อินเนอร์ที่ไม่เคยเปลี่ยนของ ‘ลุลา’ บนเส้นทางดนตรี

นานนับปีที่แฟนเพลงไม่ได้ยินเสียงของ ‘ลุลา’ กันยารัตน์ ติยะพรไชย จนเมื่อปีที่แล้วเธอส่งเพลง ‘มารักกับพี่’ ที่ชวนหนุ่มท็อป หรือ LazyLoxy มาฟีเจอริ่ง แถมยังประกบคู่เล่นเอ็มวีด้วยกันจนยอดวิวพุ่ง โดยส่วนตัวแล้วเราชอบเธอเป็นทุนเดิม ทุกอย่างที่ประกอบกันเป็นลุลา ทั้งความสามารถ น้ำเสียง บุคลิก การแต่งตัว คำพูดคำจา และยังได้รู้แจ้งเห็นกับตาในวันสัมภาษณ์อีกว่าเธอเป็นผู้หญิงแมนๆ ที่มีความจริงจังและชัดเจนในตัวเองมากที่สุดคนหนึ่ง

อัพเดตผลงานกันหน่อยค่ะ ปีที่แล้วปล่อยเพลง ‘มารักกับพี่’ เล่าย้อนให้ฟังสักนิด

ลุลาไม่ได้ทำเพลงมาสามปีแล้ว เพราะว่าอยากใช้เวลาคิดว่าตัวเองต้องการอะไร ทำยูทูบ Lula Official มาได้สักพักแล้ว พูดถึงแฟชั่น ไลฟ์สไตล์ คราฟต์ ดนตรี พอทำแชนแนลก็ทำให้เราค้นหาตัวเองได้ประมาณหนึ่งว่าที่จริงเราไม่ได้เรียบร้อยเลย (หัวเราะ) เราชอบดอกไม้ก็จริง แต่เราเป็นเด็กผู้หญิงที่แสบๆ พูดจาไม่ค่อยเพราะ ชอบเล่นกีฬา เพลงนี้ก็เลยออกมาเป็นแนวสดใส วัยรุ่นแบบกวนๆ แสบๆ คอนเทนต์พูดถึงผู้หญิงที่มีความรักกับเด็กผู้ชายที่อายุน้อยกว่า

ที่เห็นคือลุลาผอมลงเยอะมาก มีกล้ามเพราะออกกำลังกาย สไตล์ก็เปลี่ยนหมด เอาเป็นว่าในตู้เสื้อผ้าพวกกระโปรงพลิ้วๆ หวานๆ คือแทบไม่เหลือแล้ว 80 เปอร์เซ็นต์ในตู้จะเป็นแนวสตรีทหมดเลย ‘มารักกับพี่’ เป็นแนวดนตรีใหม่ที่ยังเป็นเสียงเอกลักษณ์ลุลาเหมือนเดิม เล่นเอ็มวีเองด้วย ก่อนหน้านี้ไม่เคยเล่นเอ็มวีเลย เพราะสายร้องคือซิงก์อย่างเดียว แล้วก็มีเต้น จริงๆ ลุลาเป็นนักบัลเลต์นะคะ พอมาเพลงนี้มีพาร์ตสนุกเลยคุยกับทีมงานว่ามาทำติ๊กต็อกกัน ก็ค่อนข้างชัดเจนว่า ‘มารักกับพี่’ เป็นอะไรที่ใหม่ๆ สำหรับลุลา

อะไรทำให้ลุลาอยู่ยงคงกระพันในวงการได้นานนับสิบปี

เราเชื่อในสาขาอาชีพนักร้องที่เราเป็นนักร้องช้า คือกว่าจะเป็นลุลาก็ 28 แล้วค่ะ พอรู้สึกว่าเราโตช้า เข้ามาช้า ทุกอย่างเลยเริ่มช้า ซึ่งทุกวันนี้เรากลับรู้สึกว่าตัวเองเกิดเร็วไป ถ้าเกิดตอนนี้คงเป็น BNK ไปแล้ว (หัวเราะ) แต่การที่เราเกิดช้ามันเหมือนเราได้เรียนรู้ชีวิตข้างนอกที่ไม่ใช่ศิลปิน ลุลาจบด้านดีไซน์ เคยเป็นดีไซเนอร์ พนักงานออฟฟิศ ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป จนอายุยี่สิบปลายๆ ถึงตัดสินใจมาเป็นนักร้องเต็มตัว เราแต่งหน้าไม่เป็นเลย แต่งตัวไม่เป็น ไม่รู้จักร่างกายตัวเอง ไม่รู้จักบุคลิกตัวเอง ชอบแบบไหน เขาให้ใส่อะไรก็ใส่ จนถึงวันหนึ่งพอเราเป็นลุลาถึงจุดที่มันชัดเจนมากๆ แล้ว ถึงได้เรียนรู้ว่าเราไม่ควรใส่แบบนี้เลย

พอเราโตช้า และเนื่องด้วยเราขายเสียงมาก่อน เราให้เขาฟังเพลงก่อน พอเขาชอบเราแล้วค่อยเอาตัวไปเจอ ลุลาเลยคิดว่าการเติบโตช้าๆ ของเรามีผลดีที่ว่าเขาไม่ได้เห็นส่วนที่เป็นเราจริงๆ เร็วเกินไป เพราะทุกอย่างดูเป็น mystery ไปหมด ค่อยๆ เผยทีละนิด เหมือนเป็นหนังสือที่ค่อยๆ อ่าน ลุลาว่าเป็นผลดีสำหรับอาชีพเรา ถึงแม้ว่าปัจจุบันนี้เราอยู่มาสิบกว่าปีแล้ว เราอายุ 40 แล้วก็ตาม เธอก็ยังเห็นเราไม่หมดนะ ลุลาเลยรู้สึกว่าเป็นความโชคดีแปลกๆ นิดนึงค่ะ

จริงๆ ลุลาเป็นคนติสท์ค่ะ เป็นคนโลกส่วนตัวสูง ไม่ค่อยชอบให้คนอื่นรู้ว่าไปไหนหรือทำอะไร มีความหวงความเป็นส่วนตัว จนถึงวันหนึ่งพอทำช่องตัวเองแล้วทีมงานพูดว่าพี่ต้องเปิดบ้าน พี่ต้องเปิดทุกมุมในบ้าน หรือว่าพี่ต้องเปลือยหน้าเพื่อที่จะบอกเขาว่าพี่แต่งหน้ายังไง ก็เป็นจุดที่เราทำใจลำบาก เพราะทีมงานมั่นใจว่าง่ายที่สุดคือให้คนเห็นบ้านก่อน แล้วเขาก็จะรู้ว่าเราเป็นคนยังไง แล้วหลังจากนั้นมาก็เหมือนเป็นการเปิดโลกว่า อ๋อ..พูดคำหยาบออกทีวีได้ด้วยเหรอ เอ้ย..เราเป็นตัวเองมากๆ ได้นี่ ถ้าเราเป็นคนทะลึ่งหรือเป็นคนกวนประสาท เราสามารถโชว์ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ มันก็ชัดเจนในมุมที่พอคนดูที่เขารับได้ เขาจะอยู่กับเรายาว ไม่ว่าเราจะทำอะไร เขาก็โอเคกับมัน เพราะเราไม่ได้ทำร้ายใคร และไม่ได้สบถก่นด่าใคร เราอยู่ในโซนของเรา ลุลาเลยค้นพบว่ามันช้า แต่มันดีค่ะ แล้วเราก็ค่อยๆ เผย คำว่าอยู่ได้ทุกยุคมันเป็นแบบนี้นี่เอง

ในการเมนเทนทุกอย่าง ทั้งเสียงเรา ทั้งตัวเรา และคนที่ติดตามเราด้วย ลุลาทำได้ยังไง

ลุลามองว่าตัวเองเป็นคนลบที่มองบวกค่ะ รู้สึกว่าชอบกดตัวเอง เป็นมาตั้งแต่ต้นแล้ว มันไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีอะไรที่จะขายได้ จนวันหนึ่งเราเจอพี่โตน เจอบอสซาโนวา จนวันหนึ่งเป็นลุลา แล้วก็ค้นพบว่า เฮ้ย! เราก็ไม่ธรรมดานะ แต่ในระหว่างทางเรามักจะกดตัวเองเสมอ สมมติออกเพลงพร้อมกับใครสักสองสามคนที่มีโพสิชั่นใกล้เคียงกัน เราจะมองตัวเองด้อยกว่าคนอื่นเสมอ อันนี้คือข้อเสียของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันคือเราเดินทางมาเรื่อยๆ ในฐานะลุลาชุด 2 3 4 มันจะมีบางโมเมนต์ที่มองว่าตัวเองดร็อปลงจากที่ผ่านมา

แต่ในความบวกที่เป็นคอนทราสต์ของตัวเอง คือเราจะมองว่าทำไมชุดหน้าเราไม่ทำอย่างนี้ล่ะ แล้วเราก็จะเหมือนต่ออายุตัวเองเพิ่มขึ้นไปได้ มีอะไรที่เรายังไม่เคยทำอีก แนวไหนที่เราชอบแล้วเหมาะกับเรา ทำไมเราไม่ลองเปลี่ยนทีมงานทั้งหมดให้เด็กลง ทำไมเราไม่ลองดูแลตัวเองให้สดใสขึ้น ผอมลง ดูมีสุขภาพดี เพราะเราเป็นคนตัวเล็กหน้าหมวยอยู่แล้ว มันไม่ยากที่จะปรับตัวเองให้อินเทรนด์ทันสมัย ยุคนี้เป็นยุคเกาหลี ผู้หญิงหมวยนำหน้ามาก่อนเลย นึกในใจว่าเราเกิดมา 40 ปีเพื่อวันนี้นี่เอง ที่ผ่านมาเราไม่เคยรักความหมวยของตัวเองเลย

ลุลาเลยมองว่าตัวเองเป็นคนลบที่มีความบวก เชื่อว่าถ้าตัวเองยังลบกับลบไปเรื่อยๆ เราคงเลิกไปนานแล้ว แต่นี่คือเรามองตัวเองลบก็จริง แต่ก็บวกไปเรื่อยๆ ด้วย มันเลยประคองมาได้ถึงทุกวันนี้

อยากรู้เคล็ดลับหุ่นดี

ลุลาผอมด้วยการที่เราไม่ได้กินเยอะ ทำมาประมาณปีหนึ่งค่ะ ลุลาว่าการออกกำลังมีแต่เรื่องดี เป็นกิจกรรมที่เสียเงินน้อยมาก มีแต่ได้กับได้ แต่ว่าเราต้องดูแลไขข้อตัวเองให้ดีด้วยนะ (หัวเราะ) ช่วงที่ไม่ได้ทำงานก็เลยเอาความตั้งใจมาลงที่กีฬา ก็เริ่มกระโดดเชือก แรกๆ ก็กระเต๊าะกระแต๊ะ จนทุกวันนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมของทุกๆ วัน ลุลาชอบเล่นกีฬาแนวเอ็กซ์ตรีมด้วยค่ะ อย่างเล่นเซิร์ฟ ปีนผา

เคยแพลนไหมว่าจะร้องเพลงไปจนถึงเมื่อไร

ลุลารู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนหลังเสือที่คนรอบๆ สนามไม่ให้ลง มีหลายครั้งที่บอกตัวเองว่าพอแล้ว เพราะได้ออกชุดแรกก็แฮปปี้สุดแล้ว เพราะก่อนหน้านั้นคือไม่ได้มีผู้สนับสนุนใดๆ แล้วคนก็คิดว่าเสียงอย่างเราคงไม่มีทางที่จะมีคนชื่นชอบ หรือร้องเพลงออกมาแล้วจะมีอิมแพ็กต์ที่สร้างอะไรได้ใหญ่โต มันก็คือแค่นักร้องอีกคน ก่อนหน้านี้เราได้ยินคอมเมนต์แบบนี้ตลอดเวลา เลยไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง แล้วก็ไม่เคยคิดว่าเราจะมาไกลได้ขนาดนี้ ลุลาใช้คำว่าโชคดีที่เจอโปรดิวเซอร์ที่ชอบสิ่งที่เราเป็น นำเสนอสิ่งที่เราเป็นได้ดี ก็คือบอสซาโนวา ผ่านมาสิบกว่าปีเราก็ยังอยู่ตรงนี้ ลุลาเลยไม่แน่ใจว่าคำว่าเลิกร้องคือเมื่อไร เนื่องด้วยเราเรียนดีไซน์ มันกึ่งๆ ครีเอทีฟ วันใดที่เราหยุดคิดงานคือวันที่เราหยุดร้องเพลง แต่ถ้าเรายังคิดงานได้ และยังรักษาตัวเองให้ดูเป็นแบบนี้ สดใส สดชื่น สมอายุ ก็รู้สึกว่ายังทำไปได้เรื่อยๆ ค่ะ

อดีต ปัจจุบัน อนาคต ลุลาให้ความสำคัญกับอะไรมากที่สุด

ปัจจุบันค่ะ ลุลาลืมอดีตไปหมดแล้ว แต่ยังเชื่อมั่นว่ามันเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เป็นตัวเราในวันนี้ คือเรามีชีวิตถึงวันนี้เป็นเพราะเมื่อวาน แต่มันไม่ได้สำคัญกับเราในวันนี้ เพราะวันนี้คือวันนี้ ส่วนอนาคตเนี่ยพอมีโควิด เราบอกเลยว่าไม่มีพรุ่งนี้ละ รู้แค่ว่าวันนี้จะทำอะไร แล้วจะทำได้หรือไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมา เราจะเริ่มทำใหม่ ลุลารู้สึกว่าทำปัจจุบันให้มีความสุขที่สุด เลยพยายามโฟกัส อย่างวันนี้มาทำงาน แล้วเย็นจะทำอะไร กระโดดเชือกซะหน่อยดีไหม เสร็จแล้วก็ไปปีนเขา เย็นๆ หิวแน่เลย กินโยเกิร์ตละกัน นอนสักสี่ทุ่ม แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ ลุลาจะคิดอย่างนี้ทุกวัน ฟังดูธรรมะเหมือนกันนะคะ (หัวเราะ)

มีฝันอะไรที่อยากทำอีกไหม

ไม่มีค่ะ ถ้าฝันก็แค่ขออยู่แบบสงบๆ และไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาทำให้เราทุกข์ นี่กำลังพูดถึงความรักนะคะ เพราะที่ผ่านมารู้สึกว่าพอแล้ว มีโอกาสที่จะได้แต่งงานกับผู้ชายที่เรารู้สึกว่าเขารักเราที่สุดในชีวิตแล้ว รักเราจริงๆ ที่ไม่ใช่เห็นเราเป็นลุลา ลุลาหยุดที่ความรู้สึกแฮปปี้ตรงนี้แล้ว ปัจจุบันคือเราไม่มีเขา แต่ไม่อยากให้ใครเข้ามาทำร้ายอะไรเราอีก เลยมองว่าอะไรที่ทำแล้วเราจะเหนื่อย ไม่เอาดีกว่า แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน ลุลาสู้ตาย คือไม่ค่อยกลัวลำบาก ถ้ารู้ว่าทำแบบนี้แล้วจะเหนื่อยมากก็ยังทำ

ไม่อยากเชื่อว่าเลข 4 แล้ว อะไรในตัวเราที่ไม่เคยเปลี่ยน

ถ้าเป็นเรื่องงาน ลุลาจะทุ่มเทมาก เป็น workaholic ค่ะ ถ้าไม่ได้ทำงานจะรู้สึกต่ำต้อย ไร้ค่า รู้สึกว่าการทำงานทำให้เราดูมีคุณค่าขึ้นมาในสังคม และคุณค่าในใจเราเองด้วยว่าตัวเรามีศักยภาพแค่ไหน แต่บางครั้งการทุ่มสุดตัวของเราอาจจะกลายเป็นสร้างความกดดันให้คนรอบข้างด้วย เพราะฉะนั้นพออยู่ไปนานๆ เราจะเริ่มเห็นฟีดแบ็กคนโน้นคนนี้ว่าทำงานกับเราแล้วเราเนี้ยบ ไฮสแตนดาร์ด เลยจะพยายามปรับตัวและไม่กดดันคนรอบข้างมากเหมือนแต่ก่อน อีกเรื่องที่ไม่เปลี่ยนเลยคือจะทุ่มเทเรื่องความรักเกินไป สุดท้ายคนที่เจ็บก็คือเรา อันนี้คือข้อเสียของตัวเองที่แก้ไม่ได้สักที พยายามแก้อยู่ ก็เนี่ยค่ะ 40 แล้ว (หัวเราะ)

Photographer: Narin Lourujirakul

Writer: Angkana Wongwisetpaiboon