มากกว่าหน้าตาคือฝีมือ ‘ไอซ์ซึ ณัฐรัตน์’ นักแสดงคุณภาพแห่งยุค

ไอซ์ซึ ปุณ ปาย แทนคุณ ทู อู๊ด สันติ… ถ้าคุณได้เจอตัวเป็นๆ ของพวกเขาเหล่านี้เป็นเวลาสั้นๆ นอกเหนือจากหน้าตาที่คล้ายกันมากๆ แล้ว คุณอาจไม่อยากเชื่อว่าพวกเขาเป็นคนคนเดียวกัน ไอซ์ซึ-ณัฐรัตน์ นพรัตยาภรณ์ เป็นนักแสดงและนายแบบ ปุณ เป็นเด็กปั๊ม
ชาวเขาเผ่าลาหู่ ปาย เป็นนักเขียนการ์ตูนสยองขวัญร่างผอมบาง แทนคุณ เป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้ปิดกั้นความรู้สึก ทู เป็นเจ้าของฟาร์มผู้โดนสวมเขา อู๊ด
ชายผู้ป่วยเป็นโรคร้ายและอยากตามหาบรรดาแฟนเก่าเพื่อสะสางความรู้สึกผิดก่อนจากไป และสันติ เด็กชาวดอยที่สู้ชีวิตจนสามารถกลายเป็นนักธุรกิจ
หมื่นล้าน ใช่แล้ว พวกเขาเป็นคนคนเดียวกัน คนที่ไอซ์ซึผู้เป็นนักแสดงถ่ายทอดออกมาจนเราเชื่อว่าพวกเขาเป็นคนละคนกันได้ ทั้งสำเนียงการพูด รูปลักษณ์ทางกายภาพ นิสัยใจคอ ซึ่งรวมไปถึงมายด์เซตลึกๆ ข้างใน น่าทึ่งว่าคนคนหนึ่งสามารถเปลี่ยนไปเป็นคนอื่นที่แตกต่างกันขนาดนี้ได้อย่างไร เราจึงมาหา
คำตอบด้วยการพูดคุยกับไอซ์ซึถึงความรัก ความเข้าใจ และความหมายใน
การสวมบทบาท ทั้งในฐานะนักแสดงและนายแบบของเขา 

เท่าที่เรารู้มาเวลาไอซ์ซึจะทำการแสดง คุณจะพยายามใช้ชีวิตแบบตัวละครนั้นนอกกองถ่ายด้วย คุณมองว่าการแสดงคือการเป็นคนอื่นไปเลยโดยสิ้นเชิง
หรือเปล่า

ถ้าถามว่าเป็นคนอื่นไปเลยโดยสิ้นเชิงไหม ก็ไม่แน่ใจครับ แต่จะพยายามเข้าใจตัวละครให้มากที่สุดเท่าที่เวลาจะมี จุดมุ่งหมายคืออยากจะเป็น
ตัวละครที่อยู่ในฉากนั้น และรู้สึกแบบที่เขารู้สึก มีความต้องการแบบที่เขาต้องการ มีบุคลิกแบบที่เขาเป็นให้ได้มากที่สุด แต่ก็อยู่ที่ระยะเวลาการทำงานและการถ่ายทำด้วยว่าเราจะไปถึงจุดนั้นได้มากแค่ไหน

แล้วการใช้ชีวิตช่วงหนึ่งเป็นตัวละครตัวนั้นนอกกองถ่าย ทำให้คนรอบข้าง
แปลกใจบ้างไหม

ช่วงแรกๆ ผมก็ไม่รู้ตัว เราก็พยายามอยากเข้าตัวละครอยู่ตลอดเวลาเพื่อ 
จะทำงานได้ลื่นไหล ตอนเล่นเรื่องแรกๆ (แก๊สโซฮัก..รักเต็มถัง) ผมต้องพูดสำเนียงชาวเผ่าลาหู่ แล้วระหว่างถ่ายผมไปเจอที่บ้าน แล้วผมก็พูดสำเนียงนั้น เขาก็งงว่าทำไมถึงพูดไม่ชัด เราเลยมานึกได้ว่าเราลืมคิดไปว่าพอเราไปเป็นตัวละคร บุคลิกและวิธีการพูดเราเริ่มเปลี่ยน คนที่อยู่รอบตัวเราเขาก็จะตกใจนิดหนึ่ง หรือแม้กระทั่งว่าผมลดน้ำหนักมากๆ (สำหรับเรื่อง The Collector คนประกอบผี) ที่บ้านเขาก็เป็นห่วงว่าเราเป็นอะไรหรือเปล่า ผมเองเลยรู้แล้วว่าเราต้องออกแบบมัน ว่าเราจะไปถึงจุดที่มันจะต้องไปถึงเพื่องานของเรา แต่เราก็ต้องไม่ทำให้คนที่อยู่รอบๆ ได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เราอยากทำ นี่ก็เป็นเรื่องสำคัญที่หลังๆ มาเวลาผมจะทุ่มเทกับโปรเจ็กต์ มันต้องไม่
ส่งผลกระทบต่อคนรอบข้าง

นอกจากเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกหรือสำเนียง เรื่องจิตใจที่เราต้องอยู่กับตัวละครส่งผลต่อตัวเราเองเยอะไหม

สำหรับผมตอนที่ทำผมรู้ตัวว่าสิ่งที่ทำอยู่ตรงนี้มันเรียกร้องจิตใจของเราเพื่อจะเล่นฉากนั้นๆ จะมีบางช่วงที่เราจะรู้เองว่าตอนนี้เราเริ่มเครียดสะสมแล้ว 
ก็พยายามจะคลาย เพราะว่าพอเราเครียดมากๆ ร่างกายเราจะตึงเครียด
ไปด้วย ซึ่งส่งผลตอนแสดง เพราะเราไม่ได้เล่นฉากเครียดตลอดเวลา พอมีการสลับฉากเราก็ต้องกลับมารีเซตตัวเองใหม่ แต่อย่างไรเราก็ต้องเข้าไปหาความรู้สึกของตัวละครให้เจอก่อน ซึ่งตอนเข้าไปหามันใช้เวลานาน ก็ต้องพยายามรู้ตัวครับ แน่นอนเรื่องแรก เราเพิ่งทำ เราก็ไม่รู้หรอก แต่พอเรา
เริ่มทำมา 2 เรื่อง 3 เรื่อง เริ่มเข้าใจแล้ว และพอเจอวิธีใหม่ๆ ในการแสดง
ก็ทำให้เราสนุกด้วย หลังๆ มาเริ่มออกแบบได้ เลยรู้สึกว่าได้สนุกไปด้วย
และเซฟตัวเองในการทำงานไปด้วย แต่ก็ยังทุ่มเทเหมือนเดิม

ตอนเข้าตัวละครเราใช้เวลานานหลายเดือน แล้วตอนออกใช้เวลานานไหม

ขึ้นอยู่กับเรื่องเลยครับ ถ้าตัวละครห่างไกลจากตัวผมมากก็ใช้เวลานาน เหมือนเราเปลี่ยนพฤติกรรมตัวเองไป เหมือนที่เขาบอกว่าถ้าเราทำอะไร
ติดกัน 21 วัน เราจะเปลี่ยน แล้วผมอยู่แบบร้อยกว่าวันเลย มันจะมีคำพูด
ที่นักแสดงชอบพูดกันว่า ตัวเราเองรู้ว่าเราแสดง แต่ร่างกายของเราไม่รู้
เช่นผมรู้ว่าฉากนี้ผมต้องเศร้า แต่มันมีเคมีออกมา มีน้ำตาออกมา มีความตึงเครียดเกิดขึ้น ร่างกายก็ทำไปโดยอัตโนมัติ ดังนั้น สิ่งที่ผมมองเป็นหลักคือเราต้องดูแลร่างกายให้ดี พอจบเรื่องผมก็พยายามคลายความเครียดสะสมตรงนั้นออก ไม่ใช่แค่สิ่งที่อยู่บนผิวหน้า แต่คือจิตใต้สำนึกลึกๆ
ของเราด้วย ตัวละครเครียด แต่ถ้าเราไม่เอาความเครียดตรงนั้นออก มันจะกลายเป็นความเครียดของเราเองด้วย เพราะเราเป็นคนถ่ายทอดสิ่งนั้น ตอนออกก็ใช้เวลา แต่ผมจะไม่เร่งถ้ายังไม่มีงานเข้ามา พอไม่มีโจทย์ในกองที่ต้องทำแล้ว เราจะกลับมาอยู่บ้าน อยู่กับแมว มันจะคลายไปโดยอัตโนมัติ

คุณเคยให้สัมภาษณ์ว่า อย่างเรื่อง สงครามส่งด่วน คุณไม่ได้เห็นด้วยกับ
การตัดสินใจของตัวละคร แต่พอแสดงไปเรื่อยๆ คุณไม่มีคำถามกับสิ่งที่ตัวละครทำ อยากรู้ว่าเวลาคุณแสดงแล้วเห็นแย้งกับตัวละคร การสวมบทเป็นตัวเขาไปเรื่อยๆ ทำให้เข้าใจการกระทำและการตัดสินใจของตัวละครเสมอเลยหรือเปล่า

ส่วนมากจะเข้าใจ แต่จะมีบางโมเม้นต์จริงๆ ที่ผมก็ไม่เข้าใจ และผมว่า
ตัวละครที่ทำสิ่งนั้นก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองทำไปเพราะอะไร มันเลยแมตช์กัน สุดท้ายเราก็ต้องเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง เพราะว่าเราอยู่กับตัวละครมาระยะเวลาหนึ่งแล้ว ถ้า ณ โมเม้นต์นั้นผมรู้สึกว่าผมเองไม่เข้าใจ มันอาจจะเกิดจากตัวละครก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาทำทำไม ซึ่งเป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นจากความรู้สึกลึกๆ ข้างในจริงๆ ก็จะมีกรณีแบบนี้ด้วย แต่ส่วนมากเวลาวิเคราะห์บทของตัวละคร เราจะรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลอยู่แล้ว เพราะ
คนเขียนบทเขาเขียนมาโดยมีเหตุผลสนับสนุน ตัวเราเองก็ทำให้มันเกิดขึ้นจริงและดูมีชีวิตขึ้นมาครับ

นักแสดงมักได้เรียนรู้บางอย่างจากตัวละครที่ตัวเองเล่น สำหรับเรื่อง สงครามส่งด่วน มีเรื่องไหนที่คุณเรียนรู้จากสันติแล้วนำมาใช้กับตัวเองบ้าง

สำหรับสันติ ผมได้หลายอย่างเลย แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมรู้สึกชัดเจนเลยตอนเล่น คือมันมีจุดหนึ่งในเรื่องที่สันติพาตัวเองเข้าไปอยู่ในอุปสรรคที่ทำให้ทั้งบริษัทลำบาก ซึ่งเกิดจากความต้องการของเขาที่ไม่ฟังใคร และเขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมงานในเวลานั้น เขาเลยเห็นว่าจริงๆ แล้วการจะไปถึงจุดใดจุดหนึ่งมันไม่ใช่ด้วยตัวเราเองคนเดียว มันเกิดจากทีม
จากคนรอบข้างหลายคนที่คอยช่วยกัน แล้วมันไปด้วยกันทั้งกลุ่มก้อน ผมเลยเริ่มกลับมามองว่าเวลาเราทำงาน จริงๆ เราไม่ได้ทำคนเดียว เราทำงานกับคนหลายคน และสามารถร่วมทำไปด้วยกันได้ ผมเรียนรู้ที่จะเชื่อใจคนที่เราทำงานด้วย อย่างในโปรเจ็กต์ต่างๆ ผมก็เชื่อใจผู้กำกับ นักแสดงที่ทำงานด้วย โปรดิวเซอร์ และผมว่าความเชื่อตรงนี้มันสำคัญ อย่างตัวละครสันติ เขาจะขับเคลื่อนด้วยความเชื่อด้วย ไม่ใช่แค่เชื่อตัวเองอย่างเดียว แต่เชื่อคนรอบข้างว่าเขาจะไปด้วยกันกับเรา เรื่องความเชื่อนี้ ผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมมีมากขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย

นักแสดงหลายคนเคยบอกว่าสิ่งหนึ่งที่ได้จากการแสดงคือการเทอราปี เพราะเหมือนเราได้เผชิญและเข้าใจความรู้สึกยากๆ หลายอย่างผ่านตัวละคร ไอซ์ซึรู้สึกแบบนี้เหมือนกันมั้ย

ถ้าในแง่ของพลังบวกที่ช่วยให้เราดีขึ้น สำหรับผมน่าจะเป็นในส่วนที่เราได้มีอิสระ ได้ไปเป็นใครสักคนหนึ่ง โดยที่ตัวเราเองรู้สึกเหมือนได้ไปเล่น ในชีวิตปกติอาจจะมีกฎหรืออะไรหลายอย่างที่ทำให้เราไม่ได้สำรวจเกี่ยวกับร่างกาย พอไปแสดงมันเหมือนเป็นกิจกรรมที่ทำให้เราได้ลองสัมผัส
สิ่งต่างๆ ผมว่าสนุกนะครับ มองในอีกมุมผมว่าเป็นความโชคดีที่ได้
มาทำอาชีพนี้ ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นเด็ก ได้ลองเล่น ได้ใช้จินตนาการ ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์ของตัวเองผ่านร่างกายและจิตใจของเรา

ในฐานะนักแสดงที่มีแพสชั่นมาก คุณเคยรู้สึกสนุกกับการแสดงน้อยลงบ้างมั้ย

ผมว่าตัวงานแสดงผมรู้สึกสนุกตลอดนะ เพราะได้ร่วมงานกับคนที่อยากทำงานด้วย แล้วเราก็สนุกกับการทำงานในโลกนั้น ที่เราสนุกเลย แต่ความสนุกที่น้อยลงอาจเป็นเรื่องที่นอกเหนือจากการแสดง เช่น โอกาสที่จะได้รับงาน อย่างช่วงแรกๆ จะต้องทำอย่างไรให้ผู้กำกับ หรือโปรดิวเซอร์ หรือคนดูเห็นเรา เพื่อจะหาโอกาสทำงานที่เราอยากทำ จะเป็นเรื่องนั้นมากกว่าที่จะค่อนข้างเครียดนิดหนึ่ง เพราะว่านักแสดงจะมีโมเม้นต์ที่คิดว่า เอ๊ะ จะมีโปรเจ็กต์ที่เราอยากทำมั้ยนะ ผมว่าตรงนั้นอาจจะทำให้สนุกน้อยลง แต่พอเราได้โปรเจ็กต์มาแล้ว พอถึงกระบวนการนั้นผมว่ายังไงก็สนุกตั้งแต่ขั้นต้นจนถึงสุดท้ายเลยครับ

ไอซ์ซึหลงใหลอะไรในงานการแสดงมากที่สุด

สิ่งที่ผมชอบจริงๆ คือการพยายามทำความเข้าใจมนุษย์คนหนึ่ง เราเหมือนเป็นนักสืบที่เข้าไปแกะความคิดของมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ใช่ตัวเรา พยายามเข้าใจจิตวิทยาของมนุษย์ และเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในจิตวิทยานั้น ตอนเข้าไปเนี่ยสนุก พอถึงจุดที่ความคิดและมุมมองเราเปลี่ยน เริ่มอินกับตัวละคร
เริ่มเข้าใจคนอื่น มี empathy ให้กับคนอื่น ผมว่าจุดนั้นคือจุดที่รู้สึกดีมาก ต่อให้ตัวละครจะเศร้าก็ตาม เพราะเราสามารถเชื่อมโยงกับคนอื่นได้ แถมเป็นคนในจินตนาการด้วย ผมว่าตรงนี้แหละที่น่าหลงใหล แล้วตอนไปเข้าฉากได้เจอนักแสดงคนอื่นๆ ที่มาแสดงด้วยกัน มันก็สร้างโมเม้นต์ใหม่ๆ สร้างความรู้สึกใหม่ๆ แต่หลังๆ มาผมจะชอบตอนที่คนมาดูแล้วมีความเห็น ผมชอบฟีดแบ็กที่คนพูดถึงสิ่งที่เราทำ ซึ่งบางความเห็นเราก็ไม่เคยคาดคิด
มาก่อน ก็เซอร์ไพรส์ดี สนุกดีครับ

ย้อนกลับไปในช่วงแรกๆ ของชีวิตการทำงาน หากใครติดตามไอซ์ซึมาก่อน จะเห็นผลงานการเป็นนายแบบที่โดดเด่น ไอซ์ซึชอบอะไรในงานนายแบบ

จริงๆ ผมชอบโมเม้นต์ที่เห็นตัวเองในแบบอื่นๆ ถ้าเป็นงานถ่ายแบบ
ผมชอบเห็นตัวเองบวกกับสไตลิสต์บวกกับดีไซเนอร์บวกกับช่างภาพ แล้วภาพมันออกมาเป็นเราในอีกมุมหนึ่ง ซึ่งคล้ายๆ กับการแสดงเหมือนกัน คือผมได้เห็นภาพตัวเองในอีกลุคหนึ่ง เพราะงานถ่ายแบบจะได้ถ่ายหลายลุค ส่วนถ้าเป็นงานเดินแบบ ผมชอบความรู้สึกตอนอยู่หลังเวที
เห็นเพื่อนนายแบบกับดีไซเนอร์วุ่นวายกัน ผมชอบความวุ่นวายตรงนั้น (หัวเราะ) ทุกคนดูเป็นทีม รีบช่วยกันเปลี่ยนชุด ช่วยกันดูเพื่อนนายแบบนางแบบก่อนที่เขาจะเดินออกไป ผมว่าโมเม้นต์นั้นน่ะสนุกและพิเศษ
ปีหนึ่งจะได้เจอโมเม้นต์นั้นไม่เยอะ เพราะมันเป็นฤดูกาล

ไอซ์ซึเอาประสบการณ์จากบทบาทนายแบบและบทบาทนักแสดงมาช่วย
ส่งเสริมกันและกันอย่างไรบ้างไหม

ใช้ครับ อย่างพอผมไปแสดง ผมก็ไม่ค่อยได้ถ่ายแบบเท่าไร อย่างวันนี้
กลับมาถ่าย ผมรู้สึกว่าผมแตะเข้าสู่อินเนอร์ได้ง่ายขึ้น ทั้งการขยับ การมอง การเคลื่อนไหว การสื่อสารทางอวัจนภาษาดีขึ้น แล้วถ้ามองกลับไปที่งาน
การแสดง การที่ผมไปถ่ายแบบมาหลายๆ ลุค และมีการใช้ร่างกายหรือท่าโพส
ที่แตกต่างกัน มันทำให้ผมกล้าแสดงออก อย่างสมมติผมไปเล่นเป็นตัวละครที่เป็นผู้ป่วย เขาต้องหลังค่อม ผมก็สามารถใช้ร่างกายตัวเองในจุดนั้นได้

กลับมาถ่ายแบบในวันนี้กับ Louis Vuitton และ L’Officiel Hommes รู้สึกอย่างไร

สนุกครับ ผมน่าจะถ่ายแบบกับ Louis Vuitton ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลย
และนี่ถือเป็นการกลับมาถ่ายแฟชั่นจริงๆ จังๆ เซตแรก การทำงานกับพี่ช่างภาพก็สนุก กับพี่สไตลิสต์แม้ไม่ได้เจอกันนาน แต่พอกลับมาถ่ายด้วยกันก็ซิงค์กันเลย รู้สึกว่าลื่นไหลกว่าที่คิดไว้ ตอนแรกกังวลครับเพราะไม่ได้ถ่ายแบบมานาน (หัวเราะ) แต่พอมาเจอทั้งทีมช่างภาพ สไตลิสต์ ทีมช่างแต่งหน้าของนิตยสาร เจอทีมของ Louis Vuitton ทีมของ L’Officiel Hommes ทุกคนเป็นมืออาชีพมาก กลายเป็นว่าราบรื่นดีเลยครับ

Photographer: John Tods

Fashion Director: Daneenart Burakasikorn

Writer: Weeranart Chotipuntu

Make-up: Rattanachot Pokum / Hair: Nadol Bunyanit / Photographer Assistants: Asawanon Chaam, Prompong Dechpol

Fashion Director Assistants: Possathorn Kiattichuanchai, Ammaraphorn Pinkaew

Setting: Palm Thirawat / Co-ordinator: Akeera Sasungnern