พื้นที่ของการเป็นตัวเอง และความจริงใจที่หลอมรวมอยู่ในทุกผลงานของ แอลลี่-อชิรญา นิติพน

การเติบโตไม่ได้เกิดจากการเร่งไปข้างหน้าเสมอ บางครั้งคือการหยุดฟังเสียงข้างในอย่างซื่อสัตย์ สำหรับ แอลลี่ – อชิรญา การก้าวจากนักร้องสู่บทบาทนักแสดงคือกระบวนการเรียนรู้ตัวเองในอีกมิติหนึ่ง เธอค้นพบความชัดเจนผ่านการลองผิดลองถูก การยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบ และการเลือกทำงานในจังหวะที่สอดคล้องกับใจตัวเอง ครั้งนี้เธอกลับมาร่วมงานกับ L’Officiel Thailand พร้อมพูดคุยถึงการเติบโตอย่างมั่นคง โดยไม่ละทิ้งความเป็นตัวเองระหว่างทาง

จากการเปิดตัวในฐานะนักร้องค่ายเพลง 411 Music เมื่อ 6 ปีที่แล้ว แอลลี่ค่อยๆ เติบโตไปพร้อมกับเสียงเพลงของตัวเอง ล่าสุดเราได้เห็นเธอในผลงานการแสดงเรื่อง สาธุ 2 ที่ทำให้ผู้คนจดจำเธอในคาแรคเตอร์ “เดียร์” ตามชื่อตัวละครในซีรีส์ แอลลี่เล่าว่า ทุกครั้งที่ได้ยินคำเรียกนั้น เธอรู้สึกดีใจ เพราะมันคือสัญญาณเล็กๆ ที่บอกว่า ความตั้งใจและความทุ่มเทในการแสดงของเธอไปถึงหัวใจของคนดูแล้ว แม้เส้นทางของนักร้องและนักแสดงจะต่างกัน แต่สำหรับแอลลี่ ทั้งสองบทบาทกลับพาเธอไปค้นพบตัวเองในมิติใหม่ ช่วยหล่อหลอมให้เธอเติบโต และเข้าใจตัวเองมากขึ้นในทุกก้าวที่เดินไป

จากนักร้อง ตอนนี้แอลลี่ขยับบทบาทมาเป็นนักแสดงด้วย คิดว่าการเป็นนักแสดงช่วยพัฒนาตัวตนของเราในฐานะศิลปินอย่างไร
การแสดงช่วยให้เราชัดเจนกับความต้องการของตัวเองมากขึ้น และช่วยในเรื่องการสื่อสารอารมณ์ พอได้ไปแสดงซีรีส์ เราหยิบทักษะบางอย่างมาใช้ในการร้องเพลงด้วย เช่น เมื่อก่อนหนูอาจจะร้องเพลงโดยไม่มีอินเนอร์เลย เนื้อเพลงมาแบบไหนก็ร้องอย่างนั้น แต่ในการแสดงมีหลายครั้งที่หนูใช้เพลงเป็นตัวช่วยในการสร้างอารมณ์ ให้เหมือนเป็นซาวนด์แทร็กในซีนที่เรากำลังเล่นอยู่ พอเราหยิบเพลงนั้นมาร้องทีหลัง เราก็จะจำความรู้สึกนั้นได้ ทำให้ร้องเพลงได้อินมากขึ้น

บางคนเลือกเป็นนักร้องหรือนักแสดงเพียงอย่างเดียว แต่แอลลี่ได้ทำทั้งสองบทบาท คิดว่าเราได้อะไรจากการทำทั้งสองอย่างนี้
การได้แสดงซีรีส์ทำให้เราได้เบรกจากการเป็นนักร้อง จริงๆ แล้วหนูเป็นคนที่มีแพสชันมาก รักในสิ่งที่ตัวเองทำ แต่พอทำทุกวัน เราก็ลืมความรู้สึกที่อยากทำสิ่งนั้นไป กลายเป็นว่าต้องทำเพราะมันคือหน้าที่ พอได้เปลี่ยนมาถ่ายซีรีส์บ้าง เลยทำให้ได้ลองอะไรใหม่ๆ แล้วเมื่อกลับไปร้องเพลงก็มีความรู้สึกว่าได้ทำสิ่งใหม่อีกครั้ง การสลับทำสองอย่างช่วยให้รู้สึกเฟรชตลอดเวลาค่ะ

ในการเลือกทำงานแต่ละอย่าง แอลลี่ให้ความสำคัญกับเสียงของคนรอบข้างที่บอกว่าควรทำ หรือเสียงข้างในของตัวเองว่าอยากลองทำสิ่งนี้
ทุกอย่างที่ทำตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นผลงานตัวเอง หรือสิ่งที่อยากทำในชีวิตประจำวัน หนูเลือกเองทั้งหมด อาจเป็นเพราะหนูโชคดีด้วยที่ค่ายเชื่อในตัวหนู หนูอยากทำอะไร ค่ายก็คอยซัพพอร์ต เช่น หนูขอเขาว่าช่วงนี้หนูไม่อยากออกเพลง เขาก็ไม่บังคับ คนอาจจะคิดว่าแอลลี่หายไปนานจัง ไม่มีผลงานเลย แต่บางทีมันคือสิ่งที่หนูเลือกเอง อาชีพนี้สนุกก็จริงนะคะ ได้ขึ้นเวทีตลอด แต่บางทีมันมีขึ้นมีลง และเราจัดการกับความรู้สึกไม่ได้ มันเบิร์นเอาต์ง่ายเหมือนกัน หนูไม่อยากถึงจุดที่หนูอยากเลิกทำสิ่งนี้ เพราะหลายๆ ครั้งรู้สึกว่ามันไปในทิศทางนั้น หนูก็เลยขอไปทำอย่างอื่น เช่น มารับงานแสดงบ้าง จะได้รู้สึกว่าสามารถเอ็นจอยทั้งสองอย่างได้พร้อมกัน

ล่าสุดแอลลี่ได้ร่วมโปรเจกต์ภาพยนตร์ K-pop เรื่อง Perfect Girl ด้วย ช่วยเล่าถึงโปรเจกต์นี้ให้ฟังได้ไหม
คาแรคเตอร์ในเรื่อง Perfect Girl หนูรับบทเป็นเด็กที่เข้าไปฝึกเป็นไอดอลในวงการ K-pop ชื่อรายา อายุ 20 ปี ซึ่งต่างกับเดียร์ในเรื่อง สาธุ ที่เป็นอินทีเรียดีไซเนอร์ อายุ 25 ปี การเป็นเดียร์จะมีความยากแบบหนึ่ง แต่การที่หนูต้องเปลี่ยนท่าทาง สีหน้า และแววตาในการแสดงให้รายาต่างจากเดียร์นั้นยากกว่า หนูเคยได้ยินคนพูดว่านักแสดงบางคนเล่นกี่เรื่องก็เหมือนเดิม หนูได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกไม่ดี และไม่อยากให้คนพูดถึงเราแบบนั้น หนูดีใจนะคะที่เวลาอยู่บนเวที คนเรียกแอลลี่ พอเล่น สาธุ คนเรียกโยมเดียร์ ดังนั้นในหนังเรื่องใหม่ก็จะพยายามเป็นรายาแทนแอลลี่ให้ได้

นอกจากดาราและนักแสดง แอลลี่อยากทำงานศิลปะด้านอื่นอีกไหมที่ได้แสดงออกถึงตัวตนของตัวเอง
สักวันหนูอยากมีธุรกิจของตัวเอง อาจจะเป็นธุรกิจด้านแฟชั่น แต่ก็แอบเสียวๆ อยู่ เพราะไม่รู้ว่าจะมีใครอยากใส่แบรนด์ของเราไหม อีกอย่างคืออยากทำอะไรที่เกี่ยวกับอาหาร เพราะหนูเป็นคนที่ชอบกินมาก และชอบไปคาเฟ่ หนูเลยอยากมีพื้นที่สำหรับคนที่อยากหาอะไรอร่อยๆ กิน ที่จริงคุณยายและคุณน้าของหนูก็มีร้านอาหารด้วย ไม่แน่ว่าในอนาคตหนูอาจจะทำขนมเล็กๆ น้อยๆ ไปวางขายในร้านอาหารของพวกเขาก็ได้ค่ะ

ถ้าให้แอลลี่อธิบายตัวตนของตัวเองโดยไม่มีคำว่านักร้อง ดารา ศิลปิน เราคือใคร
เป็นเด็กผู้หญิงวัย 21 ปี ที่มีความชื่นชอบในการร้องเพลง ขึ้นเวที และมีแพสชันสูงในสิ่งที่ทำ เป็นคนง่ายๆ บางคนอาจจะเข้าใจว่าหนูเป็นคนเรื่องมาก แต่ที่จริงเป็นคนชิลมากๆ ค่ะ

มีด้านไหนของแอลลี่ที่คิดว่าคนทั่วไปไม่ค่อยได้เห็น แต่จริงๆ นั่นเป็นแก่นของตัวเราเลย
ช่วงที่เดบิวต์แรกๆ หนูจะอินโทรเวิร์ตมาก ไม่ค่อยกล้าพูดกับคนที่ไม่คุ้นเคย คนก็จะบอกว่าอยากให้แอลลี่ตอนเด็กกลับมา เพราะตอนนั้นหนูกล้าแสดงออกมาก เวลาผ่านไป ตอนนี้หนูก็เพิ่งกลับมาเป็นแบบนั้น เพราะที่จริงเรายังคงมีความเป็นเด็กคนนั้นอยู่ในตัว พอคนเห็น เขาก็จะบอกว่าดีใจที่แอลลี่ตอนเด็กกลับมาแล้ว ซึ่งหนูก็ดีใจด้วย เพราะทุกอย่างที่เห็นแอลลี่ในสื่อตอนนี้คือตัวตนของหนูจริงๆ และการที่คนชื่นชอบความเป็นเรา ทำให้รู้สึกสบายใจที่จะเป็นตัวเองเมื่ออยู่หน้ากล้องด้วย

การเป็นศิลปินมักเจอความคาดหวังรอบตัว แอลลี่รักษาสมดุลอย่างไรระหว่างความเป็นตัวเองและการยอมรับจากสังคม
หนูเคยได้ยินว่าคนที่เป็นดารานักร้องจะเป็นตัวเองมากไม่ได้ ซึ่งหนูก็เคยคิดแบบนั้น เหมือนกับว่าพอเราออกเพลงมา เราต้องพรีเซนต์ตัวเองแบบนี้ๆ จะไปอยากเท่ไม่ได้ อยากจะตลกไม่ได้ แต่ยุคนี้หนูคิดว่าศิลปินไม่จำเป็นจะต้องเพอร์เฟกต์ และเอาจริงๆ ก็ไม่มีใครเพอร์เฟกต์ตลอดเวลา หนูรู้สึกว่าคนเราก็ผิดพลาดกันได้ แต่สำคัญว่าทำผิดมากแค่ไหน ท้ายที่สุดในการทำอาชีพนี้ แม้บางอย่างเราอาจจะพูดไม่ได้หรือทำไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะต้องปลอมทุกอย่าง

อะไรคือสิ่งที่แอลลี่เคยกดดันตัวเองมากๆ แต่ตอนนี้รับมือกับมันได้แล้ว
น่าจะเป็นการต้องทำตัวตามความคาดหวังของคนอื่นค่ะ หนูคิดว่าพอเราอยู่ในวงการบันเทิง คนจะคาดหวังให้เราเป็นแบบนู้นแบบนี้ เราก็เลยไม่อยากทำลายความคาดหวังของเขา เมื่อก่อนคนจะพูดว่าหนูเรียบร้อย หวาน น่ารัก ก็รู้สึกกดดันเพราะมันไม่ใช่ตัวเรา แต่หนูคิดว่าถ้าเราเจอตัวตนของตัวเองแล้ว ชีวิตจะยิ่งสนุกและกล้าทำอะไรใหม่ๆ หลังจากนั้นเลยเลิกกดดันตัวเอง เพราะคิดว่าการที่มีคนชอบตัวตนของเราจริงๆ มันดีกว่าการที่พยายามเป็นบางอย่างเพื่อให้คนมาชอบค่ะ

จากที่เดบิวต์จนถึงตอนนี้ คิดว่าอะไรทำให้เรากล้าที่จะเป็นตัวเองมากขึ้น
หนูว่ามันมาจากความผิดพลาด ความมั่นใจจะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าเราไม่เคยลองผิดลองถูกมาก่อน เมื่อก่อนหนูกลัวการลองอะไรใหม่ๆ ชอบคิดว่าถ้ามันไม่รอดแล้วจะเป็นยังไง แต่หลายครั้งที่หนูเข้าไปทำอะไรด้วยความรู้สึกว่ามันจะแย่แน่ๆ ผลลัพธ์กลับกลายเป็นดีมาก มันเลยทำให้มายด์เซ็ตหนูเปลี่ยนว่า ชีวิตมีให้ใช้แค่รอบเดียว หากอีกร้อยปีหนูกลายเป็นฟอสซิลไปแล้ว หนูไม่อยากรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้ลอง หรือกลัวความผิดพลาดจนเราไม่โต ไม่กล้าพาตัวเองไปลองอะไรใหม่ๆ เลยคิดได้ว่าการได้ลองผิดลองถูกมันก็สนุกดี แน่นอนว่าต้องผิดหวังบ้าง แต่ความผิดหวังจะยิ่งทำให้เราเห็นคุณค่าในวันที่คนยอมรับผลงานเรา

ถ้าจะขอบคุณตัวเองสักหนึ่งอย่าง นิสัยด้านไหนที่ทำให้เราเติบโตและยืนอยู่ตรงนี้ได้
อยากขอบคุณนิสัยที่ไม่แคร์โลกของตัวเองในตอนนี้ แต่ไม่ใช่ในแง่ที่ไม่ดีนะคะ อย่างที่บอกว่าจริงๆ หนูเป็นอินโทรเวิร์ต และแคร์ทุกคนมาก ก่อนจะทำหรือพูดอะไร หนูคิดตลอดว่ามันทำให้คนรอบข้างรู้สึกยังไง แต่หลังๆ มา อะไรที่ไม่เกี่ยวกับคนอื่น หนูจะลองทำหมดเลย เช่น ไปปาร์ตี้ก็จะลองไปคุยกับคนใหม่ๆ ถ้าอยากเต้นก็ลุกขึ้นเต้นเลย หนูแค่คิดว่าทำไมถึงจะไม่ทำมันล่ะ หากไปงานแล้วนั่งคนเดียว กลับบ้านไปร้อยเปอร์เซ็นต์เลยคือรู้สึกผิดหวัง แต่แค่หนูกล้าคุย กล้าลุกขึ้นเต้น พอมีคนมาร่วมกับเราก็ทำให้สนุกขึ้น แม้ว่าเราอาจจะดูบ้าบอนิดหน่อย แต่คนเราบ้าบอบ้างก็ได้

ในอีก 10 ปีข้างหน้า ถ้ามีคนมาสัมภาษณ์แอลลี่อีกครั้ง อยากให้เขาพูดว่า “แอลลี่ในวันนี้ต่างจากวันนั้นตรงไหน”
ตอนนี้หนูแฮปปี้กับตัวเองมาก ได้มาอยู่ในจุดที่เรียนรู้อะไรเร็วมาก ทั้งที่อายุแค่ 21 ปี ได้ทำงานหลากหลาย ทั้งร้องเพลงและแสดง แต่อีกใน 10 ปีก็คงต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลง หนูอาจจะเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น แต่ท้ายที่สุดแล้วอยากเป็นคนแบบนี้ คนที่จริงใจกับตัวเอง จริงใจกับคนอื่น และจริงใจกับอาชีพตัวเองค่ะ

Editor In Chief and Fashion Director Daneenart Burakasikorn
Photographer Patcharapol Ketsuwanvatana
Writer Panit Tanasuk
Makeup Phuwadon Dechphrom
Hair Techin Prombuad
Stylist Assistant Korawit Sattayapan