Astonishing Hermès งานฉลองธีมประจำปี 2023 ของแอร์เมสที่จัดขึ้นในพื้นที่ชุ่มน้ำของฝรั่งเศส ที่อยู่ของม้าพันธุ์พิเศษ

ทุกปี Hermès จะมีการประกาศธีมของปีนั้นๆ ซึ่งปีนี้มีการประกาศชื่อธีมว่า Astonishing Hermès คือทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับแอร์เมสในปีนั้นๆ ก็จะทำตามธีมตั้งแต่ต้นปี แต่งานสำคัญคืองานเฉลิมฉลองธีมประจำปี ซึ่งมักจะจัดตอนกลางปี และในปีนี้เรามีโอกาสได้ไปร่วมงานที่ไม่ใช่แค่การฉลอง แต่เป็นการสัมผัสประสบการณ์สุดพิเศษ ที่ไม่ใช่ความหรูหรา แต่คือการได้ใช้ชีวิตในรูปแบบที่แอร์เมสจัดสรรให้

เรามาปารีสเพื่อจะรอไปร่วมงานธีมประจำปี โดยทราบแค่ว่าต้องขึ้นรถไฟเพื่อไปอาวียง (Avignon) โดยไม่มีรายละเอียดอื่นใด นอกจากเตรียมตัวไปค้างคืนที่นั่นหนึ่งคืน และการแต่งกายที่พร้อมไปร่วมงานกลางแจ้ง ซึ่งอาจจะมีแมลงต่างๆ รบกวนขอให้แต่งกายในโทนสีมืด แน่นอนว่าเพื่อให้เกิดความทึ่งตะลึงตามธีม จึงไม่มีการเปิดเผยอะไรมากไปกว่านี้ โดยห้องพักในโรงแรมที่ปารีสจะเป็นห้องที่เห็นวิวแม่น้ำแซน มีสถาบันอาหรับศึกษาอยู่ฝั่งตรงข้าม เป็นช่วงบริเวณที่แม่น้ำสงบเงียบเพราะเรือของนักท่องเที่ยวมักจะมาไม่ถึงแม่น้ำช่วงนี้ ฝั่งตรงข้ามยังเป็นลานที่คนจะมาเต้นแทงโก้กันในยามเย็น ปารีสในช่วงฤดูร้อนปีนี้ช่างมีบรรยากาศที่งดงามเพราะอากาศไม่โดนคลื่นความร้อนคุกคามแบบปีก่อน แดดร้อนแต่พอเข้าที่ร่มก็เย็นสบาย  

วันต่อมาเราเดินทางไปสถานีรถไฟ Gare du Lyon เพื่อจะขึ้นรถไฟด่วน TGV ไปอาวียง ที่ชานชาลาเราได้พบกับทีมแอร์เมสซึ่งเรียกว่าครอบครัวแอร์เมสได้อย่างสนิทใจ ไม่ว่าจะเป็น ปิแอร์-อเล็กซิส ดูมาส์ ผู้สืบทอดและเป็นอาร์ทิสติกไดเร็กเตอร์ของ Hermès ผู้บริหารระดับสูงต่างๆ รวมทั้งเวโรนิก นิชาเนียน ครีเอทีฟแฟชั่นสุภาพบุรุษของแอร์เมส ทุกคนมาในอารมณ์จะไปเข้าค่าย ไม่มีการแบ่งกลุ่มว่าใครคือเจ้าภาพ ใครคือสื่อมวลชน ทุกคนกลายเป็นกลุ่มเดียวกัน แม้จะไม่ค่อยรู้จักมักคุ้นกันมาก่อนแต่ก็มีการทักทายพูดคุยกันโดยไม่ต้องทลายกำแพงน้ำแข็งใดๆ เมื่อถึงเวลารถไฟจะออกจากสถานี เราเดินไปหาขบวนรถที่จะต้องโดยสาร ไม่มีหมายเลขที่นั่ง มีแต่ทราบว่าต้องขึ้นรถหมายเลขอะไร วิธีนี้ทำให้เกิดการช่วยเหลือถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน ระหว่างรถเคลื่อนขบวนออกก็มีการแจกกล่องอาหารมื้อกลางวันที่มาแบบเก๋เชียว เป็นผ้าห่อกล่องกระดาษที่บรรจุอาหารแยกเป็นของคาวของหวาน แม้ที่ห่อมาจะไม่ใช่ผ้าพันคอแอร์เมส แต่ทุกคนก็เก็บเพราะออกแบบมาห่อกล่องอาหารสำหรับปิกนิกได้เลย 

แม้จะรู้สึกตั้งแต่แรกว่าเราไม่ได้แค่เดินทาง แต่เป็นการมาร่วมกิจกรรมแบบแอร์เมสที่ทุกคนเป็นทีมเดียวกัน และอาหารก็สร้างสรรค์มาแบบไม่บอกล่วงหน้า ว่านับจากนี้เราจะไม่ได้สัมผัสเนื้อสัตว์เลยจนถึงวันกลับ ไม่บอกล่วงหน้าไม่เป็นไร แต่ก็ชวนฉงนเหมือนกันว่าถ้ามีคนไม่กินผักเลยมาร่วมทริปจะเป็นอย่างไร แต่ทุกคนเพลิดเพลินกับรสชาติอาหารที่อร่อยมาก ทำให้ลืมไปเลยว่าทุกมื้อไม่มีเนื้อสัตว์ และไม่ได้รู้สึกลำบากใจ หรือหลังจากกลับมาแล้วต้องหาสเต็กเนื้อกิน แถมกินแล้วไม่หนักท้อง ไม่ท้องอืด และนอนหลับสบายด้วย

มาถึงอาวียง เราเปลี่ยนมานั่งรถตามสีแท็กที่สวมข้อมือ จึงนั่งคละกันทั้งผู้บริหารระดับสูงไปจนถึงสื่อมวลชนจากประเทศต่างๆ มีการพูดคุยกันสนุกสนานเหมือนคนที่เจอกันมานานแล้ว ซึ่งเป็นบรรยากาศนี้ไปจนจบทริป โรงแรมที่พักกึ่งๆ เป็นรีสอร์ตมีบรรยากาศร่มรื่นมาก ดอกไม้บานสะพรั่ง โดยเฉพาะดอกจัสมินที่เป็นไม้เลื้อยส่งกลิ่นหอมหวานไปทั่ว เราพักผ่อนก่อนจะออกไปงานธีมตอนเย็น ในห้องมีเชอร์รี่เก็บมาสดๆ วางไว้ รสชาติหวานหอมชื่นใจมาก 

ตอนเย็นทุกคนมาขึ้นรถบัสคันใหญ่ที่แวะไปรับคนที่มาร่วมงานตามรีสอร์ตต่างๆ เพราะแขกกระจายไปพักตามที่ต่างๆ จุดมุ่งหมายของเราได้รับการเปิดเผยแล้วว่าจะเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่สมบูรณ์ที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป เพราะในห้องพักมีรองเท้าบู๊ตยางและถุงเท้ายาววางอยู่ ดีเลยจะได้เอามาใช้ที่กรุงเทพฯ ในช่วงหน้าฝน แต่กว่าจะไปถึงรถบัสต้องเล่นบทโอ้เอ้โจ้เจ้ใจยืดเวลาเดินทางเพราะต้องไปให้ได้แสงในจังหวะที่ La Horde ผู้ออกแบบโชว์ต้องการ คือแสงฤดูร้อนกว่าจะลับหายไปก็ราวสามทุ่ม ไปถึงเร็วก็จะไม่ได้แสงและสีท้องฟ้าที่ต้องการ แต่ไม่กลัวฝนตกกันหรือไร เพราะช่วงเปลี่ยนฤดู ถ้าฝนนึกจะมาก็มาเลย

แต่ในที่สุดเราก็แยกเข้ามาทางถนนดินสายแคบๆ พอรถแล่นเข้ามาพักใหญ่ก็เจอกับขอนไม้ขนาดใหญ่วางพาดทางอยู่ นี่ถ้าเป็นหนังการ์ตูนก็ต้องนึกว่าจะมีโจรมาปล้น แต่ของเรามีกลุ่มชายขี่ม้ามาเหมือนกัน เห็นอยู่ไกลๆ นำทีมโดย อองรี โลรองต์ ผู้เป็นเจ้าของฟาร์มที่เขาและภรรยา แอนนี โลรองต์ ได้ร่วมกันสร้างขึ้นมาบนพื้นที่ชุ่มน้ำที่ทำให้เกิดฝูงม้า Camargue Horses ซึ่งมีลำตัวสีขาวและไม่เคยถูกตอกเกือกม้า เพราะดินแถบนี้อ่อนนุ่มและกว้างใหญ่มาก อองรีกล่าวเชิญชวนให้ทุกคนเดินไปตามทางเพื่อจะพบกับรถลากขนาดใหญ่ที่บรรทุกคนได้เป็นร้อย โดยต้องใช้รถแทร็กเตอร์ลากจูง เราเดินทางสู่หนองน้ำ ระหว่างทางเราจะเห็นขบวนเกวียนแบบโบราณกับกลุ่มคนที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแบบท้องถิ่นมารอเพื่อจะเสิร์ฟเครื่องดื่มเย็นๆ เป็นน้ำสกัดจากผักและผลไม้ ก่อนจะเดินทางต่อไปยังจุดที่เราเห็นเหมือนเครื่องร่อนลงมาจอดริมหนองน้ำ 

ที่นั่นมีนักเต้นชายหญิงโพสท่านั่งเอกเขนกสบายๆ เหมือนตั้งใจเอาเครื่องร่อนลงจอดที่นี่ ไม่มีอะไรที่เป็นผลิตภัณฑ์ที่มีโลโก้ของแอร์เมสหรือแม้แต่ตัว H และแล้วศิลปินเพลงอิเล็กโทรโฟล์กของฝรั่งเศส Lyra Pramuk ก็ได้ขับร้องเพลง โดยมี Emiliano Maggi เป่าเครื่องเป่า และท้ายที่สุดก็เปลี่ยนเป็นปี่นำขบวนทุกคนให้เดินตามเขาไป ชวนให้นึกถึงนิทานที่ชายเป่าปี่นำขบวนหนูไปตกน้ำ เขาพาเราผ่านบึงน้ำไปจริงๆ แต่ด้านหน้าซึ่งเป็นอัฒจันทร์โครงโลหะขนาดใหญ่นั้นมีแอ่งน้ำใหญ่ขังและขวางอยู่ ในที่สุดก็ถึงบางอ้อว่าทำไมต้องสวมรองเท้าบู๊ต ทุกคนต้องลุยแอ่งน้ำเพื่อขึ้นไปนั่งชมการแสดง ท้องฟ้าตอนนี้เป็นสีส้มสวยงามจับตา ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าฟ้าฝนไม่เป็นใจจะเป็นอย่างไร คงไม่สวยจับใจอย่างที่เห็นตอนนี้ แต่ก็ต้องสวยไปอีกแบบเพราะทุกที่นั่งจะมีเสื้อกันฝนวางให้แบบเตรียมพร้อม

แน่นอนว่าไฮไลต์คือการแสดงของม้าแบบ dressage และการขี่ม้าผาดโผนโดย Hasta Luego กลุ่มนักขี่ม้าท้องถิ่น ร่วมกับนักเต้นจาก National Ballet of Marseille การแสดงขี่ม้าผาดโผนนั้นน่าทึ่งตื่นตา คือคำว่า Astonishment! ปรากฏตั้งแต่แรกเร่ิมเดินทางมาจนถึงไฮไลต์ที่นำเสนอโดยม้าซึ่งเป็นเสมือนหัวใจหลักของแอร์เมส และม้าที่ว่านี้ยังมีม้า Camargue Horses ที่เติบโตบนพื้นที่ชุ่มน้ำแห่งนี้ โดยบรรดาม้าจะถูกต้อนมาเป็นฝูงใหญ่ที่เส้นขอบฟ้าก่อนพระอาทิตย์จะลับดวง ท้องฟ้าสีส้มจัดดังสีกล่องแอร์เมสเป็นฉากหลังของฝูงม้าสีขาวที่วิ่งตะลุยหนองน้ำอันไกลลิบจนผืนน้ำกระจายซ่านเซ็น เมื่อใกล้มาถึงเราก็ไม่หยุดฝีเท้าที่ห้อเหยียดก่อนจะตีโค้งเล็กน้อยเพื่อวิ่งผ่านแอ่งน้ำใหญ่ที่เราต้องสวมบู๊ตลุยมานั่นเอง เสียงฝีเท้าม้าที่เหยียบย่างบนดินที่อ่อนนุ่มเป็นเสียงหนักๆ แบบคนตีกลองศึก เหล่าอาชาไนยวิ่งผ่านหน้าอัฒจันทร์ไปอย่างสวยงาม ก่อนจะวิ่งวนมาอีกรอบเพื่อแสดงถึงความองอาจงดงามของม้าพันธ์ุนี้ จากนั้นก็วิ่งลับหายไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้นที่กำลังเปลี่ยนจากสีส้มเป็นสีแดงเข้ม ก่อนที่ความมืดจะเข้ามาปกคลุมกลืนหายทุกสรรพสี

เราขึ้นรถลากคันใหญ่เพื่อจะไปยังสถานที่ดินเนอร์ ระหว่างทางได้ยินเสียงฝีเท้าม้าและกระพรวนดังมาไกลๆ ก่อนจะเห็นว่าฝูงม้าสีขาวอันน่าอัศจรรย์ได้มาวิ่งเหยาะเคียงข้างกับรถของเรา เหมือนมาส่งจนกว่าเราจะพ้นอาณาเขตที่เป็นของพวกเขา แสงตะเกียงวับแวมที่เหล่านักขี่ม้า (คนท้องถิ่นเรียกพวกเขาว่า Gardians) ชูให้ตำแหน่งกวัดแกว่งไปตามจังหวะการขี่ ทุกคนชมภาพที่น่าทึ่งด้วยความเงียบเสมือนเป็นการบอกลาสิ่งมีชีวิตที่งดงามนี้

สำหรับสถานที่จัดดินเนอร์คือฟาร์ม Mas de Peint ซึ่งเป็นทั้งคอกปศุสัตว์เลี้ยงวัวกระทิง ม้า และสถานที่ปลูกข้าว รวมทั้งแตงโมของตระกูลโลรองต์ โดยมีวงกีตาร์แบบยิปซี Sol y Arte ที่มีจังหวะเร่งเร้าและเข้ากับเปลวไฟที่ลุกโพลงของกองไฟใหญ่กลางงาน อาหารในค่ำคืนนี้เป็นฝีมือของเชฟและนักพฤกษศาสตร์ Armand Arnal เจ้าของภัตตาคาร La Chassagnette ที่มีชื่อเสียงจากการปรุงอาหารแบบท้องถิ่น และแน่นอนว่าทุกอย่างไม่มีเนื้อสัตว์ แต่ไม่ได้ทำให้ใครเกิดคำถามเพราะรสชาติอาหารดีมาก คือถ้าเราได้รับประทานอาหารที่ปรุงจากผักและถึงทั้งรสชาติรสสัมผัสแบบนี้ก็จะไม่มีคำถามเลยว่าจำเป็นต้องมีเนื้อสัตว์ไหม เพราะเชฟคิดมาแล้ว รวมทั้งเรื่องคุณค่าทางอาหาร

ตั้งแต่แรกที่บอกว่าการมาร่วมงานฉลองธีมประจำปีของแอร์เมสนี้ไม่ใช่ความหรูหราดังที่คาดเดากัน แต่เป็นความหรูหราในทุกรายละเอียด ความเรียบง่ายที่เต็มไปด้วยรายละเอียด ไม่มีการนำเสนอผลิตภัณฑ์ใดๆ ไม่มีสัญลักษณ์ โลโก้หรืออะไรที่เป็นแอร์เมสเลย นอกจากสีส้มของท้องฟ้าที่ชวนให้นึกถึงสีส้มแอร์เมสซึ่งอาจจะคิดไปเอง เพราะถ้าเกิดอากาศไม่เป็นใจเราก็ไม่ได้เห็นท้องฟ้าสีนี้ ฝูงม้าป่า Camargue Horses (พวกเขาถูกเลี้ยงแบบธรรมชาติ ไม่ได้เลี้ยงในคอก) เป็นสิ่งมีชีวิตที่สุดอัศจรรย์ และเป็นสิ่งยึดโยงกับความเป็นแอร์เมสถ้าเราจะเชื่อม นอกนั้นทุกคนที่มาร่วมงาน แม้จะอยู่ในฐานะแขกหรือคนของแอร์เมสก็ตามจะไม่รู้สึกถึงการแบ่งแยกหรือไม่เข้ากัน เพราะทุกคนต่างถูกน้อมนำให้เปิดใจ เผยมิตรภาพ และเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน 

เราได้พบความ Astonishment! มากมายจากการมาร่วมงานฉลองธีมประจำปี 2023 และได้พบว่าภายใต้ความหรูหราของผลงานสร้างสรรค์จากแอร์เมสกลับถูกผลักดันด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนทั้งระหว่างคนด้วยกัน และระหว่างคนกับโลกและสรรพสิ่งมีชีวิตที่เราได้อยู่ร่วมกันบนโลกใบนี้                        

Other Articles