เฟิร์น-นพจิรา ฤกษ์ขจรนามกุล นักแสดงสาวที่มีฝีไม้ลายมือไม่ธรรมดา ถ้าใครติดตามละครต้นร้ายปลายรัก ทางช่อง one31 และฟินไปกับลูกล่อลูกชนของ ‘รสนา’ ตัวละครที่เธอสวมบทได้อย่างไร้ที่ติ แถมเผลอจิกหมอนโดยไม่รู้ตัวในซีนเข้าพระเข้านาง ซึ่งเธอเล่นประกบคู่กับพระเอกขวัญใจมหาชน ป้อง-ณวัตน์ เราอยากชวนคุณมาทำความรู้จักกับสาวสวยคนนี้ให้มากขึ้น เชื่อว่าเธอจะเป็นนักแสดงอีกคนหนึ่งที่คุณต้องประทับใจบทบาททั้งนอกจอและในจอของเธอแน่นอน

ร่วมงานครั้งแรกกับป้อง–ณวัตน์ เป็นยังไงบ้าง
“เราเป็นพี่น้องช่องเดียวกัน ก่อนได้ร่วมงานกับพี่ป้องก็เคยเจอกันตามงานต่างๆ และติดตามผลงานมาโดยตลอด แต่ไม่เคยมีโอกาสได้นั่งพูดคุยกัน ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว พี่ป้องเป็นหนึ่งในนักแสดงคุณภาพที่เฟิร์นอยากร่วมงานด้วย โอเค เขาเป็นรุ่นพี่แล้วเนอะ แต่สำหรับการแสดงไม่มีคำว่าเด็กหรือแก่ไปสำหรับเรา ถ้าหากคุณเข้าถึงบทบาท ถ้ามันเหมาะสมก็สามารถเล่นด้วยกันและไปด้วยกันได้ รู้สึกว่าถ้าวันหนึ่งมีโอกาส อยากร่วมงานกับพี่ป้องสักครั้ง อยากรู้ว่าจริงๆ เขาเป็นคนแบบไหน แล้วเวลาทำงานจริงๆ เป็นยังไง
“ต้องยอมรับว่าเขาฝีมือจริงๆ เป็นรุ่นพี่นักแสดงที่เราไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาอยู่ได้มาจนถึงวันนี้ ทุกคนยังกรี๊ดกร๊าดความเป็นพี่ป้องอยู่ เสน่ห์ของเขาคือความเป็นธรรมชาติ ไม่เยอะเกินและไม่น้อยเกินไป ฝีมือเป็นธรรมชาติมากๆ แล้วก็ยังคอยให้คำแนะนำที่ดีกับเราเสมอ คอยให้กำลังใจ และเชียร์อัพ เขารู้ว่าเรื่องนี้ตัวรสนารับบทหนักและยาก มีเลเยอร์ของอารมณ์ แต่พี่ป้องพูดกับเฟิร์นเสมอว่าเขาเชื่อว่าเฟิร์นทำได้ ให้มั่นใจในตัวเองว่าที่เรามาอยู่จุดนี้เพราะเรามีดีจริงๆ ไม่งั้นไม่มีทางที่เฟิร์นจะขึ้นมาได้รับบทนี้
“อีกหนึ่งความประทับใจคือ เขาเป็นรุ่นพี่ที่หลายคนรู้ว่าไม่จำเป็นจะต้องประกวดฝีมืออะไรอีกแล้วนะระดับพี่ป้อง ณวัตน์ แต่เขายินดีที่จะมาเวิร์กช็อปกับเรา หาสิ่งใหม่ๆ กับเรื่องนี้ไปด้วยกัน ไม่ได้เล่นแบบขอไปที ไม่ใช่แค่เป็นโปรเจ็กต์หนึ่งที่ออกมาเล่นกันรุ่นน้อง แต่เขามาเต็มที่ มาทำความรู้จักเรา มาลุยมาสนุกกับเรื่องนี้ไปด้วยกัน เลยยิ่งรู้สึกประทับใจในความเป็นพี่ป้องที่มันต่างจากที่เราคิด ตอนแรกคิดว่าเป็นรุ่นพี่ที่อาจจะนิ่งๆ เข้มๆ แต่ไม่คิดว่าพอได้ใช้เวลาอยู่ในกองทั้งวัน เอเนอร์จี้เขาดีมากจริงๆ แล้วก็คอยสร้างบรรยากาศที่ดีให้กับกองละคร และใส่ใจคนรอบข้างเสมอ”

ตัวละครรสนา เล่นยากไหม
“ยากที่สุดในชีวิตเลยค่ะ หลายคนอาจมองว่าเพราะเป็นดราม่าเลยยาก แต่จริงๆ ดราม่ามันมีเส้นลีดให้เรา ไกด์ให้เราพอจะรู้ได้ว่าตัวละครจะไปยังไง ไปทางไหนอะไรบ้าง เลเวลของความดราม่าจะเห็นชัดกว่าละครแนวฟีลกู้ดหรือรอมคอม ความโรแมนติกมันยากเพราะว่าถ้าเราเผลอเบาใจ อ่านบทแล้วคิดว่าประมาณนี้ มันจะผิดทันที หมายถึงว่ามันจะเป็นการเล่นแบบชั้นเดียว แบบเบาๆ ประมาณนี้ แต่ไม่ใช่ระหว่างทางที่มันจะนำพาไปสู่ปลายทางได้แบบให้คนดูลุ้นระทึกและผูกพันไปกับมัน ไม่ใช่แค่ตีโจทย์แล้วฉันจะต้องโกหกมีพิรุธ ในความเป็นจริงเวลาโกหก เราคิดว่าเราเนียน เราทำยังไงก็ได้ให้เราเนียนที่สุด แต่มันต้องเปลี่ยนวิธีคิดว่าถ้าเราโดนจับได้ เราตาย เราติดคุกนะ แม่กับน้องเราจะทำยังไง การหาความพอดีตรงกลางของความเป็นรสนา มันเหนื่อยและยากจริงๆ สำหรับเฟิร์น แต่พอเจอแก่นของมันแล้วเนี่ย มันสนุกและสบายตัว ทำให้เราไปเจออะไรได้อีกเยอะ เหมือนเราบาลานซ์ความต้องการของซีนได้แล้วว่าซีนนี้กลัวนำ ตื่นเต้นนำ ทะเล้นนำ มันมีเลเยอร์ของแต่ละซีนว่าอันนี้ซีเรียส อันนี้มีลูกล่อลูกชน
“รสนาเป็นบทที่ไกลตัว ตอนเฟิร์นดีไซน์คาแร็กเตอร์หลังจากอ่านปุ๊บ เรารู้เลยว่าวิธีการแก้ปัญหาของตัวละครก็ตรงข้ามกับเราแล้ว รวมถึงลักษณะการแสดงออก การได้คุยกับคนเขียนบททำให้เฟิร์นเห็นชัดมากว่าเราต้องดีไซน์คาแร็กเตอร์ของตัวละครนี้ ไม่ใช่ติดเล่นเป็นเราหรือเหมือนเรื่องอื่นๆ วิธีการแสดงออกหรือลูกล่อลูกชนจะแพรวพราว เป็นผู้หญิงที่มีความเป็นการ์ตูน เป็นเจ้าหญิงตาหวาน เถียงหน้าซื่อๆ ช่วงแรกเฟิร์นถามคอมเมนต์จากพี่ๆ เพราะไม่อยากให้รู้สึกว่ากำลังแสดงอยู่ พี่ๆ ก็คอมเมนต์ว่ามันดูตั้งใจ มันดูไม่เป็นคนนี้ เฟิร์นเลยคิดๆๆ ว่าจะแก้ปัญหายังไงกับโจทย์นี้ เลยย้อนกลับไปวัยเด็ก นึกถึงเพื่อนคนหนึ่งสมัยเรียนที่มีความเป็นการ์ตูนในตัว แล้วหยิบคาแร็กเตอร์เขาออกมาใช้ ในจังหวะของลูกเล่นต่างๆ ที่ในความเป็นจริงเราไม่ได้เป็นคนแบบนั้น

“รสนามีความทะเล้นแบบผู้หญิงที่กะล่อนไม่เป็น แต่พยายามเอาตัวรอดในสถานการณ์คับขันที่คิดว่าจะพาตัวเองไปถึงฝั่งได้ ซึ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฝั่งนั้นมันอยู่ที่ไหน ตอกแรกรู้สึกว่าคนดูต้องเข้าใจยากแน่เลย หมายถึงอาจจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไม่จริง แต่พอเราทำความเข้าใจกับบท ทำความเข้าใจตัวละคร เลยรู้สึกว่ามันจะรีเลตกับคนทั่วไปได้ ในเวลาที่ถึงช่วงเวลาคับขัน มันบีบบังคับให้เราสามารถทำอะไรก็ได้ บางครั้งอาจจะต้องยอมกลืนอุดมการณ์ หรือกลืนคุณธรรมบางอย่างที่ในใจเราคิดว่าจะไม่ทำ และเราเลือกที่จะเข้าข้างตัวเอง เวลาเราจะทำผิดก็มักหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองว่าสิ่งที่เราทำไม่ได้ผิด ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น ซึ่งรสนาไม่ได้อยากให้คนดูมองว่าตั้งใจมาเป็นคนไม่ดี เธอเป็นคนทั่วไป ไม่ได้อยากทำสิ่งที่ไม่ดี และเธอคิดน้อยเกินไป คิดว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นดีกับทุกคน ไม่ได้คิดว่าจะสร้างผลเสียให้กับใคร”
ได้เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ เฟิร์นประทับใจอะไรบ้าง
“เยอะมากค่ะ หนึ่งคือได้ร่วมงานกับนักแสดงอาวุโสหลายท่าน อย่างเช่นอาปุ๊ (มนตรี เจนอักษร) ซึ่งต้องเล่นเป็นพ่อของพระเอก การเข้าซีนกับอาปุ๊คือการรับพลัง การลับวิชาชั้นดี โอ้โห! นี่คือเดอะเบสต์ของนักแสดงที่เล่นเก่งไม่พอ เขาเล่นทั้งใจทั้งตัว เราสังเกตมาเยอะ รุ่นอาวุโสเขาเล่นทั้งตัว expression คือไปหมด เป็นเวย์การแสดงของนักแสดงรุ่นพี่ ซึ่งต่างกับนักแสดงปัจจุบัน แต่ว่าทำไมเขาเล่นแบบนั้นในยุคปัจจุบันมันถึงดูธรรมชาติ มันจริง มันไม่ดูเยอะ เพราะว่าเขาเชื่อในสิ่งที่กำลังเล่าผ่านตัวละครออกมา เฟิร์นรู้สึกว่าเวลาเข้าฉากกับอาปุ๊ทีไร เรามักบอกผู้กำกับว่ามักจะได้ซีนอารมณ์กับอาค่อนข้างบ่อย เขารู้ว่าเราติดซ้อมแล้วก็จะเล่นเสมือนจริงไปเลย เพื่อจะได้รู้ว่าตอนจริงมันได้อีกสเต็ปหนึ่งไหม หรือว่าระหว่างทางมันเจออะไรที่เราจะเอาไปใส่สเต็ปต่อไปได้ การลองเสมือนจริงสำหรับเราเหมือนเติมเชื้อเพลิงให้ตัวละคร เจอไดรฟ์ของซีนนั้นด้วย ถ้าแค่ซ้อม 70 สำหรับเฟิร์นเหมือนมันอั้นน่ะ การซ้อมคือควรซ้อมเหมือนจริง เวลาจริงจะได้เจออะไรที่มันใหม่กว่าสดกว่า เผื่อว่าจะเจออะไรที่ว้าวกว่าตอนซ้อม ซึ่งกับอาปุ๊เวลาซ้อมนี่ก็คือมาเกือบเต็มร้อย
“แล้วก็ประทับใจเรื่องการถ่ายทำ โลเคชั่นหลักคือภูเก็ต เรายกกองไปถ่ายทำและอยู่ด้วยกันทั้งสัปดาห์ แล้วก็มีไปจังหวัดอื่นๆ อีก ทำให้ได้เห็นธรรมชาติของประเทศไทยที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน ได้เห็นวัฒนธรรมของชาวภูเก็ต ได้เห็นซอฟต์พาวเวอร์หลายๆ อย่างในละครเรื่องนี้แน่นอน เฟิร์นว่านี่คือสิ่งที่เป็นจุดเด่นของเรื่องนี้ และน่าจะทำให้คนอยากรู้จักภูเก็ตมากขึ้น มากกว่าแค่ทะเล เพราะภูเก็ตมีมากกว่านั้น ด้วยความที่เราเป็นคนเนิร์ด ชอบไปอ่านวิเคราะห์พวกประวัติศาสตร์ เพราะรู้สึกว่ายิ่งเรารู้อะไรพวกนี้มากขึ้น เรายิ่งอิ่ม ยิ่งฮึกเหิมบอกไม่ถูก รายละเอียดคุณค่าของมัน เฟิร์นว่าสิ่งเล็กๆ เหล่านี้อยากให้มันเกิดขึ้นในละครไทย เหมือนที่เกาหลีแฝงอาหารบ้านเขาจนกลายเป็นอาหารที่คนกินเยอะมาก มันช่วยขับเคลื่อนเศรษฐกิจบ้านเราด้วย”

มุมมองที่มีต่อการเป็นนักแสดง
“เฟิร์นว่าการแสดงคือศิลปะ มันคือสิ่งที่สะท้อนช่วงเวลาของยุคนั้นๆ ถ้าลองสังเกตงานศิลปะทุกชิ้นจะสะท้อนช่วงเวลา วัฒนธรรม ค่านิยม รูปแบบการดำเนินชีวิตของคนยุคนั้น หรือสังคมให้คุณค่ากับเรื่องอะไร จะเห็นว่าที่ผ่านมาแมสมีเดียส่วนใหญ่จะเป็นละครที่สะท้อนถึงสังคมความเป็นจริงในปัจจุบัน คนดูดูแล้วมันให้อะไรกลับมา โลกเรากว้างขึ้นจากการมีอินเทอร์เน็ต คนเสพสื่อได้เยอะขึ้นกว้างขึ้น เสพสื่อต่างประเทศเยอะขึ้น ทำให้เห็นว่าเขามีคอนเทนต์ที่หลากหลาย แต่ก่อนบ้านเรายังมีคอนเทนต์ไม่กี่รูปแบบ มันเจ็บเหมือนกันนะคะเวลาคนบอกว่าเบื่อละครไทย เรารู้สึกว่าบางอย่างมันต้องใช้เวลาในการขับเคลื่อนในการผลิตสิ่งใหม่ๆ พอสิ่งใหม่ๆ ออกมา คนเสพน้อย กำลังใจในการผลิตก็น้อยลง เพราะฉะนั้นเวลามีคอนเทนต์แปลกใหม่สำหรับวงการบันเทิง อยากให้คนไทยเปิดใจ โอเค มันอาจจะไม่ได้ดีในครั้งแรกเลย แต่ลองมองดูว่ามันมีอะไรค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปบ้าง เลยรู้สึกว่าการแสดงมันเป็นอะไรที่เจ๋งดี มันพิเศษนะที่จะบอกค่านิยมของคนในสังคมช่วงนั้นว่าเขาให้ค่ากับอะไร เขาเห็นคุณค่าของอะไร แล้วสังคมต้องการอะไรจากงานศิลปะในวงการบันเทิง”
อาชีพนักแสดงเป็นแพสชั่นของเราหรือเปล่า
“ไม่ใช่ค่ะ แต่มาพบเจอโดยบังเอิญ เหมือนพรหมลิขิตแล้วเกิดตกหลุมรักกับคนคนนี้ขึ้นมา แล้วก็รู้สึกว่าเป็นสิ่งที่เราอยากอยู่กับเขาไปตลอด เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าการเข้ามาวงการบันเทิงแล้วจะต้องแลกกับอะไรบ้าง เหมือนเราเติบโตไปพร้อมกับการที่อยู่ในวงการนี้ และค่อยๆ เรียนรู้ว่าเราได้อะไรมา แล้วเราสูญเสียอะไรไป เฟิร์นว่ามันยากนะคะที่คนคนหนึ่งจะเจอสิ่งที่ตัวเองรัก แล้วได้ทำเป็นอาชีพ มันยากนะในประเทศนี้ ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถทำตามฝัน นี่คือสิ่งที่รู้สึกขอบคุณที่ตัวเองได้มีโอกาสมาเจอว่ามันเป็นสิ่งที่เราอยากทำและอยากจะทำให้ดี เพราะว่าเราเคารพและรักอาชีพนี้มาก เราทำทุกอย่างเพื่อคนดูที่เขาเสียเวลามาดูเรา เราไม่ควรทำให้เวลาอันมีค่าของเขาสูญเปล่า เช่นเดียวกันเราควรจะเป็นผู้ให้มากกว่าเป็นผู้รับ เราควรจะให้ความสุขกับคนดูก่อน แล้วถ้าเขามีความสุขจากผลงานของเรา เราจะได้รับความรักจากเขากลับมาเอง”
การเรียนรู้ที่สำคัญตั้งแต่เข้าวงการมาจนถึงวันนี้
“เฟิร์นได้เรียนรู้ว่าการเข้ามาในวงการนี้ สิ่งที่สูญเสียไปแน่นอนคือความเป็นส่วนตัว อันนี้คือพื้นฐาน แต่เฟิร์นว่าสังคมเองก็เรียนรู้สิ่งนี้ไปพร้อมๆ กับเราเหมือนกันว่าการทำอาชีพนักแสดงไม่ได้หมายความว่าไม่มีสิทธิที่จะมีพื้นที่ส่วนตัว อันนี้เรารู้สึกว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงของสังคมซึ่งคนที่ทำอาชีพนี้กับคนดูที่อยู่เคียงข้างกันต่างเรียนรู้ไปพร้อมกัน เราเข้าใจได้ว่าพอมาอยู่ตรงนี้ ในจุดที่ไม่ใช่ใครก็มาอยู่ได้ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่อาจจะมีบางอย่างที่เราต้องสูญเสียไป แต่เฟิร์นไม่ได้มองว่าเป็นข้อเสียที่เรารับไม่ไหวหรือรับไม่ได้ คิดว่าเราคอนโทรลสิ่งนั้นได้ ไม่ได้รู้สึกว่า โอ้โห มันเบรกดาวน์

“แล้วอีกอย่างก็คือการรับฟังความเห็นต่างหรือคำวิจารณ์ การรับฟังคำวิจารณ์อย่างมีสติสัมปชัญญะ หมายถึงว่าก่อนเราจะเข้ามา เราเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งธรรมดาที่เติบโตมาทั่วไป ใครด่าเรา เราก็โกรธ เราก็ด่ากลับ แต่พอมาอยู่ตรงนี้ เราด่ากลับไม่ได้ (หัวเราะ) พูดตรงๆ เลยนะ ไม่มีใครชอบหรอก แค่ต้องเรียนรู้ว่าเราไม่สามารถจะเอาเวลาชีวิตของเราไปนั่งเถียงกับคนที่ไม่รู้จักได้ทุกวัน มันเปลืองแรง เปลืองพลังชีวิต แล้วโพสิชั่นที่เราอยู่ก็มีส่วน จุดที่เราอยู่ทำให้รู้สึกว่าอะไรที่ปล่อยวางได้ เราก็ควรปล่อยไป เพราะสุดท้ายคนที่จะเป็นบ้าคือเรา ถ้าหยิบทุกอย่างมาใส่ใจ หรือเก็บทุกคำพูดที่ไม่จริง หรือในสิ่งที่มันเกินกว่าเหตุ มันทำให้เราโตขึ้นนะคะ บางทีต้องหายใจเข้าหายใจออก ปิดโทรศัพท์แล้วก็ยุบหนอพองหนอ ไปหาอะไรกิน แล้วก็มองกลับมาให้เป็นเรื่องตลก
“เพราะเรามองโลกด้วยความเข้าใจจริงๆ ด้วยแหละ มันเคยมีจุดที่เราเขวไป แบบเสียใจ ทำไมเขาต้องว่าเราด้วย (ทำเสียงสะอื้น) เราไปทำอะไรให้ เราไปทำให้บ้านใครแตกแยกเหรอ ก็ไม่ใช่ แต่ทำไมเราถึงโดนว่าขนาดนี้ ฉันอยู่ไม่ได้แน่เลย แต่พอวันหนึ่งเราก็มองว่า ไม่ใช่เรื่องเลยอะ กว่าฉันจะขึ้นมาถึงตรงนี้ ฉันพยายามมาแทบตาย ฉันจะปล่อยให้เรื่องราวพวกนี้มันกลบฉันลงเหรอ ไม่มีทาง ไม่ใช่นพจิรา (หัวเราะ) แค่นั้นเอง เลยเรียนรู้แล้วก็เอ็นจอยกับมัน ทีนี้พอใครมาด่า เราเริ่มตลกมากกว่า ถ้าไม่ได้มาแตะเรื่องครอบครัวหรือแตะคนใกล้ตัวเรา เรามักจะทนกับสิ่งพวกนี้ได้ด้วยความเข้าใจ ทำไมเราต้องเอาพลังชีวิตไปแคร์คนที่เขาไม่ชอบเรา ทำไมเราไม่แคร์คนที่เขารักเรามากกว่าล่ะ คนที่เขาเป็นกำลังใจให้ สิ่งนั้นมีค่ากว่าเยอะ”
ความท้าทายและเป้าหมายในวงการ
“อยากเป็นนักแสดงไปยาวๆ แบบพี่ป้องนี่แหละค่ะ เล่นไปเรื่อยๆ เป็นที่จดจำของประชาชนในฐานะนักแสดงที่คนดูสามารถเชื่อมั่นกับการแสดงของเราได้ และมีความสุขกับผลงานของเรา ความท้าทายคือการยืนอยู่ตรงนี้อย่างมั่นคงและยั่งยืน เฟิร์นรู้สึกว่าถ้าเราซื่อสัตย์กับอาชีพเรา รู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ และรู้ว่าเป้าหมายของเราคืออะไร เราจะหาแผนการเดินทางไปหาจุดมุ่งหมายที่เราต้องการได้เสมอ”
Photographer: Thanut Treamchanchuchai






