การเป็นพระมหากษัตริย์นั้นไม่ใช่หน้าที่ที่สบายเลยแม้แต่น้อย ดังจะเห็นได้จากการที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชต้องทรงงานอย่างหนักมิเคยว่างเว้นแม้ในยามประชวรหนัก ทั้งนี้ก็เพื่อ “ประโยชน์สุขแห่งมหาชนชาวสยาม”
มีเรื่องเล่ากันถึง “อาชีพในหลวง” ไว้อย่างน่าซึ้งใจอย่างเช่นเมื่อคราวที่ ดร. สุเมธ ตันติเวชกุล เลขาธิการมูลนิธิชัยพัฒนา ได้สนองพระราชประสงค์ไปจดมูลนิธิชัยพัฒนาที่ศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร เมื่อเจ้าหน้าที่ได้สอบถามถึง “นาย” ดร. สุเมธก็ไม่สามารถให้รายละเอียดได้ทั้งที่อยู่ อาชีพ รวมถึงเรื่องที่ว่าทำไม “นาย” ถึงไม่มาเอง แต่หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็ได้กลับไปกราบบังคมทูลให้ฟัง รวมถึงเรื่องที่ว่าไม่สามารถบอกได้ว่าทรงทำอาชีพอะไร ในหลวงจึงทรงตอบว่า “คราวหลังถ้าเขาถามอาชีพอะไร ให้ตอบว่า ‘ทำราชการ'”
เช่นเดียวกับเรื่องราวของอ. ปราโมทย์ ไม้กลัด อดีตอธิบดีกรมชลประทาน ผู้ถวายงานให้ในหลวงมานานกว่า 20 ปีได้เล่าถึงหลักการทรงงานของในหลวงในฐานะ “ข้าราชการ”คราวหนึ่ง อ. ปราโมทย์เคยได้รับพระราชทานพระสมเด็จจิตรลดาจากในหลวง และรู้สึกปลื้มปีติเป็นอย่างมาก ระหว่างนั้นในหลวงก็มีรับสั่งว่า “ก่อนจะนำพระไปเลี่ยมทองให้นำทองมาปิดที่หลังพระเสียก่อน เราเป็นข้าราชการ เป็นนักพัฒนา ต้องทำงานแบบปิดทองหลังพระ”
นอกจากนี้ ยังทรงตรัสอีกว่า “การเป็นข้าราชการต้องทำหน้าที่เพื่อหน้าที่ มิใช่ทำเพื่อหวังผลประโยชน์รางวัลที่อยู่นอกเหนือขอบเขต การทำหน้าที่ที่ได้รับผลประโยชน์โดยสมบูรณ์ของงานก็เป็นรางวัลสูงสุดอยู่แล้ว เราก็ทำราชการนะ ทำอย่างหนักและอย่างมาก เราก็เป็นข้าราชการคนหนึ่ง”
ข้อมูล: หนังสือหลักธรรม หลักทำ ตามรอยพระยุคลบาท โดยดร. สุเมธ ตันติเวชกุล และหนังสือ “การทรงงานของพ่อในความทรงจำ” โดยปราโมทย์ ไม้กลัด
