‘ชนิตสิริ รัตนนิมิตร’ หรือ ‘ว่ายฟ้า’ ชื่อเล่นเก๋ๆ ไม่เหมือนใคร ซึ่งมีที่มาแสนจะโรแมนติก…“คุณแม่คลอดว่ายฟ้าที่เชียงใหม่ แล้วนั่งเครื่องมาหาคุณพ่อที่กรุงเทพฯ เหมือนว่ายไปบนท้องฟ้ามาหาคุณพ่อค่ะ” นางแบบสาวเล่า เป็นครั้งแรกที่ลอฟฟีเซียลได้ร่วมงานกับเธอ และนับเป็นครั้งแรกเช่นกันที่เราใช้เวลาไม่นานเลยที่จะทำความรู้จัก เพราะเธอเปิดใจให้เราได้ค้นพบความพิเศษในตัวเธอ (นอกเหนือจากความอึดในวันนั้น ซึ่งแดดฉ่ำเกินบรรยาย)

ว่ายฟ้าไม่ได้เป็นนางแบบหน้าใหม่ เธอเริ่มก้าวเข้าวงการตั้งแต่ปี 2018-19 “เหมือนจับพลัดจับผลูค่ะ ต้องขอบคุณคุณแม่ที่เห็นว่าเรามี potential เพราะถ้าไม่มีใครบังคับ เราจะไม่กล้าก้าวออกจากเซฟโซนเลย ตอนนั้นแม่ใช้คำว่า ‘ไปเรียนปรับบุคลิกภาพ’ ด้วยความที่เราเป็นเด็กตัวสูง คุณแม่เห็นว่าเดินหลังค่อมเลยส่งไปเรียนเดินแบบ แล้วครูที่สอนน่าจะเห็นอะไรสักอย่าง เลยชวนมาทำงานนางแบบ ทำให้ได้รู้จักพี่ๆ ในวงการมากขึ้น และชวนไปแคสต์งานเดินแบบธีสิสจบของมหาวิทยาลัยศิลปากร หลังจากแคสต์งานนั้นก็เจอพี่อาร์ต-อารยา และพวกพี่ๆ ที่ทำงานในแวดวง เหมือนเขาไปพูดกันต่อ หลังจากเดินงานนั้นก็ได้งานมาเรื่อยๆ ค่ะ”

ณ จุดที่ไม่ได้ตั้งใจมาเป็นนางแบบ จนถึงตอนนี้ก็ทำมาเกือบห้าปีแล้ว
“เพราะว่าตอนแรกรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นเซฟโซนของเรา แต่อยากลองทำ เพราะสมัยเรียนมัธยมเราเป็นเด็กค่อนข้างอินโทรเวิร์ต ไม่ค่อยอยากเจอผู้คน ไม่ชอบถ่ายรูป รูปสมัยมัธยมคือนับได้เลย มีไม่ถึงร้อยรูป เวลาไปเที่ยวก็ไม่ถ่ายรูป แต่นางแบบเป็นอะไรที่ต้องเจอคน คุยกับคน มันค่อนข้างก้าวออกมาจากเซฟโซนเยอะมาก รู้สึกรักอาชีพนี้มาก มันสนุก ได้ทำอะไรใหม่ๆ ในแต่ละประเทศจะมีความชอบไม่เหมือนกัน การแต่งตัวก็ไม่เหมือนกัน ได้แต่งหน้าแบบใหม่ๆ ทำผมทรงแปลกๆ ซึ่งในชีวิตจริงคงไม่ทำออกไปข้างนอกหรอก เรารักอาชีพนี้แบบกลืนไปกับมันแล้ว สามารถอยู่กับผู้คนได้ เป็นอะไรที่เข้ามาเปลี่ยนตัวเราค่อนข้างเยอะมาก เลยรู้สึกว่าเราก็รักมันมากๆ เหมือนกัน”

โลกแฟชั่นสร้างความเปลี่ยนแปลงให้กับว่ายฟ้าคนเดิมอย่างไรบ้าง
“โดยส่วนตัวนะคะ การทำงานเปลี่ยนมายด์เซ็ตเราไปเยอะมาก จากเมื่อก่อนอยู่ต่างจังหวัด เราจะโดนล้อว่าหัวเล็ก ตัวยาว ไม้ขีดไฟ ไม้กระดาน เอเลี่ยน อวตาร ค่อนข้างโดนมาเยอะมากๆ กับอะไรที่ประหลาดๆ โดนเอามาเปรียบเทียบ แต่พอมาอยู่ในจุดของนางแบบ เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินคนชมสิ่งที่เรามีอยู่ในตัวเองว่า กะโหลกสวยนะ หน้าเล็กจังเลย ดีจังเลย เป็นอะไรที่เซอร์ไพรส์มากๆ ว่าทำไมคนในวงการแฟชั่นถึงมองว่ามันสวยงาม ทำไมเขาสามารถมองภาพได้หลากหลายมาก มันว้าวมากๆ สำหรับเรา
“มันรู้สึกแย่นะคะที่โดนล้อตอนนั้น แต่ไม่ได้ถึงขึ้นดิ่งดาวน์ แค่รู้สึกว่าเราไม่สวยเหรอ เราต้องสวยแบบไหน หน้าเราแบบนี้มันผิดเหรอ พ่อแม่ให้เรามาแบบนี้ (หัวเราะ) จะให้เราทำยังไง เราไม่ได้มีปัญหากับการใช้ชีวิต เราหายใจได้ กินข้าวได้ แต่รู้สึกว่าไม่แฮปปี้กับการโดนเรียกแบบนั้นในที่สาธารณะ สมมติว่าเล่นกับเพื่อน เพื่อนแซวในกลุ่ม เราโอเคนะ ฟีลแซวก็เข้าใจ แต่เวลาโดนตะโกนเรียกดังๆ มันทำให้เราไม่มั่นใจในตัวเองค่อนข้างเยอะ”

เวลาทำงานเคยเจอสถานการณ์ไม่แฮปปี้บ้างไหม อย่างเช่นชุดนี้โป๊เกินไป หรือไม่เข้ากับตัวเราเลย
“เคยเจอค่ะ แต่ส่วนใหญ่พี่ๆ จะยึดความสุขของนางแบบเป็นหลัก แต่สิ่งที่ไม่แฮปปี้ที่สุดคือการดีลมาแล้วไม่เป็นไปตามดีลมากกว่า เช่นคอนดิชั่นที่ดีลกันไว้คือเท่านี้ แต่พอถ่ายงานจริงเป็นอีกแบบ ขณะเดียวกันถ้ามองอีกมุมหนึ่งก็ถือเป็นประสบการณ์ที่ดี ทำให้เราได้มีโอกาสทำงานเพิ่มขึ้น เป็นการเพิ่มทักษะให้กับตัวเราเองค่ะ แก้ไขสถานการณ์ยังไงเหรอคะ เอาตรงๆ ยัง…(หัวเราะ) ยังไม่กล้าพูดขนาดนั้น แต่อะไรที่เกินมาค่อนข้างเยอะ เราจะมีแย็บๆ ไปบ้างค่ะ หรือไม่ก็ให้คุณแม่ดำเนินการต่อค่ะ เพราะคุณแม่เป็นผู้จัดการส่วนตัวด้วย”
สไตล์ของเสื้อผ้าที่รู้สึกแฮปปี้จังเลย เวลามาอยู่บนสรีระเราตอนทำหน้าที่นางแบบ
“ค่อนข้างเยอะนะคะ Celine ก็เป็นสไตล์ที่ชอบ รู้สึกว่าเขาออกแนวร็อก/พังก์นิดนึง แฮปปี้กับการใส่เสื้อผ้าหลายๆ แนว หวานก็ได้ เปรี้ยวก็ได้ เท่ก็ได้ เราชอบไหล่ตัวเอง มีหลายคนชมว่าไหล่ตรง พอใส่ชุดออกมาแล้วสวย เรารู้สึกว่าเออ! ก็จริง อย่างเบลเซอร์ พอรูปภาพออกมาแล้วมันดูเข้าล็อกมุมไหล่พอดี ชุดที่ใส่ถ่ายแบบวันนี้ส่วนตัวชอบเดรสสั้นสีออฟไวท์ ถักโครเชต์เป็นลายตารางๆ น่ารักมากกก อีกชิ้นคือกางเกงยีนส์ ชอบสไตล์กางเกงของ Celine มากค่ะ เอวหลวมๆ ทรงขาม้า ยาวแบบกองๆ หน่อย ชอบมาก”

ตั้งกฎอะไรให้ตัวเองไหมคะ ทั้งเรื่องการออกกำลังกายและอาหารการกิน
“ไม่มีเลยค่ะ ด้วยความที่อายุยังน้อยมั้งคะ เมื่อคืนเพิ่งกินชาบู ตื่นเช้ามาก็เผาผลาญแล้ว เลยไม่ได้สตริกต์กับตัวเองขนาดนั้น แต่คิดว่าหลังจากอายุ 25 จะคุมมากขึ้น ด้วยการออกกำลังกายหรือกำหนดแคล จำกัดการกินหมูกระทะ ชาบู หรือหมาล่า เป็นคนเอนจอยกับการกินค่ะ แต่พวกขนมปังกับพิซซ่าจะไม่ค่อยชอบ ชอบพวกเนื้อ เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่ชอบกินเนื้อ (หัวเราะ) กินได้ทุกชนิด”

ปัจจุบันยังเรียนอยู่ด้วยใช่ไหม แล้วตั้งเป้าในอนาคตไว้อย่างไร
“ใช่ค่ะ เรียนเภสัชฯ มหาวิทยาลัยรังสิต ที่เลือกเรียนด้านนี้เพราะรู้สึกว่าเป็นเซฟโซนมากกว่า ว่ายฟ้าโตมากับบ้านฝั่งคุณพ่อซึ่งทุกคนเป็นพยาบาล เป็นอาจารย์พยาบาล ค่อนข้างคุ้นเคยกับอะไรแบบนี้ เลยคิดว่าถ้าเรียนก็น่าจะรอดค่ะ ตอนนี้กำลังจะขึ้นปีสามค่ะ รู้สึกว่าไม่ยากนะคะเพราะไม่มีคะแนนเก็บ สอบร้อยเปอร์เซ็นต์เลย มันยากเรื่องแมเนจเวลามากกว่า เพราะทำงานด้วยเรียนด้วย

“ปัจจุบันนางแบบเป็นอาชีพของเรา เราหาเงินเองได้ เอาไปกิน เอาไปช็อปปิ้ง โดยไม่ได้ต้องขอเพิ่มจากค่าเทอมซึ่งที่บ้านออกให้ เคยคิดว่าจะรับผิดชอบเองค่าเทอมแต่มันค่อนข้างสูง ถ้ารับผิดชอบเองจะไม่ได้ใช้ชีวิตเลย ณ วันนี้ไม่ได้อยากเป็นนางแบบระดับโลก ไม่ได้อยากจบมาแล้วเป็นเภสัชกรชนาดนั้น คิดว่าอยู่ในช่วงที่ยังไม่สามารถตัดสินใจ ตอนนี้จะทำทั้งสองอย่างไปพร้อมกันค่ะ แต่ถ้าสุดท้ายต้องเลือก เราจะเลือกคว้าโอกาสในตอนนั้นที่มันมีแค่ครั้งเดียวมากกว่า ยกตัวอย่างเช่น เราเลือกที่จะไปสอบ หรือเลือกจะรับโอกาสนี้ไว้ ถ้าไม่ไปสอบ เราจะซ้ำชั้นปี ซึ่งมันยังมีโอกาสให้เรากลับมาสอบใหม่ได้ แต่ถ้าโอกาสตรงนี้มันไปแล้วไปเลย ไม่สามารถกลับมาขอโอกาสใหม่ได้ เพราะโลกหมุนไปข้างหน้า เราอาจจะเลือกอะไรที่มันถ่วงน้ำหนักว่าอันนี้ได้ครั้งเดียวนะ กับอันนี้เดี๋ยวค่อยกลับมาทำก็ได้ เพราะมันไม่ได้มีผลลัพธ์กลับมาแย่
“เส้นทางเภสัชฯ คือเรียนให้จบก่อน ถ้าปลายทางถึงจุดที่ต้องสตาร์ทแล้ว คิดว่าอยากเปิดโรงงานยา ตั้งเป้าให้ใหญ่ไว้ก่อน แต่จะได้หรือไม่ได้ก็อีกเรื่องนึง แผนบีก็ถอยลงมาให้เล็กลง และสุดท้ายเปิดร้านเภสัชก็คงจะเล็กสุดค่ะ”

Photographer: Thanut Treamchanchuchai
Fashion Editor: Watcharachai Nun-ngam
Makeup: Phuwadon Dechphrom
Hair: Thanon songsil
Hair Assistant: Punyawat Chawsan
Photographer Assistants: Duangta Anurak, Tanaporn Pikool
Stylist Assistants: Thanawat Nitithanaiyaphong, Pongsakorn Treetepa
Producer: Akeera Sasungnern






