อภิมหางานสร้างที่ Maria Grazia Chiuri ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์เสื้อผ้าสุภาพสตรีของดิออร์ ตั้งใจจะนำเสนอถึง Puglia ดินแดนที่เป็นรากของตระกูลของเธอ ซึ่งอุดมไปด้วยศิลปะของชีวิตถักร้อยเข้าด้วยกันทุกสรรพศาสตร์ นี่คือ Savoir-Faire ที่สืบสายศิลป์จากรุ่นถึงรุ่น ไม่ว่าจะเป็นงานทอ งานถักลูกไม้ จนถึงการทำไฟประดับหรือ Luminarie ดนตรีและการเต้นรำ
Cruise Collection มีช่วงเวลาการวางขายในบูติกยาวนานกว่าคอลเลกชั่นอื่นๆ สำหรับดิออร์แล้ว นี่คือคอลเลกชั่นสำคัญที่ไม่แพ้คอลเลกชั่นหลังประจำฤดูกาล ดังนั้นมาเรีย กราเซีย คิอูริ จึงทุ่มเทพลังสร้างสรรค์ให้เต็มที่ไม่แพ้งานสร้างสรรค์อื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 2021 Cruise Collection ที่เธอตั้งใจนำเสนอสายศิลป์แห่งปุลยา (Puglia) ดินแดนทางตอนใต้ที่อยู่ตรงส้นรองเท้าบู๊ตของแผนที่อิตาลี ดินแดนที่ยากจะไปถึงในยุคโบราณ แต่ก็ไม่ไกลเกินกว่าการแผ่ขยายอิทธิพลของศิลปะต่างๆ ทั้งของอิตาลี
หลังการนำเสนอคอลเลกชั่นนี้ที่จัตุรัสสำคัญของเมืองเลเช (Lecce) ซึ่งเป็นบ้านเกิดของบิดาของมาเรียเอง เธอมีความผูกพันกับที่นี่ และได้นำเอาษสตร์ทั้งหลายมาผสมผสานเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็น Le Costantine Foundation ที่ก่อตั้งโดยซิสเตอร์ Giulia และ Lucia Starace เพื่ออนุรักษ์การทอผ้าแบบดั้งเดิมของที่นี่ไว้โดยสืบทอดจากแม่ของท่าน บทเพลงที่ชื่อ Amando e Cantando ยังคงถูกขับร้องโดยช่างทอผ้า และกลายเป็นคำขวัญที่มาเรีย เลือกปักบริเวณด้านหลังของงานที่ใช้ผ้าทอนี้ซึ่งมีความหมายถึง Loving and Singing ที่บ่งบอกถึงศิลปะการใช้ชีวิตที่สมถะเรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยความสุข โดยผ้าที่ทอขึ้นมาจะเป็นแบบสองสีและใช้ในหลายๆ ลุค
นอกจากนี้ยังมีผ้าทอจาก Tessitura Calabrese ซึ่งเป็นกิจการของตระกุลที่สืบทอดมาในตอนกลางของแคว้นปุลยา โดยมีถิ่นฐานเดิมที่ Tiggiano ทางตอนใต้ของซาเลนโต้ ครอบครัวนี้ผลิตผ้าฝ้าย ผ้าลินิน ผ้ายซาติน ผ้าทอแบบแจ็คการ์ด ผ้าใบลายทาง รวมทั้งผ้าลูกไม้แบบที่มีผิวแบบดิบๆ รวมถึงผ้าที่มีชายครุยต่างๆ โดยผ้าเหล่านี้ก็ถูกนำมาใช้ในคอลเลกชั่นเช่นกัน
ที่เด่นอีกอย่างก็คือลูกไม้ (Lace) ที่เป็นการถักลูกไม้แบบ Tombolo ซึ่งเป็นการถักลูกไม้ในแถบนี้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 และเสียงต่อการสูญสิ้นคนสืบต่อ Marilena Sparasci ได้สืบทอดการถักลูกไม้แบบนี้ โดยลวดลายจะวาดลงบนกระดาษแบบก่อนแล้วจึงถักด้วยกระสวยเล็กๆ ที่เรียกว่า Fuselli (คำนี้ใช้เรียกพาสต้าเป็นแท่งเกลียวสั้นๆ คล้ายกระสวยนี้เช่นกัน)ถักไปตามลวดลายนั้น สำหรับดิออร์การถักลูกไม้แต่ละผืนก่อนนำมาต่อกันเป็นชุดนั้นใช้เวลาผืนละ 15 ชั่วโมง โดยชุดนั้นทางมาเรียจะเป็นคนออกแบบส่วนมาริลีนา จะเป็นคนออกแบบลวดลายลูกไม้ให้เหมาะกับแต่ละชุด ซึ่งเราจะเห็นความเหมาะเจาะลงตัวและแสดงความงดงามของผ้าลูกไม้ถักด้วยมือนี้อย่างโดดเด่น โดยสิ่งตกแต่งหลักของซูลลูเอทชุดผ้าลูกไม้นี้ก็คือคอร์เซ็ตที่ทำจากหนังฟอกนิ่มทำสีธรรมชาติฉลุลายอย่างลูกไม้เช่นกัน โดยคอร์เซ็ตนี้จะโยงไปถึงรูปทรงแบบ Peplum ของชุดแจ็คเก็ตบาร์ อันคลาสสิกของดิออร์ คือการคอดตรงเอวและผายออกตรงสะโพก แม้ทั้งชุดจะไม่ได้อยู่ในชิ้นงานแบบแจ็คเก็ตบาร์แต่รูปทรงก็ยังสืบดีเอ็นเอของดิออร์ได้อย่างชัดเจน
นอกจากนี้ยังมีชุดผ้าเนื้อบางที่จับพลีตแบบ Peplos ของกรีกและโรมันโบราณที่สืบเนื่องมาจากคอลเลกชั่นโอ๊ตกูตูร์ ซึ่งชุดจับพลีทแบบนี้ไม่ได้มีรากฐานเดิมในดินแดนแถบปุลยาก็จริงแต่มาเรียก็นำเสนอในลุคที่พริ้วไหวเหมาะกับคอลเลกชั่นครุยส์เช่นนี้ที่เล่าเรื่องการเดินทางและการตากอากาศริมทะเล โดยเธอนำเอาคอร์เซ็ตที่ทำจากหนังฉลุลายมาใช้กับชุดพลีทนี้เช่นกัน และในหลายๆ ชุดที่ต้องการซิลลูเอทแบบเอวคอดและผายตรงสะโพก(Peplum)ก็จะใช้เข็มขัดหนังขนาดใหญ่ที่มีหัวเข็มขัดแฝดแทนคอร์เซ็ตทำให้ดูโมเดิร์นยิ่งขึ้น นี่คือความต่อเนื่องในดีไซน์ที่มาเรียทำได้ชัดเจนรวมทั้ง‘พลังหญิง’ที่เธอสอดแทรกไว้ทุกคอลเลกชั่นที่เธอทำให้ดิออร์
ถ้าชุดมิสดิออร์หรือเรื่องราวของมิสดิออร์ (แคทเธอรีนน้องสาวที่เมอร์ซิเออร์ดิออร์รักมาก)เป็นแรงบันดาลใจให้กับมาเรีย สิ่งนี้ก็ถูกเล่าในทุกๆ คอลเลกชั่นเช่นกัน แคทเธอรีน คือตัวแทนของผู้หญิงดิออร์ที่มีความกล้าหาญ เธอร่วมขบวนการใต้ดินเพื่อปลดแอกฝรั่งเศสจากกองทัพเยอรมัน เธอถูกจับเข้าค่ายกักกัน และช่วงที่คริสเตียน ดิออร์เปิดห้องเสื้อและประสบความสำเร็จชั่วข้ามคืนเขาก็ยังไม่รู้สึกยินดีมากจนทราบข่าวว่าน้องสาวของเขายังมีชีวิตอยู่และกำลังจะถูกส่งตัวกลับฝรั่งเศส ภายหลังเธอไปใช้ชีวิตแบบชาวสวนเป็นผู้ปลูกดอกไม้รายใหญ่ส่งให้ตลาดในปารีส มาเรียก็นำเอาเรื่องราวของมิสดิออร์มาถ่ายทอดในรูปของมวลดอกไม้ที่ปักประดับอยู่บนชุดที่สวยงามวิจิตร ครั้งนี้เธอก็ให้สถาปนิก Pietro Ruffo ที่หันมาเอาดีทางการสร้างงานศิลปะจากสีน้ำและงานประติมากรรม โดยเขาชื่นชอบการวาดภาพดอกไม้พันธุ์ไม้ต่างๆ และเคยร่วมงานกับมาเรียมาแล้ว
ครั้งนี้เปียโตร ได้นำเอาภาพวาดดอกไม้ในสมุด De Florum Cultura พิมพ์โดย Giovanni Battista Ferrari ในปี ค.ศ. 1638 มาเป็นแรงบันดาลใจลวดลายดอกไม้ 5 แบบดังเช่นคำพังเพยที่ว่า Les parfums sont les sentiments des fleurs กลิ่นหอมคือการสื่อสารจากมวลดอกไม้ โดยช่างในอาร์เตลิเยร์ของดิออร์ต่างช่วยกันถ่าบทอดให้เหล่ามวลพฤกษาแห่งปุลยานี้ออกมาสวยงามโดดเด่นราวกับมีชีวิต โดยลวดลายเหล่านี้มีทั้งลายปักและลายพิมม์ เป็นอีกสิ่งที่เชื่อมโยงกับเมอร์ซิออร์ดิออร์ที่มีความชื่นชอบเรื่องดอกไม้และสวนสวยเช่นกัน
ในคอลเลกชั่นนี้ยังมีงานเซรามิกจากช่างศิลป์ Agostino Branca ที่เชี่ยวชาญงานทำเครื่องกระเบื้องแบบคาบสมุทรซาเลนโต้ โดยเขาออกแบบจานที่นำเอาลายไพ่ทาโรต์มาตีความใหม่อย่างลาย Sun and Temperance และลายดอกไม้ป่า รวงข้าวสาลีและสมุนไพรทางตอนใต้ของอิตาลี
แต่ที่เป็นงานศิลป์พื้นบ้านที่เราอาจจะไม่คุ้นเคยก็คืองานประดับไฟ Luminare ที่เป็นการทำโครงสร้างไม้ฉลุขึ้นมาเพื่อการประดับประดาสถานที่ต่างๆ ในอิตาลีจะมีการทำเพื่องานรื่นเริงที่เกี่ยวเนื่องกับพิธีกรรมทางศาสนาเป็นหลัก ที่เลกเช ก็มีครอบครัวของ Fratelli Parisi ที่ทำงานฝีมือนี้มาตั้งแต่ ค.ศ.1876 และสืบเนื่องกันมาจนปัจจุบัน โดยจะมีการประดับประดาตามถนนสายหลักและจัตุรัสของเมืองโดยเฉพาะด้านหน้าโบสถ์หรือวิหารที่มีพิธีกรรมเฉลิมฉลองทางศาสนา เป็นงานสร้างสรรค์ด้วยพลังศรัทธา เป็นงานที่รวมเอาช่างไม้และช่างไฟมาทำงานด้วยกัน
ในอดีตยุคที่ไม่มีไฟฟ้า การแขวนโคมแก้วที่มีเทียนไขข้างในตามกิ่งของซุ้มประดับที่ทำจากแผ่นไม้ฉลุลาย(ลวดลายต้องออกแบบให้มีแง่งไว้แขวนเทียน) ปัจจุบันยิ่งทำให้วิจิตรได้อีกแบบเกินจินตนาการรเป็นการออกแบบลวดลายที่เกิดจากหลอดไฟสีต่างๆ ปัจจุบันยิ่งก้าวล้ำจนได้นำไปจัดแสดงในงานนิทรรศการศิลปะระดับโลก Venice Biennale ปี ค.ศ.2014 โดยในการนำเสนอคอลเลกชั่นนี้เป็นการออกแบบฉากโดย Marianella Senatore สนับสนุนโดย Bureau Batek เป็นการสื่อถึงความร่วมกันของแฟชั่น ประเพณีดั้งเดิมและงานสิลปะร่วมสมัย ผลงานนี้ยังเป็นแรงบันดาลใจให้มาเรียนำไปออกแบบชุดที่มีการตกแต่งด้วยลวดลายแบบ Lumimare บนชุดอีกด้วย
สำหรับดนตรีและการแสดงการเต้นรำประกอบการโชว์เป็นผลงานของ Notte della Taranta Foundation ก่อตั้งเมื่อปี ค.ศ.1988 เพื่อส่งเสริมศิลปะวัฒนธรรมของปุลยา โดยหยิบยกเอาเนื้อหาของการแสดง Pizzica ที่โด่งดังของที่นี่มาดัดแปลงจากการแสดง Pizzica Tarantata ที่เป็นเรื่องราวเกี่ยวข้องกับการโดนแมงมุมกัด โดยมีวาทยากรชาวอิตาเลียน Paolo Buonvino กำกับวง Orchestra Popolare เขายังเรียงเรียงเพลงที่ใช้สำหรับการแสดงและแฟชั่นโชว์นี้ โดยนำเสนอบทเพลงของพื้นบ้านที่นำมาทำให้ร่วมสมัยขึ้น
โดยมีนักร้องนักเปียโน Giuliano Sangiorgi อีกทั้ง Giuliano Sangiorgi นักร้องเพลงร็อคมาร่วมแจมด้วย ซึ่งศิลปินเหล่านี้เป็นคนในเลกเช ทั้งสิ้น และนำเสนอท่วงทำนองดนตรีในแบบอะพิวเลียน(Apulian)แบบดั้งเดิมที่ทำให้ร่วมสมัยขึ้น
เราจะเห็นภาษิตคำคมต่างๆ ที่แสดงถึง‘พลังหญิง’อยู่ในการประดับประดาตกแต่งสถานที่ นอกจากนี้การแสดงการเต้นรำประกอบแม้จะมาจากเรื่อง Pizzica Tarantata แต่ก็ยังเป็นการสื่อถึงความเข้มแข็งของเพศหญิงอยู่ดี มาเรีย กราเซีย คิอูริ นำเสนอสิ่งนี้ในทุกๆ คอลเลกชั่นของเธอที่ทำให้ดิออร์ และเธอหาบริบทใหม่ๆ มานำเสนอได้เสมอ การจัดแฟชั่นโชว์ในครั้งนี้เป็นการนำเอารากแห่งวัฒนธรรมที่หล่อหลอมตัวเธอมาเชิดชู แต่ก็นำมาเชื่อมโยงกับดีเอ็นเอของดิออร์ได้อย่างงดงามลงตัว และความเป็น‘พลังหญิง’ที่เธอปูทางและบรรจุไว้เป็นอีกหนึ่งสารที่ดิออร์ต้องการสื่อนั้นจะเห็นว่าเธอนำมาจากผู้หญิงดิออร์ในยุคเร่ิมต้นของห้องเสื้อดิออร์นั่นเอง แม้แต่เมอร์ซิเออร์ดิออร์ก็ยังเชิดชูพลังของสตรีเพศผ่านทางการสร้างสรรค์อาภรณ์ที่งดงามให้พวกเธอสวมใส่ แจ็คเก็ตบาร์ยังเป็นเครื่องแบบของผู้หญิงที่เปี่ยมอำนาจและทรงพลัง แฟชั่นของดิออร์ในยุคนั้นสวมใส่โดยสุภาพสตรีระดับแถวหน้าของโลก
แฟชั่นโชว์ครั้งนี้จึงเป็นการรวมเอาศาสตร์ทั้งหมดที่เป็นสายศิลป์ของอิตาลีมารวมเข้าไว้กับ Savoir-Faire ของห้องเสื้อดิออร์ แม้การโชว์นี้จะขาดผู้ชมที่ทรงอิทธิพลในโลกแฟชั่นเพราะวิกฤติที่ทำให้การเดินทางของคนจากที่ต่างๆ ในโลกเป็นเรื่องยาก แต่เราก็ได้ชื่นชมผ่านการนำเสนอทางโซเชียลมีเดียต่างๆ และสื่อมวลชนก็ได้รับข้อมูลที่เป็นเอ็กซ์ครูซีฟต่างๆ นำเสนอทางช่องทางของตนได้เรื่อยๆ เพราะมีรายละเอียดที่น่าสนใจมากมาย และเชื่อว่าหลายคนเมื่อการเดินทางในโลกเป็นไปได้ปกติแล้วแคว้น Puglia คือหนึ่งจุดหมายที่หลายๆ คนคงอยากเดินทางไปเยือนเป็นแน่
