ถ้าการเป็นศิลปินที่มีคนยอมรับต้องใช้เวลา คนเราจะอดทนรอได้นานสักกี่ปี สำหรับ เจฟ-วรกมล ซาเตอร์ เขาใช้เวลาถึงสิบปีกว่าจะมีที่ยืนมั่นคง ปัจจุบันเขาเป็นที่ยอมรับทั้งในประเทศและต่างประเทศ ในฐานะศิลปินจากค่ายเวย์เฟอร์ เรคคอร์ดส์ สังกัดวอร์นเนอร์ มิวสิค ประเทศไทย เจฟเป็นทั้งนักร้อง นักแต่งเพลง โปรดิวเซอร์ และกำลังจะมีคอนเสิร์ตเดี่ยวเอเชียทัวร์ครั้งแรก ‘Jeff Satur: Space Shuttle No.8 Asia Tour’ ใน 6 เมืองใหญ่ คือ ไทเป ฮ่องกง มะนิลา จาการ์ตา สิงคโปร์ และกรุงเทพฯ แถมคนดูจะได้ฟังเพลงจากอัลบั้มแรกในชีวิตของเขา ด้านการเป็นนักแสดง อีกไม่นานคงได้ชม ‘The Marriage’ (working title) ภาพยนตร์เรื่องแรกของชายหนุ่มมากความสามารถคนนี้อีกด้วย
สิบปีที่ผ่านมาชีวิตเจฟเต็มไปด้วยรสชาติอะไรบ้าง
“ทุกรสชาติเลยครับ เหมือนอาหารไทย มีทุกรสชาติจริงๆ กลมกล่อมในแบบของมัน แม้บางช่วงจะขมบ้าง แต่ก็มีหวานปลายๆ นับเป็นการเดินทางที่คุ้มค่า มีหลายอารมณ์มาก ผมว่ามันอร่อยดี”
ระหว่างสิ่งที่ทำให้ฟีลกู๊ดกับสิ่งที่เศร้าใจเจออะไรมากกว่ากัน
“ผมว่าสิ่งที่เกิดขึ้น เรื่องที่ดีต่อใจ เรื่องที่เสียใจ บางทีอาจจะเป็นเรื่องเดียวกันก็ได้ เช่นการมีคอนเสิร์ตแล้วไม่ได้มีใครมาดูมาก หรือออกเพลงแล้วไม่มีใครสนใจมาก เมื่อก่อนอาจจะเป็นเรื่องเสียใจ แต่ทุกวันนี้กลายเป็นเรื่องที่เรารู้สึกว่าดีนะที่เกิดเรื่องเหล่านั้น ไม่งั้นจะไม่มีช่วงเวลานี้ของเรา มันสอนอะไรบางอย่างเสมอ อย่างตอนที่เราหยุดร้องเพลงไปช่วงหนึ่ง ทำให้รู้สึกว่าถ้าไม่มีช่วงเวลาที่หยุดไปตอนนั้น อาจจะไม่มีช่วงเวลาที่มีความสุขมากขนาดนี้ตอนเราร้องเพลง ถ้าสมมติว่าเราประสบความสำเร็จเร็วไป หรือคิดว่าเราสำเร็จแล้ว หรืออะไรก็ตามแต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เราอาจจะแฮนเดิลตอนนี้ไม่ได้ก็ได้ ผมว่าทุกอย่างมันถูกจัดวางมา เช่น ทัศนคติ ทักษะการเล่นดนตรี ทุกอย่างพร้อมพอดีกับจังหวะที่เข้ามา”
แจ๊กเก็ตสูทตัวสั้นผ้าวูลสีดำ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำ ทั้งหมดจาก PRADA
ตอนนี้อายุ 28 เจฟเชื่อเรื่อง 7-Year Cycle of Life หรือเปล่า
“ผมเชื่อนะ แล้วก็เชื่อในเรื่องสิ่งแวดล้อมด้วยว่าเราเป็นยังไง ผลงานเราก็จะเป็นแบบนั้น เช่นเจ็ดปีแรกของผม ผมเขียนไว้ในเพลง Black Tie ด้วยว่า Seven years old losing that part of my soul…ผมคิดว่าเจ็ดปีแรกของชีวิตสำคัญสุด ถ้าพ่อแม่เลี้ยงเรามาในแบบที่ดี ต่อจากนั้นเราจะเป็นคนที่ดี แต่ไม่ได้หมายความว่าถ้าเลี้ยงมาไม่ดีแล้วเราต้องเป็นคนเลวนะ ถ้านับจาก 21 มาถึงตรงนี้ผมค่อนข้างเปลี่ยนไปมาก ทัศนคติและความคิดเปลี่ยนไปแบบคนละคนเลย แต่สิ่งที่ผมรู้สึกว่าไม่เปลี่ยนเลยคือความเป็นเด็กในตัวเอง อายุมากขึ้นยิ่งรู้สึกว่าเราไม่เหมาะกับตัวเลขนี้ (หัวเราะ) ผมไม่อยากให้มันหายไปเพราะเป็นเสน่ห์ของงาน ความเป็นเด็กก็คือความอยากรู้น่ะแหละ สงสัยอะไรโง่ๆ แล้วก็ไปตามหาคำตอบ ผมชอบอะไรอย่างนี้มากเลย ถ้าแก่ผมคงเป็นคนแบบจิตวิญญาณยังมีความเป็นเด็กเสมอ”
ถ้าจะบอกหรือสอนใครสักคนที่เป็นเหมือนเราในช่วงเวลานั้น
“ผมคงไม่สอน แต่จะบอกว่าเราไม่รู้จริงๆ ว่าโอกาสจะมาเมื่อไหร่ บางครั้งอาจจะเป็นเราที่ต้องออกไปหามันเอง ผมเชื่ออย่างนั้นนะ ทุกครั้งที่ทำงานอะไรผมจะเป็นคนออกไปหามันเสมอ แต่สิ่งสำคัญคือในวันที่โอกาสเข้ามา ถ้าเราไม่พร้อม มันก็จะไปเลย เพราะฉะนั้นเวลาที่เราเทรนหรือรู้สึกว่ายังไม่ดี keep practicing ทำให้ดีขึ้น ในวันที่ทุกอย่างพร้อมมากๆ มันจะจุดติดแล้วก็จะไปของมันเอง”
แล้วเจฟมั่นใจได้อย่างไรว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้เราชอบมันที่สุดแล้ว
“ผมให้คำตอบไม่ได้หรอกว่าชอบที่สุดแล้วหรือเปล่า หรือว่าจะชอบไปนานแค่ไหน เราไม่มีทางรู้เลย คำตอบเหล่านี้คืออนาคต มันเป็นคอนเซ็ปต์หนึ่งของทัวร์ด้วยนะ Saturn to Unknown คือความไม่รู้ เราตอบคำถามนี้ไม่ได้เลย ถามว่าตอนที่เราทำมีความสุขหรือเปล่า ถ้ามีความสุข มันก็เป็นคำตอบที่ดีที่สุดสำหรับช่วงเวลานั้น อย่าลังเลที่จะตอบว่าใช่ เราชอบ แล้วเอ็นจอยกับมันไป แต่นั่นอาจจะไม่ใช่คำตอบสุดท้ายก็ได้”
ยังมีอะไรอีกที่อยากจะทำนอกเหนือจากนี้ไม่ว่าจะอนาคตอันใกล้หรือไกลก็ตาม
“ผมอยากเขียนหนังสือ ไม่รู้ว่ามันจะห่างจากเรื่องนี้แค่ไหน ไม่แน่อาจจะได้อ่านเร็วๆ นี้ก็ได้ ผมอยากเขียนนิยาย มีเขียนไว้แล้วด้วยในเวลาที่ว่าง คิดว่าชีวิตนี้อาจจะต้องมีหนังสือของตัวเองสักเล่ม แบบที่เดินเข้าไปร้านหนังสือแล้วเห็นงานตัวเองและมีความสุข แล้วก็อยากทำซีรีส์หรือหนังเกี่ยวกับภาพที่อยู่ในหัว และทำให้มันออกมาเป็นภาพ”
อยากร่วมงานกับใครในพาร์ตของนักร้อง–นักแสดง
“บิลลี อายลิช, เอ็กซ์เจแปน, แฮร์รี สไตล์ส ถ้าพาร์ตนักแสดง ผมชอบทราวิส ฟิมเมล คนที่เล่นเป็นแร็แกนาร์ในเรื่อง Vikings แล้วก็ไม่นานมานี้ผมได้ดูหนังของเลสลี่ จาง เขาเป็นคนหนึ่งที่มีพรสวรรค์ในการแสดงมาก มันช่วยอินสไปร์อะไรบางอย่างให้เราได้เหมือนกัน”
แนวเพลงของเจฟควรเรียกว่าอะไรดี
“เพื่อชีวิต (หัวเราะ) ไม่ได้หมายถึงเป็นแนวเพลงนะ รู้สึกว่ามันเป็นเพลงเพื่อชีวิตของผม และเพื่อชีวิตของใครบางคนที่รู้สึกรีเลตกับเพลงนี้ ผมขอเรียกว่าแนวเจฟ ซาเตอร์แล้วกัน เพื่อที่จะได้คงเอกลักษณ์ของตัวผมเองด้วย ทำให้เราไม่มีข้อจำกัดในการทำเพลงว่าต้องทำแนวนี้แนวนั้น แค่เป็นแนวที่เราชอบ บางเพลงก็ป็อป บางเพลงก็มีความเป็นร็อกเล็กๆ หรืออัลเตอร์เนทีฟ คือมันไม่สำคัญสำหรับผมว่าจะเรียกอะไร เอาเป็นว่าฟังแล้วชอบแค่นั้นพอ”
คนยอมรับว่าเราเจ๋งครบเครื่องทั้งร้องเต้นเอ็นเตอร์เทนคงเบื่อคำชมแล้วใช่ไหม
“ไม่ๆ ชมไปเถอะ ชอบ (หัวเราะ) แต่ไม่ชมก็มี ผมว่าคนในโลกร้อยทั้งร้อยไม่ชอบกินผัดกะเพราเหมือนกันหรอก มีคนที่อยากกินอย่างอื่นด้วย งานดนตรีเป็นเรื่องของเทสต์ ผมว่าไม่สามารถแอพพลายได้กับทุกคน เพราะฉะนั้นก็มีทั้งคำที่ดีและคำที่แย่ คำถามคือคำที่แย่มันสร้างสรรค์แค่ไหน แล้วทำให้เราปรับปรุงได้แค่ไหน ถ้าบอกว่าไปปรุงอันนี้ให้อร่อยก็จะเก็บความคิดเห็นนั้นไว้ แต่ถ้าไม่สร้างสรรค์ก็ปล่อยให้เขาไปกินอย่างอื่น”
แล้วเจฟเคยชมตัวเองหรือเปล่า
“ชมบ้างเป็นบางครั้ง แต่จริงๆ การชมตัวเองเพราะว่าเราไม่มั่นใจในตัวเองน่ะแหละ คนที่เราเห็นว่ามั่นใจ เขาอาจมีความอ่อนแอภายในแต่ไม่ได้บอกใคร ส่วนตัวก็มีพาร์ตที่อ่อนแอ พาร์ตที่ต้องการพัก บางทีเราผ่านเรื่องแย่ๆ หรือเหนื่อยมาก็จะขอบคุณตัวเอง อย่างรายการของจีน (Call Me by Fire ซีซั่น 3 เรียลิตี้โชว์ของแดนมังกร ซึ่งเจฟคว้ารางวัล The Hot Song Performance และ 2023 Singing Family) ได้นอนแค่ 3-4 ชั่วโมง ผมมองว่าเราก็เก่งมากนะที่ผ่านมาได้ หรือสมมติว่าเขียนเพลงแล้วยังไม่ได้ บางทีต้องใช้วิธี เฮ้ย! เคยทำได้แล้วนี่ อย่าไปเร่งมัน ไปนอนซะ”
กำลังใจของเรามาจากไหนครอบครัวหรือตัวเองหรืออื่นๆ
“ผมว่าครอบครัวก็ส่วนหนึ่ง แต่ว่าในความเป็นกำลังใจที่ดี กลายเป็นว่าผมกดดันตัวเองเพราะรู้สึกว่าอยากดูแลครอบครัวให้ดี เลยมีช่วงหนึ่งที่อยากออกไปทำอย่างอื่นเพื่อจะได้มีงานที่มั่นคง ผมว่ากำลังใจที่ดีที่สุดสำหรับการทำงานศิลป์คือการที่เรารู้สึกว่าแม่งชอบทำว่ะ ช่วงที่ผมเลิกร้องเพลงไป แล้วพอร้องเล่นในห้องน้ำ เออ มันสนุกว่ะ อยากร้องให้คนอื่นฟังเว้ย! อันนี้เป็นความสนุกที่ผมรู้สึกว่านี่คือกำลังใจ”
นอกจากเรื่องดนตรีดูเหมือนว่ายังเอ็นจอยกับการแสดงด้วย
“ผมชอบเห็นตัวเองในบทบาทที่ไม่คิดว่าจะเป็นได้ มันมีความสุขตรงนั้น บางทีเราอยากเป็นคนอื่น อยากรู้ว่าคนที่มีชีวิตแบบนี้เขาเป็นยังไง เวลาที่เล่นผมจะทิ้งตัวเองไว้นอกเซ็ตอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นจะต่างกับการเป็นศิลปินมาก ศิลปินคือจะทำยังไงก็ได้แต่ต้องเป็นตัวเองให้มากที่สุด ส่วนการแสดงจะทำยังไงก็ได้ให้เป็นคนอื่นร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็มีความยากครับ แต่ปรากฏว่าพอถึงตรงนี้มันกลายมาเป็นการบรรจบกัน ผมได้เอเนอร์จี้บางอย่างจากการเป็นคนอื่นและเอามาเขียนเพลงได้ ส่วนการเล่าเรื่องเพลงจะได้เรื่องอีโมชั่นนัล เราก็เอาไปใส่เรื่องแอ็กติ้งได้ มันเลยคอมพลีตกันและกัน”
3 สิ่งที่อยากทำให้ได้มากกว่านี้
“1) นอน ต่อให้มากแค่ไหนก็ไม่พอ 2) ทำงานเพลง ผมมีเพลงอีกเป็นกะตั๊กเลยที่ไม่ได้อยู่ในอัลบั้มนี้ ผมอยากออกเพลงไปเรื่อยๆ หลายๆ เพลง หลายๆ แนว 3) ทำงานแสดง ปีหนึ่งผมรับงานแสดงได้น้อยเพราะไม่รู้ว่าไทม์ไลน์จะเป็นยังไง ซีรีส์ก็อยากเล่น หนังก็อยากเล่น มันมีความชอบ แต่ใช้เวลาไง อยากจะมีเวลาสัก 24 เดือนต่อหนึ่งปี และอยากเจอแฟนๆ ให้มากกว่านี้ เพราะทุกครั้งที่แฟนคลับบอกว่าเดือนนี้ไม่ได้เจอพี่เจฟเลย คงเป็นการฝึกบำเพ็ญตนเพื่อให้เรามีความพยายามมากขึ้นสินะ (หัวเราะ) รู้สึกว่าเขามีเราเป็นที่พึ่งทางใจ เราก็มีเขาเป็นที่พึ่งในแรงบันดาลใจเหมือนกัน การได้แลกเปลี่ยนหรือเจอกันบ่อยๆ ทำให้รู้สึกดี และไม่ใช่แค่ในประเทศ แต่ในต่างประเทศด้วย นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่อยากทำเวิลด์ทัวร์”
ถ้าเปรียบเป็นการเดินทางเพื่อพิชิตยอดเขาถือว่าเร็วไหมที่มาถึงจุดนี้
“แบบอยู่ดีๆ ปีสองปีนี้มันก็ขึ้นมาใช่ไหม แต่คือไอ้ภูเขาลูกนี้ผมปีนมาตั้งแต่ข้างใต้นะ (หัวเราะ) แปดปีที่กว่าจะปีนขึ้นมาผมรู้สึกว่ายาวนานเหลือเกิน มันมาด้วยอะไรไม่รู้ มีทั้งเรื่องแย่ เรื่องดี เพลงก็เฟล ทะเลาะกับตัวเองแบบหยุดทำไหม-ไม่หยุดทำ ขายของ ไปทำสตู มีเรื่องเยอะมาก ไม่ได้เร็วเลยนะ ผมว่ามันอยู่ในไทมิ่งที่เหมาะสมและดีที่สุด ตลอดสิบปีที่ผ่านมาไม่มีเพอร์เฟ็กต์โมเมนต์เท่าตอนนี้แล้ว”
สุดท้ายอยากฝากอะไรดี
“อย่าลืมไปทัวร์ของผมด้วยนะครับ เป็นทัวร์ที่ออกมาพร้อมอัลบั้มแรก และอยากขอบคุณแฟนคลับที่สนับสนุนตลอดมา แล้วเราไปเจอกันในทัวร์นะครับ”
ข่าวดี! สำหรับแฟนๆ เตรียมพบกับซิงเกิลใหม่ที่มีชื่อว่า ซ่อน(ไม่)หา นับเป็นซิงเกิลที่ 10 ของเจฟ ซาเตอร์ ในวันที่ 19 มกราคมนี้ และสำหรับ Space Shuttle No.8 Asia Tour จะเริ่มต้นที่เมืองไทเป ตามด้วยฮ่องกง มะนิลา จาร์การ์ตา สิงคโปร์ และกรุงเทพฯ ติดตามรายละเอียดได้ที่ http://jeffsaturspaceshuttle.com/
Photographer: Ponpisut Pejaroen
Fashion Editor: Watcharachai Nun-ngam
Stylist Assistant: Tisakorn Kunchornnok
Photographer Assistants: Supasit Sookawat, Manosit Boonnon
Producer: Angkana Wongwisetpaiboon
