ปอย-ตรีชฎา หงษ์หยก ถ้าไล่ลำดับตามหน้าที่การงาน ต้องบอกว่าปัจจุบันเธอเป็นนักธุรกิจ-นักวิจัย-นักแสดง แต่หากย้อนไปก่อนหน้านี้สิบกว่าปี ชื่อของเธอเป็นที่รู้จักในฐานะนางงามระดับประเทศและนานาชาติ ก่อนจะเข้าสู่วงการบันเทิงเต็มตัว และมีผลงานทั้งภาพยนตร์ ละคร มิวสิกวิดีโอ เดินแบบ ถ่ายแบบ ด้วยทักษะและความสามารถทำให้ปอยก้าวสู่การเป็นนักแสดงระดับสากลในสังกัดค่ายที่ฮ่องกง เจ้าสาวหมาดๆ คนนี้เพิ่งกลับจากภูเก็ตได้ไม่กี่วันก็มีนัดถ่ายแบบกับลอฟฟีเซียล เราไม่ได้เอ่ยถามถึงชีวิตหลังแต่งงาน เพราะดูจากความสดใสของหน้าตาก็ฟ้องความสุขที่เธอมีได้ชัดเจนแล้ว
ปอยหันมาลุยธุรกิจรับจ้างวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์เกี่ยวกับยาและการแพทย์กว่าห้าปีแล้ว เลยทำให้ไม่มีเวลาให้กับงานบันเทิงเหมือนเมื่อก่อน “งานแสดงน้อยลงมากๆ อย่างมีนัยสำคัญ ปอยเคยลองบาลานซ์สองหน้าที่ระหว่างผู้บริหารกับอาชีพนักแสดง มันยากมากเลย เพราะอาชีพผู้บริหารมีเวลาชัดเจนว่าทำงานวันจันทร์ถึงศุกร์ และเลือกเวลาได้ถ้ามีประชุมเร่งด่วน แต่พอเป็นการแสดง ส่วนใหญ่จะเลือกเวลาไม่ได้ บางทีต้องถ่ายซีนกลางคืนที่ต่างจังหวัด พอเรากลับมาออนแทร็กเรื่องงานบริหาร มันจะค่อนข้างเบลอ อาการคล้ายกับคนเจ็ตแล็ก มันเหมือนกับศักยภาพในการทำสิ่งนั้นๆ ไม่เต็มที่สักอัน เลยรู้สึกว่าต้องเลือกโฟกัส เพราะงานฝ่ายบริหารสำหรับปอย การเข้าสู่ปีที่หกยังถือว่าเป็นช่วงที่ไม่สามารถปล่อยได้ร้อยเปอร์เซ็นต์”
น้ำเสียงจริงจังแจงคำตอบออกมาด้วยเหตุและผล ปอยในวัย 36 เป็นผู้บริหารแบบไหน ใจดีหรือเปล่า? เราถาม “ปอยไม่ขอชมตัวเองดีกว่า ขอตำหนิตัวเองนะ ปอยว่าปอยเป็นผู้บริหารที่ชอบกำหนดวิสัยทัศน์ที่เป็นไปไม่ได้และบ้าคลั่ง แล้วก็ไม่ค่อยรอคนข้างหลัง นี่คือข้อเสียของปอยค่ะ (แล้วจะแก้ไขไหม?) ไม่แก้ค่ะ เพราะเวลาประชุมทุกครั้งปอยจะพูดเสมอว่า ‘ทุกคนมีสิทธิที่จะ defend ได้นะ’ เพราะบางครั้งสิ่งที่ปอยพูดอาจเป็นไปไม่ได้ เช่น ปอยต้องการธาตุบางอย่างที่ไม่มีในตารางธาตุหรือไม่มีในโลกนี้ แต่ปอยจะพยายามบอกกับทีมตลอดเวลา เหมือนแก้ตัวว่า ‘แต่การคิดแบบนี้มันก็เป็นจุดกำเนิดของการค้นพบสิ่งใหม่เสมอนะ’ ปอยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่มี logic of science อันนี้เคยทำ personality test น่ะค่ะ แต่มันเปลี่ยนไปเรื่อยๆ นะ แล้วตอนนี้ตลกมาก ปอยเป็นคนอินโทรเวิร์ต” เธอเบาเสียงจนกลายเป็นกระซิบ “ชอบความเป็นส่วนตัวค่ะ ปอยอยากให้คนรู้สึกว่ามันไม่แปลกเลย เหมือนที่ปอยบอกว่าบุกคลิกคนเราเปลี่ยนได้ แค่ยอมรับมัน” เราพยักหน้า และเห็นถึงเสน่ห์ในตัวของเธอ
“ตอนนี้ปอยอยากใช้ชีวิตที่มีความเสี่ยงน้อย เป็นมนุษย์ที่ไม่ชอบเสี่ยงไปแล้ว อย่างเช่นไม่ชอบไปที่ที่มีคนเยอะเพราะกลัวอันตราย ไม่อยากมีชื่อเสียงมากเกินไปเพราะไม่รู้ว่าจะเป็นตัวอย่างของคนได้ดีขนาดไหน บางทีคนก็คาดหวังว่าปอยจะต้องเป็นคนดีมาก แต่ปอยรู้ตัวว่าเราไม่ได้เป็นคนดีที่สามารถจะเป็นไอดอลให้ใครได้ ปอยเชื่อว่าทุกคนมีความเป็นธรรมชาติของตัวเอง เราอาจเลือกแค่บางมุมของคนคนหนึ่งเพื่อมาปรับใช้ จะไปโคลนตัวตนของคนนั้นในแบบที่เขานำเสนอก็ไม่ได้ แล้วปอยเองก็ค่อนข้างกลัวมากเวลาทำงานออกสื่อ ปัจจุบันเราอยู่ในโลกที่คนมีค่านิยมสองแบบคือ นิยมความจริง กับนิยมความดีเวอร์ ปอยจะถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มดีเวอร์ประจำเลย มีการโควตคำพูดของปอยที่ดูเหมือนมีสติปัญญาดี แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย ปอยยังเป็นคนที่มีความโง่ในหลายเรื่องเหมือนกัน”
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา นับตั้งแต่เป็นนางงาม นักแสดง ฯลฯ ปอยได้เรียนรู้อะไรจากสิ่งเหล่านั้น และมีช่วงเวลาไหนที่น่าจดจำมากที่สุด
“ทุกพาร์ตในชีวิตมันให้อะไรเยอะมาก ปอยเอามาเป็นอาวุธเพื่อปรับใช้ในการทำงานได้หมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการจดจำความรู้สึกที่เราเคยทำอาชีพอะไร เวลาดีลกับคนที่อยู่ในโพสิชั่นเหมือนเราในอดีต ปอยจะรู้ว่าต้องคุยแบบไหนเพื่อให้เขาเข้าใจ ในช่วงชีวิตทุกพาร์ตรู้สึกว่านานและไม่ง่าย ปอยอาจจะเริ่มเร็ว คือเป็นคนช่างฝันช่างเพ้อตั้งแต่เด็ก เวลาทำอะไรจะทำเต็มที่ บ้าพลัง พอทำเต็มที่ก็ส่งผลกับสุขภาพ ปอยไม่มีโรคภัยไข้เจ็บอะไรนะคะ แต่ไม่ชอบโมเมนต์ที่เราอ่อนเพลียจากการใช้ความคิดเยอะ จากความเครียด ด้วยความที่เป็นคนบ้าพลัง ทำให้เราบริโภคพลังสูงกว่ามาตรฐาน มีคนถามว่าปอยมีเคล็ดลับอะไรในการจัดสมดุลเรื่องเวลา ปอยจะบอกว่าไม่มี เพราะเราจัดสมดุลไม่ดีเลย แต่ถ้าทำได้ก็อยากจัดลำดับความสำคัญในชีวิต ไม่มีอะไรที่ควรทำพร้อมกันในเวลาเดียว เพราะมันกดดันเกินไป และอาจจะทำได้ไม่ดีที่สุด แต่ว่าท้ายที่สุดก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคน ถ้าคนที่ไม่ได้บ้าพลังเหมือนปอยอาจจะทำได้
“ช่วงที่น่าจดจำที่สุดของปอยน่าจะเป็นช่วงพลัดถิ่นจากภูเก็ตมาอยู่กรุงเทพฯ ตอนอายุ 17 จนถึง 21 เป็นช่วงห้าปีที่เหมือนถูกบังคับให้เป็นผู้ใหญ่ ต้องเอาตัวรอดในสังคมเมือง สมัยนั้นปอยชอบมากในความเป็น conservative society มันยังไม่มีความแตกต่างระหว่างเจน ปอยรู้สึกว่าช่วงนั้นเป็นยุคที่มีความหมาย เพราะเราได้เรียนรู้เยอะมาก ได้เรียนรู้คน แฟชั่น วัฒนธรรม การเดินทาง ความยากลำบาก ถามว่าตอนนี้เป็นช่วงที่มีความหมายไหม มีเหมือนกันค่ะ แต่ในช่วงเวลานั้นปอยรู้สึกมั่นคง เพราะเราอยู่ในทุกๆ เหตุการณ์ที่ชีวิตวัยนั้นมันคาดเดาได้ ส่วนตอนนี้เราอยู่ในช่วงที่เดาเหตุการณ์อะไรไม่ได้เลย โรคระบาด สงครามกลางเมือง สังคม หรือการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ”
แล้วทุกวันนี้ยังมีความฝันอีกไหม
“ไม่มีเลยค่ะ ปอยให้อิสรภาพกับตัวเองเต็มที่ ไม่กดดันตัวเอง เพราะปอยเคยกดดันตัวเองมากๆ อย่างเช่นในวัยเด็กที่มีความฝันว่าอยากทำงานบันเทิง และต้องการก้าวไปสู่ระดับสากล พอถึงวันที่เราทำได้แล้ว หรือแม้แต่การที่เราเปิดบริษัท มีโรงงานของตัวเอง ท้ายที่สุดภาพที่คนอื่นมองมาอาจจะรู้สึกว้าว เราเหมือนคนประสบความสำเร็จ แต่เส้นทางไปตรงนั้นไม่ง่าย ค่อนข้างเหนื่อย ถามว่าตอนนี้ปอยโฟกัสกับอะไร คงเป็นเรื่องสุขภาพ เพราะในเส้นทางนั้นมันทำลายสุขภาพเราตลอดเวลา ทุกอันต้องแลกด้วยพลังงาน หลายๆ อย่างที่เราต้องสู้ รู้สึกว่าชีวิตที่เหมือนหนูถีบจักรหรือทำอะไรที่กดดันตัวเอง มันทำให้เหนื่อยทั้งร่างกายและสมอง
“ต้องบอกว่าก่อนปอยจะคิดตรงนี้ได้ นั่นหมายถึงปอยวางแผนเกษียณได้แล้ว ซึ่งการตกผลึกชีวิตวัยเกษียณต้องตกผลึกได้จริงๆ นะ ว่าคุณภาพชีวิตที่เราอยากจะเป็นตอนอายุเยอะเนี่ยหน้าตาเป็นยังไง และต้องมีระยะเหวี่ยงว่ามันจะบวกลบเท่าไหร่ด้วยในเรื่องความคิดตัวเอง เพราะฉะนั้นปอยจะเปลี่ยนจากขาวเป็นดำ ดำเป็นขาว ไม่น่าใช่ อาจจะขาวแล้วเป็นออฟไวท์ เป็นครีม เป็นไอวอรี่ คืออยู่ในโทนเดียวกัน ปอยเปรียบเทียบในเชิงสัญลักษณ์นะคะ
“แผนเกษียณของปอยต้องนึกถึงที่อยู่อาศัยเป็นหลักก่อน ต้องเป็นบ้านชั้นเดียวนะคะ ไม่งั้นขึ้นรถเข็นไม่ได้ (หัวเราะ) ปอยชอบครัวที่ใหญ่และดี เพราะเป็นคนใส่ใจสุขภาพก็จะใส่ใจเรื่องอาหารด้วย แล้วก็ชอบอากาศดีๆ เรารู้ว่าตัวเองเป็นคนขี้เบื่อ เพราะฉะนั้นสภาพแวดล้อมต้องไม่น่าเบื่อ เรื่องของไฟแนนซ์ตัดไปเพราะวางแผนแล้ว มันจับต้องได้ ไม่รู้ว่าคนส่วนใหญ่มีภาพเกษียณเหมือนปอยไหม แต่ภาพของปอยเป็นรูปบ้าน สถานที่ แล้วก็จะมีองค์ประกอบอื่นๆ เข้ามา สุดท้ายปอยไม่ได้อยากทำงานไปเรื่อยๆ แต่อยากใช้ชีวิตแบบมีอิสรภาพเรื่องเวลา อยากอยู่เฉยๆ อยากทำงานก็ทำ ไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ”
อะไรที่เติมเต็มชีวิตให้กับปอย หรือว่าไม่ต้องการแล้ว
“ต้องการสิ ปอยต้องการกินอาหารอร่อยมากๆ แล้วบางทีปอยก็เป็นโรคบ้าที่ชอบนั่งดูของสะสมของตัวเอง จริงๆ ปอยเป็นคอลเลกเตอร์ ชอบสะสมแอนทีกจิวเวลรี่ ก็ชอบไปนั่งดูอยู่นั่นแหละ ปอยชอบเรื่องราวของมัน ชอบมาก แล้วก็จะคุยกับกลุ่มคนที่ชอบเหมือนเรา ไม่ค่อยได้หยิบมาใส่หรอกค่ะเพราะไม่รู้จะใส่ไปไหน เพราะทุกวันนี้เราไม่ได้เป็นคนแต่งตัวแบบออกงานอยู่แล้ว
“อย่างนาฬิกา Breguet ที่มาถ่ายแบบวันนี้ก็ชอบค่ะ ปอยชอบตั้งแต่แมทีเรียลที่เขาใช้ เขาค่อนข้างคิดเยอะในการทำ เช่น การเอาเพชรมาทำเป็นเม็ดมะยม ปกติเราเห็นกันแต่หน้าเพชร แต่นี่เขาใช้ก้นเพชรมาเจียให้เป็นพุ่ม ดูแล้วก็ว้าว! สวยจังเลย รูปทรงของหน้าปัดที่เป็นวงรีก็เป็นซิกเนเจอร์ของ Breguet การเรียงตัวเลขบอกเวลาก็สวยมากเลย ปอยชอบเรือนที่เป็นผ้าซาตินมากที่สุด ตัวเรือนเป็นทองคำขาว สายเป็นผ้าซาตินสีดำ รู้สึกว่าใส่ได้ตลอดเวลา มันดูคลาสสิกด้วย เพราะเราชอบอะไรที่มันไม่ตะโกน อันอื่นก็สวยนะคะ อย่างเรือนที่เป็นทองคำ ยอมรับเลยว่าเป็นแบรนด์ที่มีดีไซน์สวยมาก
“แล้วก็อยากจะบอกเรื่องนี้ด้วย…ปอยยังใส่แบรนด์อยู่นะคะ เคยมีโควตคำพูดหลุดออกไปว่าปอยเป็นคนที่เหมือนจะแอนตี้แบรนด์เนม แล้วก็ชอบถุงผ้า ซึ่งถ้าไปดูฟุตเทจจริงๆ ปอยพูดว่าปอยลดลงเยอะ พอสื่อออกไปแบบไม่ครบ คนที่ไม่ใช้เลยก็เฮ แต่คนที่ใช้เขาจะมองว่าทำไมปอยถึงต่อต้าน เพราะว่าสุดท้ายเราต้องเคารพกัน ใครจะชอบอะไร ทุกคนมีสิทธิ ปอยพยายามจะบอกเสมอว่าปอยยังมีของแบรนด์เนมที่ตัวเองเก็บไว้ แต่แค่การซื้อเพิ่มของเรามันลดลง เพราะเราชอบสะสมในเรื่องอื่น อย่างเช่นที่ปอยพูดว่าชอบสะสมจิวเวลรี่ ซึ่งไม่ได้ดูถ่อมตนเลยนะ ถูกไหมคะ มันเป็นความชอบส่วนตัว แล้วเราเองก็ไม่ได้มีฐานะขนาดจะไปสะสมมากมาย แต่มันเป็นความสุขที่เรามี”
ถ้าขอให้วิเคราะห์ข้อดีและข้อด้อยของตัวเอง
“จุดด้อยก่อนแล้วกัน คือปอยเป็นคนใจร้อน ทำอะไรไวมาก เป็นคนใส่ใจกับรายละเอียดแค่เรื่องที่ตัวเอง pick up เท่านั้น แล้วก็เป็นคนเบื่อง่าย ซึ่งไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ส่วนจุดแข็งคือ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนลอจิกถูกต้อง ปอยว่าสำคัญมากนะ มันเหมือนความเชื่อที่แฝงอยู่ในตัว เพราะมันจะบอกเลยว่าอันนี้ควร อันนี้ไม่ควร เรียกว่าเป็นคนเห็นถูกเป็นถูก เห็นผิดเป็นผิด เราเป็นคนที่เรียนรู้แล้วมองเห็นและชอบวิเคราะห์ คือวิเคราะห์ทั้งตัวเองและคนอื่น แล้วก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองดีที่สุด แต่มักวิเคราะห์ว่าตัวเองควรจะดีขึ้นได้มากกว่านี้ หรือการมองคนอื่น เราก็จะไม่ตัดสินเขา”
แล้วอนุญาตให้ตัวเองทำผิดบ้างไหม
“อนุญาตบ่อยค่ะ แล้วก็จะบอกขอโทษนะ (หัวเราะ)”
‘ความฉลาด’ กับ ‘ความสวย’ ถ้าให้เลือกอย่างเดียว
“ต้องฉลาดค่ะ สำคัญมาก ดูจากประวัติศาสตร์ได้เลย ซูสีไทเฮาไม่ได้สวยมาก แต่ฉลาดมาก ผู้หญิงหรือใครก็แล้วแต่ beauty privilege สำคัญ ถ้าใช้ความฉลาดในการ utilize ความสวย มันก็ยิ่งได้ไปอีก ปอยไม่ได้ต่อต้าน beauty privilege นะ ปอยยอมรับว่ามันมีจริง แต่ปอยรู้วิธีใช้ ถ้าเลือกได้ปอยเลือกฉลาดอยู่แล้ว เหมือนถ้าเรามีตรรกะที่ถูกเนี่ย…ไปตรงไหนก็รอด”
Photographer: Napat Gunkham
Stylist: Piphacha Vonpiankul
Makeup: Surapre Achirakul
Hair: Pongsiri Pornpijaipak
Photographer Assistants: Sanpasiri Chaosaowpa, Keerati Subannarat
Stylist Assistant: Naruemol Namkaew
Location: The Champagne Bar at Waldorf Astoria Bangkok
