Triage (ทริอาช) ซีรีส์แนว Medical Drama จากค่ายทีวี ธันเดอร์ ที่ได้ 4 นักแสดงหนุ่มมาปล่อยฝีมือโชว์ความสามารถกันอย่างสุดฝีมือ กว่าจะมาเป็นซีรีส์ที่มีฉากหลังเป็นเรื่องราวการทำงานของแพทย์ห้องฉุกเฉิน เบื้องหลังการทำงานถือเป็นความท้าทายของทีมงานทุกคน รวมถึงนักแสดงหลักทั้ง 4 คน เต้–ดาวิชญ์ ตี๋–ธนพล ต้นน้ำ–เปี่ยมชล โอ๊บ–ธนดล พวกเขาต้องเผชิญกับความท้าทายอะไรบ้าง มาฟังพวกเขาเปิดใจกันดีกว่า
เต้-ดาวิชญ์ กรีพลฤกษ์ รับบทหมอติณห์
บทบาทหมอติณห์ของเต้ได้รับคำชมมากมาย เบื้องหลังมันยากประมาณไหน
ยากมากครับ เป็นเรื่องที่บอกว่ายากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ มันมีความยากในการแสดง ในแง่ของเนื้อเรื่อง ในแง่ของวิชาชีพ และเป็นเรื่องของการย้อนเวลา ซึ่งทุกครั้งหมอติณห์จะจำเรื่องราวทุกอย่างได้คนเดียว แล้วแต่ละลูปที่ย้อนกลับไปกลับมา ความรู้สึกเราที่มีต่อตัวละครอื่นจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เหมือนต้องไล่ไทม์ไลน์ของตัวเราไปด้วย ยากในทุกมิติเลยครับ ตอนที่รู้ว่าเราได้รับบทนี้มันมีความรู้สึกสองอย่างผุดขึ้นมา คือดีใจมาก และกดดันมาก เรารู้สึกว่าเป็นภารกิจที่ยิ่งใหญ่มากแน่ๆ
ยากทั้งเรื่องไหม หรือมีช่วงไหนที่พีคมากสำหรับเรา
ยากตั้งแต่ต้นเรื่องจนจบเลย อีพีแรกๆ หลายคนจะเห็นแล้วว่ายากตรงพาร์ตหมอ การสวมวิชาชีพแพทย์ห้องฉุกเฉินไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การที่คนคนหนึ่งจะไปสวมวิชาชีพที่คุณหมอเขาใช้เวลาเป็นสิบๆ ปีเพื่อเรียนวิชาชีพนี้ ไหนจะประสบการณ์อีก ติณห์เป็นหมอห้องฉุกเฉินปีที่สาม หมายถึงว่าเขาเรียนเวชศาสต์ฉุกเฉินเป็นปีสุดท้ายแล้ว ในความชำนาญหลายๆ อย่างเขาคือพี่ใหญ่ในห้องฉุกเฉิน พูดง่ายๆ ว่าโรคทุกอย่างเขาเห็นมันจนชินแล้ว อย่างคำศัพท์ที่พูดออกมาก็เป็นคำที่เราพูดในชีวิตประจำวัน เต้ต้องทำให้ติณห์พูดศัพท์ที่เหมือนใช้อยู่ทุกวันให้ได้
การรักษาโรคก็มีหลายโรค เราต้องลงมือจริงๆ การจับอุปกรณ์เป็นเรื่องที่ยากมาก เต้ต้องเอาอุปกรณ์ทุกอย่างกลับบ้าน ทีมงานบอกแต่แรกแล้วว่าเขาจะถ่ายลองเทค ซึ่งคำว่าลองเทคมันไม่เหลือพื้นที่ให้ความผิดพลาดเลย ไม่ใช่ตัวเต้อย่างเดียว แต่ช่างกล้อง ทีมงาน นักแสดงที่เข้าฉากทุกคนต้องไปด้วยกันหมด เพราะฉะนั้นทุกดีเทลในฉากเราต้องทำให้ชำนาญ ไม่งั้นถ้ามันไม่เข้ามือ ลองเทคนั้นจะไม่เกิดเลย ก็เป็นที่มาของการขออุปกรณ์ทุกอย่างกลับบ้าน จริงๆ เต้แอบกลัวเข็มนิดนึง ต้องขอกลับบ้านมาจับมาถือจนรู้สึกว่าเราไม่กลัวแล้ว
กระแสตอบรับดีขนาดนี้ เต้รู้สึกอย่างไร
ชื่นใจมากครับ ตอนแรกรู้สึกกดดันว่าเราจะทำหน้าที่นี้ได้ดีแค่ไหน จะมีจุดผิดพลาดเยอะไหม มันกังวลไปหมด มันยากมากๆ ครับ ตอนที่เขาบอกว่า โอเค เขาเลือกเรานะ เราคิดว่าจะทำได้ไหม ไม่มีในหัวเลยว่าเราจะรับบทการรักษาในห้องฉุกเฉินยังไง มันไกลความเป็นจริงมากเลย แต่วันที่ซีรีส์ออกไปแล้วได้รับฟีดแบ็ก มีบุคลากรทางการแพทย์มาชื่นชมว่าใกล้เคียงความเป็นจริงมากๆ ทำได้โอเคมากเลย เก็บดีเทลได้ดี มันรู้สึก โอ้โห! ครั้งหนึ่งเราได้รับคำชมจากคุณหมอ เป็นเกียรติแก่ชีวิตมากๆ
ในฐานะนักแสดง เต้ได้อะไรกลับไปจากเรื่องนี้บ้าง
อาจจะเป็นเรื่องแอตติจูดของคุณหมอครับ เรื่องการจัดระเบียบ ซึ่งเต้ว่าอันนี้เอาไปใช้ในชีวิตได้ คืออะไรสำคัญเร่งด่วนให้ทำก่อน เต้ชื่นชมมากๆ เลยกับความรู้วิชาชีพแพทย์ มันลึกซึ้งกว่าที่พวกเราเห็นมากๆ มันผ่านการคิดค้นมานานกว่าจะเป็นวิชาชีพแพทย์ รู้สึกชื่นชมบุคลากรทางการแพทย์ เป็นวิชาชีพที่มีคุณค่ามากๆ เต้รู้สึกว่าแค่เรามาสวมบทในละคร เรายังรู้สึกว่าได้ช่วยชีวิตคนให้เขารอดกลับไปหาพ่อแม่ หาคนที่เขารัก ไปเลี้ยงดูครอบครัวต่อ เป็นอาชีพที่มีความหมายมากๆ อยากให้กำลังใจบุคลากรทางการแพทย์ทุกคนด้วย เบื้องหลังเขาทั้งเหนื่อยทั้งอดหลับอดนอน รับความกดดัน รับความเครียดในการยื้อชีวิตคนมากๆ
เต้ได้คุยกับคุณหมอที่มาช่วยคอนซัลต์เยอะมากๆ ครับ คุยกันไปถึงเรื่องไลฟ์สไตล์ จนรู้สึกว่าจับแอตติจูดบางอย่างได้ อันนี้สำคัญมากๆ เลยครับ เป็นเหมือนวัตถุดิบให้เราเอามาใช้ในการแสดง แอตติจูดหนึ่งที่เรารู้สึกว่าต้องไปสวมก็คือการทำให้คนไข้รอดให้ได้ มันคือการยื้อชีวิตแข่งกับเวลา เราจะคิดอยู่ตลอดว่าวินาทีนี้คือความเป็นความตาย แล้วมันอิมแพ็กต์กับการแสดงมากๆ ด้วยแอตติจูดที่ว่าชีวิตคนไข้สำคัญสุด ทุกวินาทีมีความหมายมากๆ พอด้วยแอตติจูดนี้ทุกอย่างมันออกมาเอง แล้วอีกอย่างที่เต้ชอบมากๆ คือการจัดระบบในห้องฉุกเฉิน เป็นที่มาของคำว่าทริอาช มันคือจุดคัดกรอง ทุกอย่างมีระบบรองรับเป็นขั้นตอนไว้แล้ว
อยากยกความดีนี้ให้กับใครเป็นพิเศษ
ให้ทีมงานทุกคนเลยครับ รวมถึงคุณหมอที่มาให้ความรู้ด้วย เต้ว่าทีมงานมีกรอบ มีเป้าหมายที่เขาจะไปน่ะครับ เหมือนเขาปักหมุดให้เราว่าเขาอยากได้มาตรฐานแบบนี้นะ อยากได้ภาพแบบนี้นะ แล้วเขามีโปรเซสในการเวิร์กช็อป เขาให้ความสำคัญมากๆ กับขั้นตอนการทำการบ้านก่อนที่จะไปถ่าย แล้วมันปั้นมันฟูมฟักให้เราไปถึงจุดนั้นได้ เหมือนเขาวาง route ไว้ให้ เราก็วิ่งไปตาม route ของเขา
เมสเสจจากเรื่องที่ต้องการจะบอกกับคนดู
พูดถึงความน่าสนใจก่อนแล้วกัน เต้ว่าทริอาชเป็นเรื่องท้าทายมากๆ ที่เล่นกับวิชาชีพแพทย์ นำเสนอวิชาชีพให้เห็นมุมมองจริงๆ ของแพทย์ห้องฉุกเฉิน แล้วครอบด้วยความแฟนตาซีเรื่องของการย้อนเวลา เต้ว่ามันท้าทายว่าเราจะเดินเส้นเรื่องยังไงแล้วไปจบลงยังไง เพราะว่าตอนที่เราอ่าน ตอนที่เราตามเนื้อเรื่องไป เราก็ลุ้นไปกับเนื้อเรื่องว่าทางผู้เขียน ผู้แต่ง และทีมงานจะเดินเรื่องหรือพาเราไปจบตรงไหน เส้นเรื่องนี้จะลึกลงไปแล้วมันจะไปต่อกันยังไง ใครจะไปเชื่อมกับใคร หรือไปกระทบกับชีวิตใคร อันนี้มองในแง่ความน่าสนใจของเนื้อเรื่องนะครับ
ส่วนสิ่งที่ให้กับคนดู เต้ว่าคือการได้รับ second chance ของหลายๆ คนน่ะครับ ว่าถ้าคุณได้โอกาสที่สองกลับมาแก้ไขอะไรบางอย่าง คุณจะแก้ไขอะไร มันเหมือนไปสะกิดใจคนดูว่าทุกวันนี้ในชีวิตจริงเราย้อนกลับมาไม่ได้หรอก แต่ว่าถ้าเราผ่านวันนี้ไป มันมีอะไรที่เราจะเสียใจทีหลังหรือเปล่า
การโคจรมาทำงานกับตี๋อีกครั้ง
เราได้เล่นด้วยกันมาหลายเรื่องแล้ว แต่ครั้งนี้ถือว่าได้กลับมาร่วมงานเต็มตัวในรอบห้าปี ตั้งแต่เดือนเกี้ยวเดือนซึ่งเป็นเรื่องแรกที่เล่นด้วยกัน ด้วยความที่เรายังไม่ได้มีบทที่เข้ากันจริงๆ จังๆ แฟนคลับที่ซัพพอร์ตเราตั้งแต่เมื่อห้าปีเขาก็คาดหวังว่าวันหนึ่งเราจะได้กลับมาร่วมงานเต็มตัวอีก แต่ปีที่สองก็แล้ว ปีที่สามก็แล้ว ก็ยังไม่มีผลงาน จนปีนี้ได้กลับมาเล่นทริอาชด้วยกันเต็มตัวเลย ก็เป็นอะไรที่ fulfill ทั้งเราสองคนและแฟนคลับที่เขาซัพพอร์ตด้วย
พูดถึงกันให้ฟังหน่อย
ในมุมนักแสดง เราทั้งคู่รู้สึกว่าจากวันนั้นเราไปเก็บประสบการณ์กันมาเยอะขึ้นครับ และด้วยความที่เรื่องนี้มันยากทั้งกับตัวเต้และตัวตี๋มาก ส่วนของเต้ที่ยากคืออาชีพแพทย์ ทั้งการย้อนเวลา ส่วนของตี๋คือเขาต้องส่งคาแร็กเตอร์ที่ฉีกไปจากตัวตนของเขา แล้วก่อนหน้าที่จะถ่ายเราก็กังวลด้วยกันทั้งคู่ เพราะเราต้องรับบทที่เป็นเหมือนอีกขั้นของเรา เราต้องเวิร์กกับมันเยอะมากๆ พอวันที่มาถ่ายปุ๊บ น้องแบบเก่งขึ้นครับ คือเมื่อห้าปีที่แล้วเราเป็นมือใหม่ เราเป็นนักแสดงที่ยังไม่มีประสบการณ์ พอมาวันนี้เราทำให้ตัวละครมีมิติมากขึ้น น้องทำให้ตัวละครนี้มีมิติมากขึ้น คือเหมือนมีปมในชีวิต รู้สึกว่าเวลาทำให้เราเติบโตขึ้นจริงๆ
ตี๋เมื่อห้าปีที่แล้วกับตี๋วันนี้ การแสดงของเขาที่ทำให้เรารู้สึกทึ่ง
ด้วยคาแร็กเตอร์ต้อลจะเป็นคุณหนูจอมหยิ่ง อีโก้จัด หยิ่งจัด ไม่ค่อยแคร์คน ขณะที่ตี๋เป็นคนเฟรนด์ลี่ เข้าถึงง่าย เป็นคนโอเพ่นมากๆ จิตใจดี เป็นคนเทคแคร์ วันที่เข้าฉากเขามองเราด้วยแววตาที่เย็นชา (หัวเราะ) เรารู้สึกว่าสิ่งที่เขาส่งมาให้เราเป็นต้อลจริงๆ เคมีที่เขาส่งมาคือตัวต้อลไม่ใช่ตัวตี๋ เลยทำให้เรารู้สึกว่าทึ่งเขาจริงๆ
เรื่องนี้เล่าถึงการแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด ชีวิตจริงของเต้มีอะไรที่อยากกลับไปแก้ไขไหม
มันมีอยู่แล้วล่ะครับ หลายอย่างในชีวิตที่เราทำผิดพลาดไป และอยากจะแก้ไข หรือไม่น่าทำอย่างนั้นเลย แต่มานั่งคิดอีกที ในแง่หนึ่งมันก็ดีนะ ความผิดพลาดมันก็สอนเรา ถ้าเราไม่ผิดพลาดในวันนั้น เราก็คงทำไม่ถูกในวันนี้ เต้เลยคิดว่าความผิดพลาด ความไม่น่าเลยว่ะ ในหลายๆ อย่างมันก็มีข้อดีเหมือนกัน เต้ชอบประโยคหนึ่งของคุณตันมากเลย เขาบอกว่าคนเราล้มได้ แต่ว่าวันที่คุณล้มแล้วลุกขึ้นมา คุณอย่าลืมเก็บของที่คุณทำหล่นไว้ด้วย เขาเปรียบเหมือนกับว่าเราผิดพลาดกันได้ แต่บทเรียนที่ได้จากความผิดพลาดนั้นอย่าลืมเก็บมาด้วยนะ มันมีค่ามากๆ เต้เลยรู้สึกว่าถ้าย้อนเวลาได้ก็คงดีเนอะ ได้กลับไปแก้ แต่ไอ้ความผิดพลาดนั้นน่ะไม่เป็นไรหรอก มันก็เป็นบทเรียนที่ดีให้กับชีวิต
ตัวตนของเต้ที่ยังไม่มีใครรู้
เต้เป็นคนจริงจังกับชีวิต เป็นคนที่เวลาได้รับอะไรแล้วจะจริงจังถึงขั้นบางทีขี้กังวลเลยด้วยซ้ำ คิดว่าเราจะทำผิดพลาดไหม แล้วเวลาที่ตัวเองเตรียมตัวมาไม่ดีหรือว่าซ้อมมาน้อยเกินไป เต้จะกังวล จะนอนไม่หลับ จะรู้สึกไม่ดีเลย คนที่ไม่รู้จักอาจจะมองว่าเราเป็นคนติสท์ๆ ชิลๆ แต่เวลาทำงานเราจะซีเรียสมาก จนแอบเครียดเกินไปในบางที ก็เหมือนเรียนรู้มากขึ้นว่า โอเค พาร์ตที่เราจริงจัง เราเครียด เราเต็มที่มันดีนะ เครียดนิดนึงทำให้เต็มที่กับงาน แต่พอมันเลยจุดพอดีไป เต้รู้สึกว่ามันทำให้งานเราไม่ดีละ เพราะว่างานเราหลายๆ อย่างต้องสื่ออารมณ์ ความรู้สึก ใช้ความรีแลกซ์ เราเลยเรียนรู้ที่จะดึงตัวเองกลับมาผ่อนคลาย สบายๆ เหมือนเราดราฟต์ภาพไว้หลวมๆ แล้วที่เหลือเราไปแต่งเติมเองดีกว่า
ตี๋–ธนพล จารุจิตรานนท์ รับบทต้อล
ต้อลเป็นนักศึกษาที่นิสัยตรงข้ามกับตัวจริงของตี๋มากเลย
บุคลิกนิสัยใจคอของต้อลจะตรงข้ามเลยในช่วงแรกๆ เขาจะเป็นคนหยิ่ง ใจร้อน ไม่ค่อยฟังใคร เอาแต่ใจ แต่ตี๋คือยอม แล้วแต่ทุกคนเลย ตี๋โอเค ถ้าสนิทแล้วจะพูดเยอะ พูดไม่หยุด น็อตหลุด (หัวเราะ) ส่วนต้อลไม่พูดเลย จะพูดน้อยแต่ต่อยหนัก คาแร็กเตอร์ที่ตี๋ได้มาสวมเป็นคาแร็กเตอร์ใหม่ที่ไม่เคยทำ บางทีมันก็รู้สึกฝืนบ้างว่า เฮ้ย ถ้าเป็นเรา เราจะไม่ทำแบบนี้ ซึ่งทำให้รู้เลยว่าการเป็นนักแสดงที่ดี เขาต้องเป็นตัวละครนั้น โดยที่ห้ามเอาตัวเองไปมอง แต่ให้เป็นตัวละครมองเหตุการณ์ต่างๆ เพราะว่าเราผ่านอะไรมาไม่เหมือนกัน
ตี๋เลยไปทำการบ้านกับตัวละครหนักขึ้น เพื่อที่จะได้เข้าใจตัวละครว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง เขาโดนคนอื่นสปอยล์ ทุกอย่างมันดีไปหมด และในเมื่อทุกคนโอเคกับฉัน ทำไมฉันต้องแคร์คนอื่นด้วย ในเมื่อฉันทำอะไร เพื่อนก็ว่าดี พ่อแม่ก็ไม่ว่าอะไร สุดท้ายทุกคนก็ต้องยอมต้อล แล้วการที่ทุกคนโอเคกับเราแล้ว มันจะมีสิ่งไหนที่ขวางเราได้อีก ก็คือถ้าเราเข้าใจตัวต้อลดีแล้ว เราจะเล่นเป็นเขาได้สบายใจมากขึ้น
แรกๆ ก็ยังไม่สบายใจที่เล่นเป็นต้อล ตี๋ไม่อยากตะคอก ไม่อยากดุ ไม่อยากทำร้ายจิตใจของใคร แต่ว่าต้อลไม่ได้คิดว่าเขาทำร้ายจิตใจใครนะ แต่เขามองว่ามันเป็นสิ่งที่เขาทำมาตลอดอยู่แล้วเป็นปกติ แต่ว่าตี๋มองว่าเขาไม่ปกติแค่นั้นเอง เพราะฉะนั้นตี๋ต้องปรับความคิดใหม่ว่าไม่ใช่ตี๋มอง แต่เป็นต้อลมองคนอื่นว่าก็เขาทำแบบนี้ ถึงเขาจะตวาดคนอื่น หรือจะพูดแทงใจดำกับคนอื่น มันก็เป็นเรื่องธรรมดา ทำให้เราได้เวิร์กแล้วก็ทำคาแร็กเตอร์นี้ได้ดีมากขึ้นครับ
พอสวมบทเป็นต้อล ตี๋ประทับใจคาแร็กเตอร์นี้ตรงไหน
ด้วยความที่ต้อลมีนิสัยตรงข้ามกับชีวิตจริงของเรามากๆ การได้เห็นคอนทราสต์ของตัวเองก็เป็นสิ่งที่ดีเหมือนกัน แบบว่าเราจะรู้ข้อดีข้อเสียของคาแร็กเตอร์นั้นๆ ซึ่งเราจะรู้ว่าตัวเองบกพร่องอะไรบ้าง กลับกลายเป็นว่าบางอย่างที่เราบกพร่อง แต่ว่าถ้าเป็นต้อล จุดนี้เขาจะไม่เป็นเลย เขาจะชิลๆ ไม่มานั่งคิดเยอะ บางทีเรื่องนี้เซนสิทีฟ เราก็คิดมาก แต่ต้อลเลือกที่จะตัดปัญหาออกไป แล้วก็ไม่เห็นจะต้องแคร์คนทั้งโลก อะไรแบบนี้ บางทีการที่เราแคร์คนทั้งโลก ใจเราจะเหนื่อยซะเอง แต่ถ้าแคร์ตัวเองมากไป เราก็จะเป็นคนเห็นแก่ตัว เพราะฉะนั้นการได้มาเล่นบทต้อล ทำให้ตี๋ได้เห็นบาลานซ์ว่าเราต้องเลือกแคร์คนอื่นด้วย แล้วก็แคร์ใจตัวเองด้วย
บางทีเราแคร์คนอื่นเยอะเกินไปจนเราไม่แคร์ใจตัวเองเลย เลยทำให้รู้สึกว่าแคร์ตัวเองบ้างก็ดีนะ มันทำให้เรามีความสุขขึ้น เราต้องรักตัวเองให้เป็น เราถึงจะมีความสุขได้ แต่ถ้าเรารักคนอื่นมากกว่าแล้วเราไม่มีความสุขก็อย่าเลย พยายามกลับมามองใจตัวเองบ้าง มันทำให้เราเห็นบาลานซ์ของตรงกลางว่าการดำเนินชีวิตต่อไป เราควรจะไม่มากไม่น้อยเกินไป ไม่ควรเป็นตี๋เยอะเกินไป แล้วก็ไม่ควรเป็นต้อลเยอะเกินไป ควรบาลานซ์ให้มีความสุขอยู่ตรงกลาง เจอสถานการณ์อะไรเราก็จะผ่านไปได้
การร่วมงานกับเต้เป็นไงบ้าง เคมีระหว่างหมอติณห์กับต้อล
เมื่อห้าปีที่แล้วเรามีการเข้าคู่กันน้อยมาก เรื่องนี้เราต้องเป็นติณห์กับต้อล เพราะฉะนั้นเคมีของเต้กับตี๋ต้องสลัดออกไปเลย เราต้องเป็นพี่ติณห์กับน้องต้อลที่เขามีเคมีคู่กัน พี่เต้สวมบทเป็นติณห์ ผู้ชายที่ดูอบอุ่น นอกจากความอบอุ่นก็ยังมีความเป็นหมอที่เขาจะมีคาแร็กเตอร์ ทำอะไรแบบมีลำดับขั้นตอน 1 2 3 4 เพราะฉะนั้นการเต๊าะของเขาจะมีลำดับเหตุการณ์ ซึ่งปกติต้อลจะไม่ค่อยไว้ใจใคร ไม่สุงสิงกับใครอยู่แล้ว ยิ่งเจอคนมาเข้าหาแบบ attack ก็จะยิ่งไม่ไว้ใจเยอะกว่าเดิม
ความรู้สึกที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของทริอาช
ตี๋ว่าเป็นซีรีส์ที่ค่อนข้างโชว์ศักยภาพ แล้วก็จะได้เห็นว่าการที่หมอทำงานจริงๆ เขาทำงานกันอย่างไร การลำดับขั้นตอนของงาน ใครที่กำลังชื่นชอบอยากเรียนทางด้านนี้ ดูซีรีส์เรื่องนี้ก็จะตัดสินใจได้เลยว่าถ้าเราเป็นหมอ เราต้องเจอสถานการณ์แบบนี้นะ แล้วถ้าเรารักษาคนไข้ได้สำเร็จ ความดีใจความภูมิใจมันเป็นแบบนี้นะ เป็นซีรีส์ที่มีการลำดับภาพค่อนข้างเป็นแบบหนังฝรั่ง และเป็นลองเทคด้วย เป็นอะไรที่ดีมากๆ ครับ
เรื่องนี้เกี่ยวกับการแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด ในชีวิตจริงของตี๋เคยมีอะไรที่อยากกลับไปแก้ไขบ้างหรือเปล่า
เมื่อก่อนเวลาทำอะไรผิดพลาดก็อยากกลับไปแก้ไขนะ แต่พอโตขึ้นตี๋มองกลับกัน กลายเป็นว่าไม่อยากแก้ไขอะไรเลย เพราะว่าสิ่งที่เราผิดพลาดเหล่านั้นทำให้เราโตในวันนี้ ถ้าชีวิตเราดีมาตลอดหรือโรยด้วยกลีบกุหลาบ เราจะไม่รู้เลยว่าสิ่งไหนดีหรือไม่ดี เราจะรู้สึกว่ามันคือปกติของเรา แล้วพอวันหนึ่งถ้าคุณเจอเรื่องร้ายๆ อาจทำใจไม่ได้ก็ได้นะ การที่เราเจอดีเจอร้ายสลับกันไป ทำให้เราเติบโตขึ้น ทำให้เรารู้ว่าควรทำอะไรและไม่ควรทำอะไร มันเลยทำให้รู้สึกว่ายิ่งเราเจอความลำบาก หรือเจออุปสรรคหนักหนามากเท่าไร เราจะโตมากยิ่งขึ้นเท่านั้น แล้วทำให้เราใช้ชีวิตอยู่กับสังคมและสิ่งแวดล้อมรอบข้างได้ดียิ่งขึ้น ตี๋เคยเห็นคนที่ประสบความสำเร็จมากๆ กว่าเขาจะไปถึงจุดนั้นได้ก็ไม่ง่าย เขาผ่านประสบการณ์ความยากลำบากมาเยอะ โดนทั้งหนามทิ่มแทง แต่เขาก็ผ่านมาได้และพัฒนาตัวเองจนถึงจุดนั้น
แสดงว่าพร้อมที่จะโดนหนามทิ่มแทง
โดนมาเยอะแล้วดีกว่าครับ กว่าจะมาถึงจุดนี้ก็ไม่ได้ง่ายเลยครับ เพราะเราไม่ได้รู้จักคนในวงการ ไม่ได้มีคอนเน็กชั่นอะไร ตี๋มาจากสายการประกวด มาจากต่างจังหวัด ผ่านมากว่าสิบปีนะครับกว่าจะมาถึงจุดนี้
เป้าหมายสำคัญที่อยากทำให้สำเร็จ
เมื่อก่อนตอนเราเป็นเด็กก็อยากจะหาเงินเยอะๆ เพราะอยากเลี้ยงอาม่า คือเราโตมาโดยที่มีอาม่าคอยช่วยดูแล แล้วยิ่งอาม่าแก่ขึ้นทำให้เรายิ่งมีแรงแอ็กทีฟ อยากจะหาเงินให้ไวที่สุด เพื่อที่ว่าอยากให้อาม่า เลยทำให้เราขยัน อดทนในการทำทุกอย่างตั้งแต่เด็ก ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลดความมานะนั้น จนวันหนึ่งที่อาม่าเสียไปเมื่อสองปีที่แล้ว รู้สึกว่าแพสชั่นของตัวเองที่เคยมีมาตั้งแต่แรกที่ต้องการให้อาม่าสุขสบาย มันหายไปหมดเลย กลายเป็นว่าไม่อยากทำอะไร จะทำไปเพื่ออะไร เพราะฉันก็ไม่ได้ต้องการเงินเยอะ ฉันต้องการแค่ดูแลอาม่า แต่วันหนึ่งที่ความคิดมันตกผลึก เราคิดว่าที่เขาเลี้ยงเรามาดีขนาดนี้ เขาคงไม่ได้อยากให้เราใช้ชีวิตแบบหมดอาลัยตายอยากอย่างตอนนี้มั้ง แต่เขาต้องการให้เราใช้ชีวิตให้ดียิ่งขึ้นไปอีก หลังจากนั้นมาตี๋เลยมีเป้าหมายใหม่ แพสชั่นใหม่ ก็คือทำงาน ดูแลตัวเองให้ได้ พอดูแลตัวเองได้แล้วก็จะดูแลคนอื่นได้ ดูแลครอบครัวได้ ทำตัวเองให้ประสบความสำเร็จ แล้วเอาความสำเร็จนั้นแบ่งปันให้คนอื่น
ณ ตอนนี้มีอะไรที่ท้าทายเราบ้าง
น่าจะเป็นเรื่องงานและการใช้ชีวิตครับ เพราะว่าบางทีถึงแม้เรารู้อะไรมากมาย แต่ด้วยความที่เป็นมนุษย์ เรามีจิตใจ พอมีอะไรมากระทบก็เจ็บปวด ก็จะพยายามปรับตัวให้ได้มากที่สุด เหมือนบางทีถ้าเราเจอเรื่องนี้ เราอาจโกรธเป็นวัน เราก็ฝึกให้อภัย เหลือแค่โกรธครึ่งวัน ชั่วโมงเดียว หรือสิบนาที ฝึกให้มันน้อยลงๆ รู้สึกกับสิ่งที่มันทุกข์ยากให้น้อยลง เช่นเดียวกับความสุข ถ้าเรามีความสุขมากหรือได้รับความสุขมากเกินไป เราจะมีความคาดหวัง พอวันหนึ่งเราไม่ได้หรือไม่มีความสุขแบบนี้แล้ว เราจะโหยหามัน แล้วเราก็อยากจะได้มันอีก ยิ่งได้มากก็ยิ่งอยากเข้าไปอีก เพราะฉะนั้นการที่เรามีความสุขให้รู้สึกน้อยที่สุด ถ้าเปรียบเป็นสายทางธรรมก็คือให้มองทุกอย่างเหมือนผ่านกล้อง อะไรจะเกิดขึ้น เป็นตายร้ายดี มันจะไม่รู้สึกอะไรเลย
ต้นน้ำ-เปี่ยมชล ดำรงสุนทรชัย รับบทหมอสิงห์
เรียกว่าพลิกคาแร็กเตอร์จากที่เคยแสดงมาเลย
ผมชอบบทนี้ตั้งแต่แคสต์แล้วครับ ที่ผ่านมามีโอกาสได้เล่นเป็นคาแร็กเตอร์แนวคอเมดี้ พอมาเล่นบทหมอสิงห์ที่มีความจริงจัง ขรึม มีความเป็นผู้นำสูง แล้วเขาจะนิ่งกว่าตัวจริงเรามาก เป็นการท้าทายเราอีกแบบหนึ่ง เรามีการไปเวิร์กช็อปที่โรงพยาบาล เขาจะอธิบายให้ฟังว่าห้องฉุกเฉินมีอะไรบ้าง ใครมีหน้าที่อะไร ตอนไปวันแรกก็ท้อแล้วครับ คิดว่า เอ้ย! มันยาก เราจะทำได้เหรอ แต่ว่าพอได้ผ่านการเวิร์กช็อปหลายๆ ครั้ง ไปโรงพยาบาล 4-5 แห่ง ไปยืนสเกาต์อยู่ในห้องฉุกเฉินดูว่าหมอเรสซิเดนต์ปีสามเขามีหน้าที่อะไร การตัดสินใจของเขาเป็นยังไง ความตื่นเต้นจะน้อยกว่ารุ่นน้องไหม แล้วก็กลับมาทำการบ้านเองที่บ้าน มีการซ้อมกับอุปกรณ์เพราะเราไม่รู้จักหรอกว่ามันเรียกว่าอะไร อย่างสเต็ทฯ เราก็เรียกว่าหูฟัง กรรไกรก็มีชื่อของมัน หรือ forceps โน่นนี่ โชคดีที่ได้พี่โอ๊บเล่นคู่กับเรา เขาเป็นหมอด้วย เรามีโอกาสได้นอนห้องเดียวกันตลอดที่เชียงใหม่ เวลามีอะไรก็ถามเขา
คาแร็กเตอร์หมอสิงห์ที่เราประทับใจ
ถ้าเป็นตามบทบาทคงเป็นการรักความยุติธรรมของหมอสิงห์ เขาจะมีแค่ขาวกับดำ อะไรที่ไม่ถูกต้องเขาจะต่อสู้เพื่อความถูกต้อง ถึงแม้จะต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงหรือมีอันตราย เขาก็จะเลือกที่จะทำให้มันถูกต้อง โดยไม่สนใจระบบอาวุโสในโรงพยาบาล ที่ประทับใจอีกอย่างคือการที่เราเล่นคาแร็กเตอร์ที่เป็นคอเมดี้มาตลอด เราก็กลัวคนจะติดภาพจำของเรา แล้วพอมาสวมบทเป็นหมอสิงห์ คนจะเชื่อหรือเปล่าว่าเราเป็นหมอสิงห์ในแบบที่นิยายเขียนมา สุดท้ายพอเราทำงานอย่างหนักแล้วผลงานออกมาดีก็ชื่นใจเหมือนกัน พอมีคนบอกว่าไม่เคยเห็นต้นน้ำมุมนี้มาก่อนเลยนะ ไม่เคยเห็นมุมจริงจังของเรา ก็ได้รับคำชมพอสมควรเหมือนกัน รู้สึกว่าความตั้งใจของเราอย่างน้อยก็มีคนเห็น
พอเล่นบทนี้แล้วติดคาแร็กเตอร์หมอสิงห์บ้างไหม แบบว่าสนุกสนานน้อยลง
ผมว่าทุกคนก็มีหลากหลายอารมณ์อยู่ในตัวเองอยู่แล้วนะ คนที่สนุกมากๆ เวลาเหนื่อยก็อาจจะอยากอยู่คนเดียว หรือบางคนเป็นคนเงียบมากๆ ก็อาจจะมีพาร์ตที่ร่าเริง เราก็เหมือนไปดึงเอาความรู้สึกในมู้ดนั้นของเราออกมาถ่ายทอด ในวันที่เราอยากจริงจังกับบางเรื่อง เราหยิบตรงนั้นมาใช้มากกว่าแล้วเอามาขยายให้ใหญ่ขึ้น ผมคงไม่ติดคาแร็กเตอร์หรอกครับ เพราะว่าผมก็มีความเป็นหมอสิงห์บางอย่างอยู่ในตัวอยู่แล้ว เราแค่หยิบไปใช้มากกว่า พอเล่นเสร็จก็เอาไปวางคืนที่เดิม
อาชีพนักแสดงกับอาชีพหมอ ต้นน้ำคิดว่าสองอาชีพนี้มีอะไรที่คล้ายกันหรือต่างกันไหม
สิ่งที่คล้ายอย่างหนึ่งเลยนะ ผมรู้สึกว่าเป็นอาชีพที่ต้องใช้ร่างกายตลอดเวลาเหมือนกัน และใช้สมองไปพร้อมร่างกายด้วย นักแสดงต้องทำร่างกายให้พร้อมตลอดเวลา ถ้าเราไม่พร้อมที่จะแสดง เราจะถ่ายทอดออกมาดีได้ยังไง หมอก็เหมือนกัน ถ้าป่วยหรือไม่พร้อม เขาจะไปรักษาคนอื่นได้ไง ส่วนความต่างก็คงเป็นเรื่องที่นักแสดงต้องใช้สมองซีกที่เป็นความคิดสร้างสรรค์ เหมือนทำงานอาร์ตชิ้นหนึ่งน่ะครับ ส่วนหมอจะใช้ความจำ ใช้เมโมรี่เยอะหน่อย แต่สุดท้ายแล้วนักแสดงก็ต้องจำบทอยู่ดี ผมว่ามันซิงก์กันได้ การที่ผมสามารถเล่นเป็นหมอได้อาจจะเป็นเพราะส่วนนี้ ผมเรียนนิติศาสตร์ เราต้องท่องประมวลกฎหมายอยู่แล้ว พอต้องมาจำศัพท์การแพทย์ก็เหมือนช่วยส่งเสริมกันไปด้วย
ต้องเตรียมตัวอะไรเป็นพิเศษไหมในการรับบทนี้
คงเป็นเรื่องสมาธิมั้งครับ การเป็นนักแสดงที่ต้องเล่นบทหมอ ประกอบกับบทพูดและคำศัพท์ต่างๆ มันเหมือนเราไม่ได้ทำแค่อย่างเดียว เราต้องถ่ายทอดอารมณ์ออกไป พร้อมกับถ่ายทอดในเรื่องของท่าทาง เราต้องหยิบเครื่องมือแพทย์พร้อมกับพูดชื่อและต้องส่งอารมณ์ไปให้นักแสดงคนอื่นด้วย สำหรับผมมันเหมือนรวมกันสามองค์น่ะครับ คือถ้าเราหลุดสมาธิ หรือเราพลาด ทีมงานต้องเทคใหม่ตั้งแต่แรกเลย เพราะเราไม่ได้เล่นคนเดียว แล้วยิ่งเป็นซีรีส์เกี่ยวกับทางการแพทย์ นักแสดงอีกหลายคนในเซ็ตเป็นพยาบาลด้วย ถ้าเราพลาดเท่ากับต้องเริ่มใหม่กันหมดเลย ก็จะเหนื่อยกันทุกคน เพราะฉะนั้นเราต้องทำให้เกิดข้อผิดพลาดน้อยที่สุด เพื่อเป็นการให้เกียรติที่เขาร่วมแสดงกับเรา
ให้คะแนนตัวเองในการแสดงซีรีส์เรื่องนี้เท่าไร ถ้าเต็มสิบ
ผมให้สิบเลยครับ ผมคิดว่าในตอนนั้นเราทำดีที่สุดแล้ว ไม่เสียใจทีหลังถึงแม้ดูแล้วรู้สึกว่าเราสามารถทำได้ดีกว่านี้ เพราะมันเป็นเราในเวอร์ชั่นที่ผ่านจุดนั้นมาแล้ว เราได้อะไรบางอย่าง และเราก็โตขึ้นจากเรื่องนี้มาแล้ว เรารู้สึกว่าตอนนี้เรากลับไปทำได้ดีกว่าเดิมแน่นอน แต่ในตอนนั้นเราทำตามความสามารถที่เรามีในตอนนั้นครับ
เป็นครั้งแรกที่ร่วมงานกับโอ๊บ มีอะไรที่อยากพูดถึงบ้าง
อย่างแรกต้องขอบคุณพี่โอ๊บ อย่างที่บอกว่าพี่โอ๊บอยู่ด้วยกันตลอดเกือบสองเดือน พอไปถ่ายเราก็ถ่ายด้วยกัน กลับมาก็พักด้วยกัน เราขอคำปรึกษาเขาเยอะเพราะเขาเป็นหมอ เราไม่ค่อยมั่นใจในการเป็นหมอเลยตอนแรก พี่โอ๊บคอยช่วยตลอด ขนาดชื่อยาผมยังเรียกไม่ถูกเลย เขาเป็นคนมีน้ำใจมาก เวลาไปเที่ยวเชียงใหม่ก็จ่ายค่าแกร็บให้หมดเลย สั่งข้าวมาแล้วเรายังนอนอยู่ เขาก็จะสั่งเผื่อเราด้วย ในพาร์ตของการแสดงพี่โอ๊บก็เล่นเป็นเรื่องแรก เราว่าเขาเป็นคนหัวไวมาก ไม่แปลกใจที่เขาเป็นหมอได้ เราแค่แนะนำเขานิดเดียวว่าพี่โอ๊บลองเล่นแบบนี้สิ ตอนนี้ตัวละครคิดแบบนี้นะ แล้วพี่โอ๊บก็สามารถเล่นตามที่เราไกด์ได้เลย พอหลังๆ เขาจับจุดได้ว่าตัวละครของเขาก็จะประมาณนี้
สำหรับเรา ความยากในการเป็นนักแสดงอยู่ตรงไหน
เราต้องทำตัวให้พร้อมตลอดเวลา ต้องเก็บความเหนื่อยไว้ให้ลึกที่สุดเลย เพราะบางทีเราถ่ายกันหกโมงเช้ายันเที่ยงคืน แต่ว่าในเรื่องเป็นเวลาแปดโมงเช้า สมมติเราถ่ายตอนห้าทุ่มแล้ว นึกออกใช่ไหมครับ เราจะง่วงไม่ได้ เราจะเพลียไม่ได้ เราต้องเล่นให้เหมือนกับเป็นปัจจุบัน
อธิบายความเป็นตัวเอง
ชิล ตลก แปลก ดีด
โอ๊บ-ธนดล วงศ์สอาดสกุล รับบทหมอแก๊ป
เป็นการแสดงเรื่องแรกในชีวิต เดาว่าความท้าทายน่าจะมากพอสมควร
ทุกอย่างเป็นอะไรที่ใหม่สำหรับเราหมดเลย เพราะว่าซีรีส์เรื่องแรกด้วย ความท้าทายอีกอย่างคือคนอื่นคงคิดว่าเอาหมอมาเล่นซีรีส์หมอก็ไม่น่าจะยากอะไร เพราะว่าเราไม่ต้องปรับเปลี่ยนตัวเองมาก แต่จริงๆ แล้วการทำงานของหมอน่ะครับ เวลาทำงานเราใช้เหตุและผลในการทำงาน เพราะฉะนั้นมันเป็นการใช้สมองซีกซ้ายเป็นหลัก แต่ว่าการเป็นนักแสดงต้องใช้อารมณ์ในการแสดงเป็นหลัก ซึ่งมันเป็นสมองซีกขวา เหมือนกับว่าเป็นวิธีคิดคนละแบบกับที่เราใช้ชีวิตมาตลอดยี่สิบกว่าปี เลยเป็นเรื่องยากสำหรับผมครับ
อันไหนยากกว่ากัน
โอ๊บว่าท้าทายคนละแบบ ละครเป็นอีกศาสตร์ที่เราเพิ่งเข้ามา ตอนแรกโอ๊บมองว่าเราก็แสดงไปตามบทบาท แต่พอจริงๆ เข้ามาลงลึกกับตัวเองก็รู้สึกว่าเขามีวิธีคิด มีศิลปะ เป็นอาร์ตที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง ก็เลยคิดว่าเราไม่สามารถเปรียบเทียบได้ว่าอันไหนยากหรืออันไหนง่ายกว่า
ที่มาที่ไปของการเข้าวงการ และอะไรทำให้ตัดสินใจเล่นเรื่องนี้
ผมเริ่มต้นจากรายการคุณหมอขาฉีดยาหนูหน่อย เป็นรายการที่พี่ปิงปองกับพี่อ๊อฟ ปองศักดิ์เป็นพิธีกร มาร่วมรายการกับเขาเฉยๆ หลังจากนั้นก็ได้เซ็นสัญญาเป็นศิลปิน แล้วก็พอดีกับทีวีธันเดอร์หาคนที่เป็นหมอมาแคสต์บทนี้ เราเลยไปแคสต์แล้วก็ได้ร่วมงานกัน เท่ากับก่อนหน้านี้ก็ออกรายการมาบ้าง แต่ยังไม่มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน
เรามีแพสชั่นเกี่ยวกับวงการบันเทิงอยู่แล้วเหรอ
ถ้าพูดตรงๆ ก็คือคุณแม่อยากให้เรียนหมอ ตอนแรกเราอยากเรียนนิติหรือไม่ก็นิเทศมากกว่า จริงๆ ก็สอบติดนิติแล้ว แต่ยื่นคะแนนที่นิเทศอยู่ พอดีว่าผลหมอประกาศก่อน เราก็เลยทำตามที่คุณแม่อยากให้เป็น ทีนี้พอเรียนหมอจบแล้วเราก็อยากแบ่งเวลามาทำส่วนที่เป็นแพสชั่นของเราบ้างครับ
แล้วแบบนี้คุณแม่ไม่กลัวเหรอว่าเราจะเบนไปทางการแสดง
ตอนแรกคุณแม่ค่อนข้างตกใจว่าเราเป็นหมออยู่ดีๆ ทำไมมาเป็นนักแสดง ผมว่าในมุมมองผู้ใหญ่เขามองว่ายังไงหมอก็เป็นอาชีพที่มั่นคง ส่วนตัวโอ๊บไม่ทิ้งอาชีพหมออยู่แล้ว เพราะว่าเราเอาเงินภาษีมาเรียนเพื่อให้ได้เป็นหมอ เราต้องตอบแทนในเรื่องนี้อยู่แล้ว โอ๊บแค่อยากแบ่งเวลาทำพาร์ตส่วนที่ชอบไปด้วย ตอนแรกคุณแม่ก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่เราพยายามอธิบายว่าแพลนชีวิตเราเป็นยังไงเพื่อให้ความมั่นคงมันไปต่อเรื่อยๆ แล้วพอเขาเห็นผลงานเราเป็นที่ยอมรับมากขึ้น เขาก็เข้าใจ
ถ้าพูดในฐานะของหมอ คิดว่าสิ่งสำคัญที่คนดูจะได้รับคืออะไร
สิ่งที่คนดูได้รับอย่างแรกคือทุกคนจะเห็นว่าหมอฉุกเฉินจริงๆ เขาทำงานกันยังไง เรื่องนี้เราถอดแบบการทำงานจากชีวิตจริงเลยนะครับ นาทีที่ต้องยื้อชีวิตคนมันเป็นยังไง เพื่อสร้างความตระหนักและความเข้าใจของคนที่ไม่ใช่หมอที่มาดูซีรีส์เรื่องนี้ว่าเหตุผลอะไรเวลาเราไปห้องฉุกเฉิน เราปวดท้องจะตาย แต่ทำไมเราถึงต้องรอนาน เป็นเพราะว่ามันมีเคสด่วน มีคำว่าทริอาชเกิดขึ้น อย่างที่สองเป็นเส้นเรื่องที่บอกว่ามีการวนลูปเวลา เรื่องของการกลับมาแก้ปัญหา second chance สื่อว่าชีวิตเราไม่ใช่ว่าคนหนึ่งตาย หรือว่าเราทำผิดอะไรแล้วจะสามารถวนลูปกลับมาแก้ได้ เพราะฉะนั้นทุกวันที่เรามีชีวิตอยู่ก็ควรจะทำให้มันดีที่สุดครับ
การได้ร่วมงานกับต้นน้ำ
แน่ๆ เลยเขาอายุน้อยกว่า แต่ในพาร์ตอาชีพของการเป็นนักแสดง โอ๊บนับถือต้นน้ำเป็นรุ่นพี่นะ เพราะเขาทำงานในวงการมานานกว่า อย่างแรกที่ประทับใจในความเป็นนักแสดงคือต้นน้ำเป็นคนมีวินัยในการเป็นนักแสดงสูงมาก เราทำงานด้วยกันจะรู้ เช่น การนัดกอง ต้นน้ำไม่เคยไปสายเลย และมีการเตรียมตัวเตรียมพร้อมในแต่ละซีนตลอดเวลา ซึ่งโอ๊บถือว่าอันนี้เป็นสิ่งที่โอ๊บทำตามได้ เลยนับถือเขาเป็นพี่ เรารู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำมันเป็นตัวอย่างที่ดีที่เราควรทำตาม
ในพาร์ตการเป็นพี่น้อง โอ๊บกับต้นน้ำถือว่าค่อนข้างสนิทกัน เพราะต้องไปอยู่ด้วยกันเกือบสองเดือนเลย นิสัยเราก็เข้ากันได้ค่อนข้างดี ต้นน้ำเป็นคนเอาใจใส่คนอื่น เหตุการณ์ที่ประทับใจก็คือจำได้ว่าวันที่สองหรือสามตอนที่เริ่มถ่าย โอ๊บเป็นคนที่ค่อนข้างขี้เหงา ไม่ค่อยกินข้าวหรือทำอะไรคนเดียว ซึ่งวันนั้นเป็นคิวที่ต้นน้ำถ่ายเสร็จตั้งแต่สี่โมงเย็น แต่เราเสร็จตอนสองสามทุ่ม ต้นน้ำก็ไลน์มาบอกว่ารอกินข้าวนะ โดยที่เราไม่ได้บอกเลยนะ เราก็ อ๋อ น้องเป็นคนใส่ใจความละเอียดของแต่ละคน ประมาณนี้ครับ
ตอนที่ซีรีส์ออนแอร์แล้วได้เห็นตัวเองครั้งแรกรู้สึกอย่างไร
ตอนนั้นจบงานพีอาร์ทริอาชก็รีบกลับไปดู มือหนึ่งเปิดทีวี อีกมือเปิดไอแพดไถทวิตเตอร์ ก็ตื่นเต้นครับ ได้รับคำชมทั้งจากบุคลากรเองและเพื่อนที่เป็นหมอ เลยรู้สึกว่าความพยายามที่เราบอกตั้งแต่ต้นว่าเราอยากถ่ายทอดความจริงของการเป็นหมอห้องฉุกเฉินให้คนอื่นเห็น มันสำเร็จ ตอนแรกที่ได้กระแสตอบรับ มีคนเข้ามาชมเรื่องการแสดง โอ๊บก็เพิ่งเข้าใจว่า อ๋อ นี่คือความสุขของการเป็นนักแสดง ใจฟู มันเป็นกำลังใจให้เราอยากทำผลงานต่อ และอยากตั้งใจที่จะทำ
กลัวไหมว่าภาพจำของเราจะถูกประทับตรา จากการแสดงเรื่องแรกที่เป็นชายรักชาย
ไม่เลยครับ โอ๊บรู้สึกว่าตั้งแต่มีการเรียกร้องความเท่าเทียมของ LGBTQ+ หลายปีที่ผ่านมา สังคมให้การยอมรับเรื่องนี้มากขึ้น โอ๊บว่าทุกคนเข้าใจแล้วว่าพาร์ตการทำงานหรือพาร์ตการแสดงก็เป็นบทบาทหนึ่งที่นักแสดงต้องทำ โอ๊บว่าเป็นข้อดีด้วยซ้ำที่เรามาอยู่จุดนี้ และได้เป็นส่วนหนึ่งที่ขับเคลื่อนให้เกิดการยอมรับในสังคม มันเป็นซอฟต์พาวเวอร์ก็จริง แต่พอเรามาอยู่ในสปอตไลต์ มีตัวตนมากขึ้น เราสามารถใช้เสียงของเราในการพูดหรือทำอะไรมากขึ้น ไม่ได้ห่วงภาพลักษณ์หรือการถูกตีตราอะไร
วางแผนเส้นทางการแสดงไว้แบบไหน
ไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องโด่งดัง แต่คาดหวังว่าเราจะมีความสุขกับเส้นทางชีวิตการเป็นนักแสดง ได้รับโอกาสหรือได้แสดงเรื่องที่มีคุณภาพ หรือเรื่องที่สามารถเปลี่ยนแปลงทางสังคมหรือก่อให้เกิดมูฟเมนต์ได้ ด้วยความที่เราเป็นหมอด้วย เสียงเราอาจจะมีน้ำหนักขึ้นในการผลักดัน โอ๊บคิดว่าโอกาสอะไรที่เข้ามาก็รับหมด (หัวเราะ) อย่างงานทริอาช โอ๊บภูมิใจมากๆ ที่ได้มาเล่น ได้เป็นหนึ่งในนักแสดง ถือว่าเป็นเรื่องที่มีคุณภาพ
คำจำกัดความที่เป็นตัวเอง
อย่างแรกคือ optimistic โอ๊บว่าตัวเองเป็นคนพยายามมองโลกทุกอย่างในแง่บวกเสมอ ทำให้เราใช้ชีวิตง่ายขึ้น และมีความสุขมากขึ้น อย่างที่สองคือเรามีความสุขในทุกๆ วัน โอ๊บเซ็ตโกลตลอดว่าทำวันนี้ให้เป็นวันสุดท้ายขณะที่เรามีชีวิตอยู่จะได้ไม่เสียใจ ทำทุกวันให้เหมือนเป็นวันสุดท้าย แล้วก็ใช้ชีวิตให้สนุก เพราะเราไม่รู้ว่าเราจะเป็นอะไรไปเมื่อไร แล้วก็บาลานซ์ชีวิต สิ่งสำคัญโอ๊บว่าชีวิตมันควรจะบาลานซ์ ก็คือทั้งหมดทุกอย่างเลย เช่น บาลานซ์เรื่องของเวลาให้กับเพื่อน ให้กับคนรัก แต่ต้องไม่ลืมครอบครัวด้วย โอ๊บละทิ้งครอบครัวไปพอสมควรเพราะเราเรียนหมอ ไม่มีเวลากลับไปหาคุณแม่ที่บ้านเพราะคุณแม่อยู่ต่างจังหวัด พอช่วงนี้มีเวลามากขึ้นก็พยายามบาลานซ์ชีวิต โอ๊บคิดว่าบาลานซ์ความเครียด บาลานซ์ความสุขก็สำคัญหมด
Photographer: Ponpisut Pejaroen
Stylist: Piphacha Vonpiankul
Writer: Angkana Wongwisetpaiboon
Location : Nowhere
