไหนอย่างไร แล้วก็พยายามไปเชื่อมกับตัวอาโนลด์

นี่คือเรื่องที่สองที่เล่นคู่กัน เราเห็นพัฒนาการหรือความเปลี่ยนแปลงอะไรของอีกฝ่ายบ้างในด้านการแสดงและการทำงานร่วมกัน

จอส: ผมรู้สึกว่ากวินกล้าแสดงความคิดเห็นและใส่อินพุตในเรื่องตัวละครมากขึ้น เมื่อก่อนกวินจะเป็นแก้วที่ใส่อะไรเขาก็รับไว้หมด แต่ด้วยประสบการณ์และอะไรหลายๆ อย่าง ทำให้เขาโตขึ้น เขาเริ่มมีความคิดเห็นที่อยากจะแชร์กับผู้กำกับ

กวิน: ในเรื่องการทำงานของเราสองคน รู้สึกว่าเข้าใจกันมากขึ้น ขอบเขตของแต่ละคนก็ชัดเจนมากขึ้น สโคปงานเป็นแบบนี้ เราโอเคหรือเปล่าที่จะทำแบบนี้ ส่วนจอส เขามีความเป็นอาร์ทิสต์มากขึ้น รวมถึงเวลาเขาอยู่บนเวที ทักษะการร้อง การเต้น การเอนเตอร์เทนมันเพิ่มขึ้นจากตอนที่เรารู้จักเขาแรกๆ

บทบาทไหนในการแสดงทั้งหมดที่ผ่านมา ที่คอนเน็กต์ง่ายหรือใกล้เคียงกับตัวเรามากที่สุด และบทบาทไหนที่ยากหรือห่างไกลจากตัวเราที่สุด

จอส: ผมว่าคุณทิมใน The Player รัก เป็น เล่น ตาย ค่อนข้างง่าย เพราะเป็นเพลย์บอยคนหนึ่งที่ไม่ได้คิดอะไรเยอะ เราเองก็ชอบดู James Bond หรือซีรีส์ทำนองนี้ ในช่วงนั้นเราอายุประมาณ 26 – 27 ผมเองก็สนใจว่าการจะเป็นคนมีเสน่ห์ต้องทำอย่างไร เพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เก่งในด้านนี้สักเท่าไร แต่ชื่นชมคนที่มีเสน่ห์ทั้งในชีวิตจริงและในซีรีส์เลย ช่วงนั้นเราก็พยายามจะพัฒนา charisma ของตัวเองด้วย เลยสนุกที่ได้เล่นเป็นตัวละครนั้น ซึ่งแบ๊ดๆ หน่อย เพราะในชีวิตจริง เราไม่ได้ใช้ตรงนั้นเท่าไร ส่วนอันที่ยากคือเรื่อง นาบี ฉันจะไม่รักเธอ เพราะต้องเล่นเป็นคนที่ขี้หึงมาก และแสดงออกในทางที่ก้าวร้าวกับนางเอก แต่ผมไม่ขี้หึง และเข้าใจโลกพอสมควร แต่ถ้าด้วยตัวบท ผมว่าเป็นบทนีโอ ใน 3 Will Be Free สามเราต้องรอด เพราะเป็นเรื่องแรกเลยที่ผมแสดงนำ ตอนนั้นใหม่มากๆ ในเรื่องการแสดง และนีโอก็เป็นอีกตัวหนึ่งที่แพรวพราว ต้องบริหารเสน่ห์ ซึ่งตอนนั้นผมเด็กมาก อายุยี่สิบต้นๆ ไม่มีประสบการณ์ในการจีบ การโปรยเสน่ห์ เลยไม่ค่อยมั่นใจ ผมว่าการจะเป็นคนมีเสน่ห์ เราต้องมั่นใจในตัวเองมากๆ

กวิน: ผมรู้สึกว่าไม่มีเรื่องไหนที่ใกล้ตัวเลย แต่ถ้าเรื่องที่เล่นแล้วรู้สึกคอนเน็กต์กับคาแรกเตอร์ คือเรื่อง Not Me เขา…ไม่ใช่ผม ที่เล่นเป็นตำรวจ รู้สึกว่าเป็นตัวละครที่ไม่ได้แสดงออกเรื่องอารมณ์เยอะเท่าไร เป็นอินโทรเวิร์ต ส่วนเรื่องที่ยากคือ My Golden Blood เพราะต้องเล่นเป็นคนที่เด็กกว่า ตามโลกไม่ค่อยทัน และเขาดูตื่นเต้นกับทุกอย่าง เป็นตัวละครที่ค่อนข้างใช้พลังในการเล่นเยอะพอสมควร ตัวละครนี้จะอยู่กับแวมไพร์ซึ่งมีบุคลิกตรงกันข้ามเลย คือนิ่งๆ และอีกอย่างที่ยากคือการเล่นดราม่าในฉากรัก ฉากที่ต้องเสียใจมากๆ กับใครสักคนหนึ่ง แต่พอเป็นเรื่องครอบครัว เรื่องเพื่อน ผมรู้สึกว่าเล่นง่ายกว่า

ทั้งคู่อยากลองเล่นบทบาทแบบไหน และถ้าให้เดาใจแฟนคลับ คิดว่าแฟนคลับอยากเห็นเราเล่นบทบาทแบบไหน

จอส: ผมรู้สึกว่าหน้าผมดูเป็นตัวโกง ดูไม่ใช่คนดีเท่าไร อาจเพราะเป็นคนตาตก และเหมือนเคยเห็นบ้างใน X ว่าแฟนคลับอยากให้เราเล่น vibe ประมาณเจ้าชายกับประธานาธิบดี อยากให้เราเล่นเป็นคนรวย (หัวเราะ)

กวิน: เหมือนกันครับ รู้สึกว่าที่ผ่านมาเราเล่นเป็นคนดี อยากเล่นเป็นตัวโกงบ้าง หรือคนที่ไม่ได้เรียบร้อย คนที่ไม่แคร์คนอื่น

แฟนคลับก็น่าจะอยากเห็นเหมือนกันด้วยไหม

จอส: น่าจะอยากให้เล่นเป็นคุณหนูไหม (ถามกวิน)

กวิน: ก็ไม่แน่ใจนะ อาจจะเป็นบทที่ไม่ได้เด็กมาก

จอส: อืม แต่ที่แน่ๆ แฟนคลับน่าจะเห็นเราในบทบาทที่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยบ่อยแล้ว และด้วยอายุพวกเราที่ใกล้จะ 30 แล้ว คงอยากเห็นบทบาทที่โตขึ้น

กวิน: จริงๆ อยากลองเล่นหนังดูบ้างครับ เพราะรู้สึกว่ามันเป็นคนละศาสตร์กันเลย

ในการแสดงแต่ละบทบาท นักแสดงมักบอกว่าได้เรียนรู้บางอย่างจากตัวละครที่ตัวเองเล่น อยากรู้ว่ามีประเด็นอะไรบ้างที่เราได้เรียนรู้จากตัวละครต่างๆ ที่เราสวมบทบาทมา

จอส: ทุกเรื่องก็จะได้อะไรมาเสมอ แต่ละเรื่องคาแรกเตอร์ก็จะมีปมและมีการพัฒนาอยู่ อย่างเรื่อง My Golden Blood ที่เล่นเป็นแวมไพร์ ตอนแรกเขาไม่มีความรู้สึกอะไรเลย แล้วได้กลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง ทำให้ผมรู้สึกว่าการที่เราได้มีความรู้สึก ความทุกข์ หรืออารมณ์ไหนก็แล้วแต่ มันคือความเป็นมนุษย์จริงๆ ถ้าเราไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่เจ็บ ไม่ทุกข์ ไม่สุข เราก็จะไม่ได้จำโมเม้นต์นั้นๆ และถึงจะเป็นโมเม้นต์ที่เจ็บปวดมากๆ เมื่อเกิดขึ้น เราจะจำ และถ้าเรามีทัศนคติที่ดี เราจะสามารถมองย้อนกลับไป แล้วเรียนรู้ว่ามันให้อะไรเรา เลยรู้สึกว่าการได้รัก ได้รู้สึกเจ็บ ได้รู้สึกดี มันเป็นสิ่งที่ blessing มากๆ ถ้าไม่รู้สึกอะไร ช่วงเวลาเหล่านั้นก็ไม่มีความหมาย

กวิน: นึกถึง My Golden Blood ครับ รู้สึกว่าจริงๆ เราก็เป็นคนที่แคร์คนใกล้ตัวพอสมควรเหมือนกัน ตอนแรกเราคิดว่าเราชอบอยู่คนเดียว เป็นอินโทรเวิร์ต แต่พอมาเล่นเรื่องนี้ มันมีเรื่องความสัมพันธ์กับพ่อแม่และเพื่อน เวลาเล่นบางฉากเราอาจต้องใช้เรื่องจริงในชีวิตมาเชื่อมโยงบ้างเหมือนกัน มีหลายฉากเลยที่นึกถึงเพื่อน พ่อแม่ ครอบครัว แล้วรู้สึกเซ้นซิทีฟ มันเหมือนเป็นการเปิดเซ้นส์ หลังจากนั้นก็นำไปใช้ได้บ่อยๆ เพิ่งมารู้ตัวว่าเราเป็นคนเซ้นซิทีฟในเรื่องนี้

จอสเคยบอกว่าอยากเล่นซีรีส์แนวคอเมดี้ แล้วก็ชอบดูสแตนด์อัปคอเมดี้ด้วย คิดไหมว่าในอนาคตเราอาจจะเปิดการแสดงเดี่ยวไมโครโฟนของตัวเอง

จอส: ถ้าเป็นเดี่ยวไมโครโฟนเลย อาจจะไม่ได้ทำ เพราะเท่าที่ดูการแสดงของคนอื่นมา ผมรู้สึกว่าทักษะผมอาจจะยังไม่ถึง ในอนาคตอาจจะทำได้ แต่กว่าคนคนหนึ่งจะประสบการณ์ความสำเร็จในการเดี่ยวไมโครโฟนต้องผ่านความล้มเหลวมาหลายครั้ง ผมว่าผมคงรับความเฟลตรงนั้นไม่ได้ ที่เราขึ้นไปบนเวที แล้วโดนสิ่งที่เขาเรียกกันว่าบอมบ์ คือพูดไปแล้วแห้งเลย แต่อาจจะมีเซตติ้งที่เคยคิดไว้ เช่นวันเกิด หรือทำ Roast Party คือให้เพื่อนสนิทมาโรสต์เรา แล้วเราไปโรสต์เพื่อน (การพูดแซวกันแรงๆ ในเชิงหยอกล้อ หรือการพูดชื่นชมในเชิงตลก ซึ่งเป็นหนึ่งในวัฒนธรรมการเล่นตลกของอเมริกา) อาจจะมีในเซตติ้งส่วนตัวหน่อยที่เราสบายใจจริงๆ ถ้าพูดกันตรงๆ ในยุคนี้ผู้คนให้ความสำคัญกับความเซ้นซิทีฟในคำพูด โดยเฉพาะในโลกออนไลน์ อาจไม่ใช่ทุกคนที่พร้อมจะเข้าใจในสแตนด์อัปคอเมดี้ ว่ามันเป็นมุกนะ ส่วนเรื่องการแสดงแนวคอเมดี้ ก็คงรอบทที่ใช่ เพราะผมรู้สึกว่ามันยาก ผมว่าน่าจะเป็น genre ที่ยากที่สุดเลย มันต้องทำให้ถึงจริงๆ บทสำคัญมาก ผมเองก็ยังไม่เจอบทที่ผมชอบ

รู้มาว่ากวินรักดนตรีมาก ชอบเล่นดนตรี และกำลังแต่งเพลงด้วย อยากรู้ว่าตอนนี้เรื่องการแต่งเพลงเป็นอย่างไรบ้าง เรามีโอกาสจะได้ฟังกันเร็วๆ นี้ไหม

กวิน: ตอนแรกผมรู้สึกว่ามีหลายๆ วงที่ผมชอบ พอฟังแล้วก็อยากจะเขียนแบบนั้นแบบนี้ แต่สุดท้ายพอลองมาคิดดู เลยคิดได้ว่าทำแบบที่เราชอบแค่นั้นก็พอแล้ว ตอนแรกผมอาจจะเรื่องเยอะไปหน่อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเขียนเนื้อเพลงหรืออะไร ตอนนี้ก็เลยเริ่มเจอแบบที่เราอยากทำ แต่ยังไม่มีเวลามานั่งทำจริงๆ จังๆ แต่ตอนนี้เริ่มเข้าใจเกี่ยวกับดนตรีมากขึ้น แบบฟังเพลงนี้แล้วเราเล่นได้เลย พอฝึกเล่นติดต่อกันสักสองปี ก็รู้สึกว่าเราอยู่ในจุดที่เริ่มทำได้แล้ว ผมอยากทำอะไรที่ผมชอบ โดยไม่ต้องคิดเยอะว่าจะใครชอบไหม

เวลาทำเพลง กวินอยากสื่อสารแง่มุมไหนออกมา

กวิน: ขึ้นอยู่กับว่าตอนนั้นเรารู้สึกอะไรอยู่ อย่างบางวันเรารู้สึกว่าอยากทำอย่างโน้นอย่างนี้ แต่พอไม่ได้ทำ วันต่อๆ มาก็ลืมไปแล้ว แต่ตอนนี้ถ้ารู้สึกอะไรเยอะๆ ก็จะเขียนออกมา อาจจะไม่ได้เป็นเนื้อเพลง แค่เขียนสิ่งที่เรารู้สึก เขียนไว้ก่อน จะได้ไม่ลืม ผมเพิ่งมาเขียนไดอารี แต่ไม่ได้เขียนทุกวัน เขียนแค่ตอนที่อยากเขียน

จอสเคยให้สัมภาษณ์ว่าตัวเองเป็นคนจริงจัง ทำอะไรก็จริงจังไปหมด เล่นเกมก็อยากชนะ เล่นกีฬาก็อยากเก่ง และก็น่าจะรวมถึงเวลาทำงานด้วย ในขณะที่เราจริงจังกับทุกสิ่งที่ทำ เราหาความสุขจากการทำสิ่งเหล่านี้อย่างไร

จอส: พอพูดว่าจริงจังอาจจะฟังดูลบๆ เนอะ แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเต็มที่กับสิ่งที่ได้รับมอบหมายมาและสิ่งที่มีอยู่ และอย่างที่บอกคือเราอยากเป็นโปรเฟสชันนัลในสิ่งที่เราทำ ดังนั้นในมุมมองของผมการที่เราได้เต็มที่นี่แหละคือความสนุก ผมชอบที่ได้พยายามพัฒนาตัวเอง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็แล้วแต่ ชอบที่ได้เห็นความก้าวหน้าของตัวเองอย่างช้าๆ ซึ่งมันเริ่มจากการเล่นกีฬา เราไปแข่งแล้วแพ้ พอจบซีซั่นเราก็กลับไปซ้อม กลับไปเรียนรู้ว่าเราทำอะไรพลาดบ้าง อะไรที่เราทำได้ดี เราก็ให้เครดิตตัวเอง อะไรที่เราทำได้ไม่ดี แล้วสามารถกลับไปปรับปรุงได้ ตรงนั้นแหละคือความสนุก ซึ่งมันทำให้ผมไม่ยึดติดกับผลลัพธ์ เพราะว่าเราทำเต็มที่แล้วน่ะ เราย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ แต่ถ้าเรามองเรื่องการพัฒนาตัวเอง ว่าเราเก่งกว่าเมื่อวานขึ้นเรื่อยๆ ผมว่านั่นคือสิ่งที่ผมมีความสุข enjoy the process, enjoy the progress, enjoy the journey ไม่ได้ enjoy result ซึ่งแน่นอนถ้า result เราชนะ ได้แชมป์ มันก็ดีมากๆ แต่สิ่งนี้ผมก็เพิ่งมาเรียนรู้ตอนโตแล้ว ตอนที่ได้ติดตามคนที่ประสบความสำเร็จ เช่นนักกีฬาอาชีพ

กวินเคยบอกว่าตัวเองเป็นคนเนิร์ดพอสมควร หากมีสิ่งที่ชอบหรือสนใจก็จะทำมันได้ทั้งวัน ตอนนี้กำลังอินอะไรอยู่

กวิน: ล่าสุดก็ Stranger Things พอดูซีรีส์แล้ว ก็ไปดูยูทูบเบอร์คนนั้นคนนี้พูดถึงซีรีส์ นอกจากนี้ก็เรื่องดนตรี กีต้าร์ เช่น ผมสนใจเสียงนี้ สนใจกีต้าร์ตัวนี้ ผมก็จะนั่งเสิร์ช นั่งดู มีฟังก์ชั่นอะไรบ้าง มีซาวด์แบบไหน เรื่องซาวด์ผมก็สนใจ อย่างซาวด์เอนจิเนียร์ เช่น ถ้าจะทำซาวด์หนึ่งขึ้นมา มันต้องมีกระบวนการอะไรบ้าง หรือเรื่องเสียงร้อง การร้องกับไมค์อย่างเดียวก็จะอีกแบบหนึ่ง แต่มันมีอะไรที่ลึกกว่านั้น ก็วนๆ อยู่กับเรื่องดนตรีและซีรีส์นี่แหละครับ ผมอยู่กับมันได้ทั้งวัน

อย่างที่หลายคนน่าจะรู้แล้ว จอสอินกับการเล่นกีฬาและออกกำลังกาย แต่นอกจากนี้มีงานอดิเรกหรือความสนใจอื่นๆ อะไรอีกบ้าง

จอส: ก็เป็นเรื่องสุขภาพนี่แหละครับ และเรื่อง longevity (การมีอายุยืนยาว) มันคือการทำอย่างไรให้ร่างกายปรับฟังก์ชั่นในแบบที่ดีที่สุด ถ้าเทียบกับเครื่องยนต์ ก็คือการหาอะไหล่ หาอะไรมาเติมเต็ม หรืออย่างเมื่อก่อนผมเป็นคนติดเกมมาก ผมเคยเล่นเกมอย่าง Ragnarok ที่มีเลเวลและมีสายอาชีพ พอโตขึ้นก็คิดได้ว่าชีวิตเราก็เหมือนเกม แต่แค่เลเวลของ Experience และแขนงต่างๆ มันเพิ่มได้ช้ากว่ามาก และเราก็สามารถเลือกได้ว่าจะทำอย่างไรให้เลเวลเราเพิ่ม Ragnarok จะมี Attribute  (ค่าพลัง) อย่าง Strength (พลังทางร่างกาย), Agility (ความไว), Intelligence (พลังทางจิตใจ) ผมว่ามนุษย์ก็เหมือนกันเลย เราสามารถเพิ่มสิ่งเหล่านี้ได้ ผมเลยอยากจะลงทุนกับตัวเองให้ได้เยอะที่สุด อย่างเรื่องร่างกาย เราก็เล่นกีฬา ออกกำลังกาย แต่สิ่งหนึ่งที่ผมอยากพัฒนาเพิ่มขึ้นอีกคือทักษะด้านการสื่อสารและการสร้างสัมพันธ์ เท่าที่ผมดู คนที่จะประสบความสำเร็จจริงๆ ต้องคุยกับคนอื่นเป็น เข้าสังคมเป็น สร้างเน็ตเวิร์กเป็น ซึ่งเหมือนในเกม เราเองก็ต้องมีปาร์ตี้ มีกิลด์ (สมาคม) เราเก่งอย่างเดียวไม่พอ ต้องแสดงให้เห็นด้วยว่าเรามีค่าที่จะอยู่ในกิลด์ ก็เป็นอีกทักษะหนึ่งที่ผมพยายามจะเพิ่ม หลักๆ คือการพูดในที่สาธารณะ เพราะทุกครั้งที่ไปออกรายการ เราก็ประหม่าอยู่ตลอด และทุกครั้งที่เราพูด คนก็จะมองเห็นได้เลยว่าเราเป็นคนอย่างไร เราอยากเป็นคนที่พูดแล้วสามารถดึงดูดความสนใจของคนได้ คนเข้าใจง่ายขึ้น ฟังแล้วรื่นหู เพราะสุดท้ายแล้วเราอยากจะแชร์คุณค่าหรือความรู้ต่างๆ ให้กับคนรุ่นต่อไป

จอสกับกวินมีแพสชั่นคล้ายๆ กัน อย่างกวินชอบ “การแสดง ดนตรี กีฬา” ส่วนของจอสเป็น “การแสดง การร้องการเต้น กีฬา” สิ่งเหล่านี้มอบพลังงานหรือให้ความรู้สึกที่เหมือนหรือต่างกันอย่างไรบ้างให้เรา

กวิน: การแสดงเป็นสิ่งที่ผมชอบ และอยากทำให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ผมว่าก็คล้ายๆ กับดนตรี เราฟังดนตรีและดูหนังมาเยอะ พอมาทำเอง ก็อยากให้มันเป็นผลงานที่เราชอบและภูมิใจ จริงๆ เรื่องเพลงอาจจะเอ็นจอยมากกว่า เพราะเป็นสิ่งที่อยู่กับเราเยอะกว่า ตื่นมาตอนเช้าเราก็ฟังเพลง ผมชอบไปดูคอนเสิร์ต อยู่ในกลุ่มเพื่อนที่มีความสนใจเรื่องดนตรีเหมือนกัน แต่ทั้งการแสดงและดนตรีก็ให้พลังด้านบวกกับผมมากๆ ทั้งคู่ ส่วนเรื่องกีฬา ผมชอบตั้งแต่เด็กๆ แล้ว พ่อก็คอยสอนหลายอย่าง ผมลองกีฬามาหลายประเภท แต่สุดท้ายก็มาจบที่บาสเก็ตบอล ตอนเด็กๆ ผมเล่นทีเป็นสามสี่ชั่วโมง แต่ถึงตอนนี้อาจจะไม่ได้มีแพสชั่นเท่าเมื่อก่อน ก็รู้สึกว่าไม่ควรทิ้ง เพราะมันให้อะไรกับเราเยอะ ทั้งเรื่องสุขภาพ เรื่องคอมมูนิตี้ แทนที่จะอยู่บ้านคนเดียวเซ็งๆ ถ้าออกไปเล่นบาสฯ ก็ได้ผ่อนคลาย ไปเจอคน ทำแล้วไม่เครียด ไม่เศร้า

จอส: ของผมขอแบ่งแบบนี้แล้วกันครับ ทุกอย่างจะมีสองพาร์ท คือด้านที่เกี่ยวกับตัวเองและคนอื่น ถ้าเรื่องการแสดงคือ มันทำให้ผมรู้จักมนุษย์มากขึ้น ว่าแต่ละคนมีบทบาท มีสภาวะแวดล้อมไม่เหมือนกัน โตมาไม่เหมือนกัน และการที่เราได้เป็นตัวละครที่สมมติขึ้นมา ทำให้เราสามารถดึงเลนส์ของตัวเองออก แล้วใส่เลนส์ของคนอื่นเข้าไป ทำให้เราเข้าใจทั้งตัวเองและมนุษย์คนอื่นมากขึ้น ทำให้เราไม่ตัดสิน แต่พยายามทำความเข้าใจให้ได้มากที่สุด เพราะทุกคนก็จะมีชุดความคิดที่เราคิดว่ามันถูก และพอได้ทำการแสดง ก็ได้รู้จักตัวเองมากขึ้นด้วย เพราะก่อนที่จะเล่นเป็นตัวละครอื่นได้ เราต้องรู้ก่อนว่าตัวเราเองเป็นคนอย่างไร มีอะไรบ้างที่เราสามารถคอนเน็กต์กับตัวละครนั้นได้ และอะไรบ้างที่ไม่เหมือนกัน ส่วนเรื่องการเต้น การเล่นกีฬา และการร้องเพลง ถ้าในพาร์ทของตัวเอง คือได้พัฒนาตัวเอง เหมือนเป็นการเพิ่มทักษะให้กว้างขึ้น เราภูมิใจที่ทำได้ ส่วนในพาร์ทที่ให้คนอื่น ไม่ว่าจะเป็นการแข่งกีฬาในสนาม หรือการร้องการเต้นบนเวที หรือในทีวี มันให้ความบันเทิงกับคนได้ ทำให้คนมีความสุข อินกับการเชียร์เวลาเราไปแข่ง อินตามเวลาฟังเราร้องเพลง หรือดูซีรีส์ที่เราเล่น เราได้สร้างอารมณ์บางอย่างให้เกิดขึ้นกับคนดู ทำให้เขามีพลังไปใช้ชีวิต ไปทำอย่างอื่น ในฐานะเอนเตอร์เทนเนอร์ที่อยู่ในวงการบันเทิง นี่คือสิ่งที่ผมภูมิใจมาก เพราะเราใช้เวลาเหมือนกันในการพัฒนาตัวเองกับสิ่งนั้น พอมันสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นต่อได้ ผมเลยรู้สึกว่ามนุษย์มันก็ต้องอย่างนี้แหละ เพราะผมก็ได้แรงบันดาลใจแบบนี้จากคนอื่นมาเหมือนกัน

บทเรียนชีวิตเรื่องล่าสุด

จอส: สิ่งที่น่ากลัวที่สุดอาจแฝงอยู่ในรอยยิ้มและความหวังดี สำหรับผมคือการที่บางคนเข้ามาแล้วบอกว่า ‘หวังดีนะ’ หรือ ‘อยากให้เราได้ดีนะ เลยพูดแบบนี้’ หรือต้องการให้เราทำอะไรสักอย่าง แต่จริงๆ กลับทำเพื่อตัวเอง ผมเรียนรู้ว่าคนที่รักผมจริงๆ เขาจะกล้าพูดในสิ่งที่บางทีเราอาจจะไม่ได้ชอบด้วยซ้ำไป เขาจะพูดด้วยเหตุและผล แต่สุดท้ายแล้ว เขาจะให้เราตัดสินใจและเรียนรู้ด้วยตัวเอง ถ้าเราตัดสินใจผิดก็ถือเป็นความรับผิดชอบของเรา

กวิน: เชื่อในสัญชาตญาณของตัวเอง ถ้าเราไม่รู้จะเชื่ออะไรดี ก็ให้เชื่อในความรู้สึกลึกๆ ของตัวเองไว้ก่อนดีกว่า ส่วนใหญ่ก็จะถูก ซึ่งรวมไปถึงการแสดงและการเล่นกีฬาด้วย อย่าให้คนอื่นมาโน้มน้าวเราได้ขนาดนั้น

Photographer: Intrachai Watmakawan
Fashion Editor: Watcharachai Nun-ngam
Makeup: Adisorn peepuan
Hair: Sassamon Todilokwech
Content Creator: Petcharaporn Sornkrang