เคมี และการพลิกบทบาทครั้งสำคัญของ พูห์–กฤติน และ พาเวล–นเรศ ในซีรีส์สยองขวัญเรื่องใหม่

เมื่อสองปีก่อน พูห์-กฤติน กิจจารุวรรณกุล และพาเวล-นเรศ พร้อมเผ่าพันธุ์ ได้ทำให้ตัวละคร ชาลี หนุ่มฮ็อตเนิร์ดผู้สนใจการแข่งรถ และเบ๊บ นักแข่งรถดาวรุ่งผู้มีปมในวัยเด็ก ออกมาโลดแล่นและมีชีวิตบนจอใน PIT BABE The Series โดยซีรีส์สร้างขึ้นจากนิยายชื่อเดียวกันที่ครองใจนักอ่านจำนวนมาก

ทั้งคู่ได้สร้างเคมีที่น่าสนใจให้กับวงการซีรีส์ Boys’ Love ซึ่งซีรีส์เรื่องนี้มีการออดิชั่นนักแสดงเพื่อเข้ามารับบทบาทนี้อย่างเข้มข้น เมื่อซีรีส์ออกอากาศก็ได้เสียงตอบรับที่ดี มีการพูดถึงในโซเชียลมีเดียอย่างล้นหลาม จนทำให้มีซีซั่นสองตามมา และนั่นทำให้ภาพของชาลีและเบ๊บในตัวพูห์และพาเวลตราตรึงอยู่ในหัวใจผู้ชมยิ่งขึ้นอีก มาวันนี้ทั้งสองสามารถพลิกบทบาทไปอย่างสิ้นเชิงในซีรีส์ สิงสาลาตาย ซึ่งสร้างจากนิยายที่ได้รับความนิยมไม่แพ้กัน ทั้งคู่สร้างความประทับใจให้ผู้ชมได้อีกครั้งผ่านตัวละคร ธูป เด็กวัดที่มองเห็นผี แสดงโดยพูห์ และสารวัตรสิงหา ตำรวจที่เข้ามาทำคดีฆาตกรรมเจ็ดศพซึ่งธูปตกเป็นผู้ต้องสงสัย แสดงโดยพาเวล นี่คือซีรีส์ Boys’ Love แนวสยองขวัญและสืบสวนสอบสวนที่ผู้ชมจับตามองอย่างมากในปีนี้ เราจึงชวนพูห์และพาเวลมาพูดคุยถึงความน่าสนใจและการทำงานของทั้งคู่ในซีรีส์เรื่องนี้

Pavel-Naret Promphaopun

นี่คือเรื่องแนวสยองขวัญเรื่องแรกของพาเวล ตอนที่รู้ว่าจะได้เล่นเรื่องนี้ รู้สึกอย่างไรบ้าง
รู้สึกดีใจที่ได้ลองบทบาทใหม่ๆ ครับ จริงๆ ผมอยากเล่นบทบาทตำรวจมานานแล้ว และน่าจะเข้มข้นกว่าเรื่องก่อนๆ ได้อ่านนิยายด้วยไหม รู้สึกอย่างไรบ้างได้อ่านครับ พอได้อ่านก็ยิ่งรู้สึกอยากเล่นมากขึ้นไปอีก เนื้อเรื่องสนุก และ มีฉากแอ็กชั่นที่เราอยากเล่นมานานแล้ว

ในเรื่องนี้พาเวลรับบทเป็นสารวัตรสิงหา อยากให้เล่าถึงตัวละครนี้หน่อย
สารวัตรสิงหาเป็นคนนิ่งๆ พูดตรงๆ เขาไม่เชื่อในสิ่งลี้ลับ เชื่อในวิทยาศาสตร์และหลักฐาน และมีปมในใจเรื่องน้องสาว เพราะในอดีตน้องสาวเคยมาพูดเรื่องผีกับเรา แล้วเราไม่เชื่อเขา วันหนึ่งเขาโดนผีหลอกจนจมน้ำตาย มันเลยเป็นปมในใจ 

ตอนอ่านนิยายหรืออ่านบท มองเห็นตัวเองในตัวละครสารวัตรสิงหาไหม
ก็มีบางมุมครับ อย่างความเป็นอินโทรเวิร์ต นิ่งๆ แต่ส่วนมากไม่ค่อยเหมือน ด้วยความที่เขาเป็นตำรวจ มีความเป็นทางการ แล้วสารวัตรก็จะมีความปากแซ่บด้วย

เราถอดแบบสารวัตรสิงหาในนิยายออกมาเลยไหมตอนที่มาเล่นในซีรีส์ หรือเราปรับอย่างไรบ้าง
ก็ผสมๆ กันครับ เราพยายามอิงตามคาแรกเตอร์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ได้เติมความเป็นเราเข้าไปด้วย ซึ่งผมเป็นคนนิ่งๆ อยู่แล้ว เป็นมุมตอนที่ผมอยู่บ้าน และเวลาอยู่หน้าฉาก บางครั้งก็จะมี magic moment ซึ่งขึ้นอยู่กับคู่เล่นด้วย ผมว่าคนสิบคนมาเล่นเป็นสารวัตรก็อาจจะไม่เหมือนกัน

ความท้าทายในการรับบทนี้สำหรับพาเวลคืออะไร
น่าจะเป็นเรื่องการพูดครับ ด้วยความเป็นตำรวจ ต้องพูดข้อมูลที่เป็นทางการเลยต้องพูดให้ชัดและจริงจังมากกว่าปกติ ซึ่งตามบทก็จะปรับเปลี่ยนคำได้ไม่มาก แต่ก็ต้องพูดให้ดูไม่เหมือนภาษาเขียนมากเกินไป ผมก็เลยต้องบาลานซ์ระหว่างภาษาเขียนกับการพูดให้ดูมีความเป็นมนุษย์

พาเวลได้ไปเรียนรู้งานกับตำรวจด้วย จากประสบการณ์นี้ได้สังเกตหรือเรียนรู้อะไรที่ไม่เคยรู้มาก่อนบ้าง และหยิบอะไรมาใช้ในซีรีส์นี้บ้าง
ได้เรียนรู้ว่าตำรวจเขาใช้ชีวิตในที่ทำงานกันยังไง ได้เห็นมุมรีแล็กซ์ของเขา ซึ่งเรามองข้ามไปด้วยภาพลักษณ์หน้าที่การงานของเขา จริงๆ เขาก็เป็นมนุษย์ปกติทั่วไป ไม่ได้เคร่งเครียดหรือขึงขังตลอดเวลา และผมได้เรียนรู้วิธีคิดของตำรวจ เวลาเขาต้องสืบ แต่ละเหตุการณ์เขาคิดยังไง สิ่งเหล่านี้ก็เป็นมุมที่ผมเก็บมาใช้ในซีรีส์ได้

พาเวลเรียนรู้อะไรจากตัวละครสิงหาบ้าง
ได้เรียนรู้มุมที่ตัวละครนี้ค่อยๆ เปิดใจให้คนอื่นๆ ทั้งเพื่อนร่วมงาน หรือน้องธูปที่เข้ามาดูแลเขา และได้เรียนรู้เรื่องความเป็นผู้นำของเขา สิงหาเป็นคนที่ชัดเจนกับทางเลือกของตัวเอง และพยายามอย่างดีที่สุดกับสิ่งนั้น

เรื่องนี้บทบาทของทั้งพาเวลและพูห์ต่างจาก PIT BABE The Series อย่างสิ้นเชิง อยากให้พาเวลเล่าว่าในเรื่องนี้เราเห็นพัฒนาการความเปลี่ยนแปลงของพูห์อย่างไรบ้าง
สิ่งที่เห็นชัดเจนเลยคือพูห์พยายามฝึกพูดให้ชัดขึ้นเพื่อสื่อสารบทให้ดีที่สุด และเรื่องการเล่นฉากอารมณ์ ตอน PIT BABE เขาไม่ค่อยกล้าที่จะก้าวผ่านฉากเหล่านี้ แต่ในเรื่องนี้เขาพยายามทำ แล้วมันก็ออกมาดี

นอกเหนือจากความลุ้นระทึกกับคดี ความสยองขวัญ และความสัมพันธ์ของตัวละคร พาเวลคิดว่ามีอะไรอีกบ้างที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้มีความพิเศษน่าติดตาม
จริงๆ ก็เรื่องความผูกพันของคนสองคนนี่แหละครับที่ผมว่าพิเศษมาก อย่างธูปก็คอยดูแลสารวัตรในทุกๆ เรื่อง มันจะมีบางเรื่องที่สารวัตรอาจมองข้ามไป ส่วนสารวัตรก็จะคอยปกป้องธูปจากอันตรายทั้งหลาย และสิ่งที่แม้แต่ตัวเขามองไม่เห็น

พาเวลค้นพบอะไรในการแสดงบ้างในฐานะศาสตร์ศาสตร์หนึ่ง
ถ้าเทียบกับตอนที่ยังไม่ได้เรียนการแสดง ผมรู้สึกว่าการแสดงทำให้ผมเปิดรับเซนส์ต่างๆ ในร่างกายจากสิ่งรอบตัวมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสัมผัส ความรู้สึก รส กลิ่น เสียง มันทำให้เรามีสติรู้ตัวมากขึ้น

Pooh-Krittin Kitjaruwannakul

นี่คือซีรีส์แนวสยองขวัญเรื่องแรกของพูห์ ตอนที่รู้ว่าจะได้เล่นเรื่องนี้ รู้สึกอย่างไรบ้าง
อย่างแรกก็คือกลัวผี (หัวเราะ) ตั้งแต่เด็กไม่เคยดูหนังผีเลย เพราะมันจะติดตา จริงๆ ผมกลัวไปหมด อย่างบ้านผมมีสองชั้น ตอนเด็กๆ เวลานั่งดูทีวีอยู่ชั้นล่างตอนดึกๆ พอจะขึ้นไปนอนก็ต้องปิดไฟ แล้วมันมืด น่ากลัว ผมก็จะรีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสอง พอมาเล่นเรื่องนี้เลยทำให้ผมดึงความกลัวที่มีอยู่ออกมาใช้กับการแสดงได้ เพราะตอนผมเล่นผมก็กลัวจริง อย่างเวลาเจอนักแสดงที่แต่งเป็นผี ถ้าในกองไม่มีคนอยู่กันเยอะๆ มาเจอกันสองคนผมก็กลัว (หัวเราะ)

ได้อ่านนิยายด้วยไหม รู้สึกอย่างไรบ้าง
ได้อ่านครับ มันสนุกนะ แต่นิยายน่ากลัวสุดๆ โดยเฉพาะตอนบรรยายผี ตอนผมอ่านก็รู้สึกว่าจะทำออกมาเป็นซีรีส์ไม่ง่ายเลย ผมเองก็กดดันเหมือนกันกับการทำให้ตัวละครมีชีวิตขึ้นมา กดดันว่าเราจะทำได้ดีแบบในนิยายไหม จะทำได้สมกับที่หลายคนรอซีรีส์เรื่องนี้มานานหรือเปล่า

ในเรื่องนี้พูห์รับบทเป็นธูป อยากให้เล่าถึงตัวละครนี้หน่อย
ธูปเป็นเด็กที่โตมาในวัดและถูกรับเลี้ยงโดยหลวงปู่ ไม่เคยเจอพ่อแม่ เป็นเด็กที่มีตาสองสี และเห็นผี แล้วบางครั้งเขาแยกผีกับคนไม่ออก แต่เวลาอยู่กับหลวงปู่ ธูปจะไม่เห็นผีด้วยบารมีของท่าน พอหลวงปู่มรณภาพไปก็เริ่มลำบาก เพราะเขาไม่รู้จักใคร อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด จากนั้นก็เข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ มาเป็นจิตรกรฟรีแลนซ์ แล้วธูปก็เผชิญชีวิตที่ต้องเจอผีอยู่เรื่อยๆ ก็เลยต้องมีทักษะการเอาตัวรอดในระดับหนึ่ง

พูห์ได้ไปลองใช้ชีวิตกับพระที่วัดด้วย จากประสบการณ์นี้ได้สังเกตหรือเรียนรู้อะไรที่ไม่เคยรู้มาก่อนบ้าง และหยิบอะไรมาใช้ในซีรีส์นี้บ้าง
ผมไปอยู่ที่วัดตั้งแต่ตีสี่ตีห้า ไปเดินบิณฑบาตกับหลวงพี่ สะพายย่ามไป แล้วดูกิจวัตรประจำวันของเด็กวัดว่ามีอะไรบ้าง เช่น ตอนเดินบิณฑบาตก็ต้องช่วยดูทาง ช่วยกันรถให้หลวงพี่ ตอนรับถุงอาหารเราก็ต้องรีบรับมาใส่ย่าม นอกจากนั้นก็มีทำวัตรเช้า เอาอาหารที่ได้จากการบิณฑบาตมาจัดเป็นอาหารเช้า มีกวาดลานวัด ปัดกวาดเช็ดถู สิ่งที่ผมสังเกตเห็นจากเด็กวัดคือเขามีไหวพริบ คล่องแคล่ว แก้ปัญหาเฉพาะหน้าเก่ง เอาตัวรอดได้ ซึ่งผมหยิบมาใส่ในตัวธูป ผมได้คุยกับครูสอนแอ็กติ้งและพี่ปีเตอร์ (นพชัย ชัยนาม) ผู้กำกับ เขาเห็นว่าจุดนี้ของเด็กวัดน่าเอามาใส่ในซีรีส์

ความท้าทายในการรับบทนี้สำหรับพูห์คืออะไร
อาจจะเป็นฉากดราม่า เพราะปกติผมไม่ค่อยร้องไห้ และซีรีส์เรื่องก่อนๆ ผมได้รับบทแบบขี้อ้อนเสียมากกว่า พอมาเป็นธูป ด้วยความที่เขาเป็นเด็กกำพร้า มีปมตั้งแต่อดีตซึ่งถูกซ่อนไว้ และจะมาคลี่คลายในตอนหลัง ก็จะมีบทดราม่า ผมจะกลัวฉากพวกนี้เป็นพิเศษ เรากังวลว่าจะเล่นได้ไม่ดี หรือร้องไห้ไม่ได้ แล้วทีมงานทั้งกองจะต้องรอเรา ตอนนั้นผมปรึกษาหลายคนมาก ทั้งครูสอนแอ็กติ้ง ทั้งผู้กำกับ ซึ่งเขาช่วยผมเยอะเหมือนกัน อย่างฉากที่ต้องมีน้ำตา เทกแรกๆ เราจะมีน้ำตาเยอะที่สุด เขาก็ถ่ายแคบให้ก่อน พอเทกหลังๆ น้ำตาออกได้น้อยลง เขาก็ค่อยถ่ายมุมกว้าง เรื่องนี้เลยถือว่าเป็นความท้าทายด้านการแสดงไปอีกระดับเลย

พูห์เรียนรู้อะไรจากตัวละครธูปบ้าง
เรียนรู้ความกล้า ตัวละครธูปใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาแทบจะตลอด จนมาเจอสารวัตรสิงหา ซึ่งคล้ายกับหลวงปู่ คือเมื่ออยู่ด้วยแล้วธูปจะมองไม่เห็นผี สารวัตรสิงหาเลยกลายเป็นเซฟโซนของเขา ทำให้ธูปกล้าเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขากลัว ซึ่งก็คือผีที่เขาเจอมาตลอด นอกจากนี้ ธูปยังเป็นคนดูแลเอาใจใส่คนอื่น เขาเป็นคนละเอียด อย่างบ้านของสิงหาจะไม่ค่อยเป็นระเบียบ เขาก็คอยดูแล

เรื่องนี้บทบาทของทั้งพูห์และพาเวลต่างจาก PIT BABE The Series อย่างสิ้นเชิง อยากให้พูห์เล่าว่าในเรื่องนี้เราเห็นพัฒนาการความเปลี่ยนแปลงของพาเวลอย่างไรบ้าง
เรื่องนี้เห็นความเปลี่ยนแปลงของพี่พาเวลเยอะเลย เพราะเรื่องก่อนๆ เป็นการออดิชั่นมาเพื่อบทนั้นๆ ทำให้ไม่ได้เปลี่ยนตัวเองมาก แต่พอมาเล่นเรื่องนี้ บทธูปก็ไกลจากตัวผมและพี่พาเวลที่เป็นสารวัตรสิงหาซึ่งเป็นตัวละครที่มีบทบาทอาชีพ มีหลักการ เรื่องนี้พี่ปีเตอร์ตั้งใจอยากให้ดูสมจริงมากที่สุด 

พี่พาเวลเขาสามารถเปลี่ยนตัวเองจากเบ๊บใน PIT BABE มาเป็นสารวัตรสิงหาได้ดีเลยครับ
นอกเหนือจากความลุ้นระทึกกับคดี ความสยองขวัญ และความสัมพันธ์ของตัวละคร พูห์คิดว่ามีอะไรอีกบ้างที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้มีความพิเศษน่าติดตาม ความน่ารักของน้องธูป (หัวเราะ) และมีเคมีใหม่ๆ ของพูห์กับพาเวลที่ทุกคนยังไม่เคยเห็น ซึ่งแตกต่างจากใน PIT BABE จริงๆ อยากให้คนดูเห็นผลงานที่ทีมงานทุกคนตั้งใจกันมากๆ นอกเหนือจากนักแสดงที่ทุกคนเห็น ก็ยังมีทีมงานเบื้องหลังทุกคน หรืออย่างคนที่เล่นเป็นผี เขาทำงานยากลำบากมาก ต้องแต่งหน้าแบบเย็บปากเย็บตา กินข้าวก็ไม่ได้ มองก็ไม่ค่อยจะเห็น แล้วต้องขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ อยากให้ทุกคนติดตามครับ

พูห์ค้นพบอะไรในการแสดงบ้างในฐานะศาสตร์ศาสตร์หนึ่ง
อย่างตอนปิดกล้อง ผมไปคุยกับพี่ปีเตอร์ ผมถามเขาว่าผมเล่นเป็นยังไงบ้าง เพราะพี่ปีเตอร์เป็นผู้กำกับที่ทำงานกับผมตั้งแต่เรื่องแรก ณ จุดนี้เขาเป็นผู้กำกับคนเดียวในชีวิตผมเลย ผมอยากรู้ว่าผมพัฒนาจากเรื่องแรกไหม และผมควรเพิ่มตรงไหน เขาก็บอกว่าผมดีขึ้นจากเรื่องแรก แต่เขาไม่ใช่คนที่อยากมาบอกผมว่าต้องทำอะไรบ้างหนึ่ง สอง สาม เพื่อให้ได้สี่ ห้า หกสิ่งที่เขาอยากได้คือ magic moment ที่มาจากผมเอง ถ้าเราเชื่อว่าเราเป็นตัวละครนั้นจริงๆ เราจะทำอะไร เราก็จะเป็นตัวละครนั้นโดยไม่มีผิดถูก

Photographer Intrachai Watmakawan
Fashion Editor Watcharachai Nun-ngam
Writer Weeranart Chotipunto
Makeup Silaviwat Chotichuangpattana
Hair Topurk Thongwisate
Photographer Assistants  Pharunwat Sivapitipat, Phanthakarn Petchkhai
Stylist Assistants Panithan Prasongsanti, Thanawat Nitithanaiyaphong
Producer Nitnada Panpipat Herve